IV SA/Wa 2229/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie bez zezwolenia drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 7417 (siedem tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...]z [...] listopada 2018 r. nr [...] wymierzającej [...] S.A z siedzibą w [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 125.018,00 zł za usunięcie bez zezwolenia 33 sztuk drzew rosnących na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], w Dzielnicy [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Decyzją nr [...] z [...] listopada 2018 r., Zarząd Dzielnicy [...][...] wymierzył [...]Spółce Akcyjnej w [...] (dalej: spółka, skarżąca) administracyjną karę pieniężną w wysokości 125.018,00 zł za usunięcie bez zezwolenia 33 szt. Drzew rosnących na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] obr. [...]) w [...] [...], w Dzielnicy [...]. W ustawowym terminie spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że organ I instancji nie wyjaśnił wyczerpująco stanu faktycznego sprawy i oparł swoje rozstrzygnięcie na opinii biegłego, która w ocenie skarżącej jest wadliwa, bo biegły nie wskazał przesłanek, na podstawie których wywiódł swoje wnioski. Kolegium po zapoznaniu z się z wniesionym odwołaniem i aktami sprawy stwierdziło, że organ I instancji wyjaśnił w należyty sposób stan faktyczny sprawy, a zarzuty sformułowane w odwołaniu nie są zasadne. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy bezspornie wynika, że z nieruchomości należącej do spółki usunięto na jej zlecenie drzewa, przy czym 33 sztuki tych drzew usunięto bez zezwolenia. Wskazano, że organ szczegółowo te drzewa ustalił i scharakteryzował w trakcie oględzin. Uzyskana następnie opinia biegłego potwierdziła ustalenia organu I instancji w tym zakresie. Zdaniem kolegium zasadnie toczyło się postępowanie w przedmiotowej sprawie i zasadnie na skarżącą nałożono administracyjną karę pieniężną. W ocenie kolegium zarzut nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie jest uzasadniony. Organ I instancji wnikliwie ustalił ilość usuniętych nielegalnie drzew, ich gatunek i obwód, a zatem wszystkie te okoliczności, które konieczne są do określenia kary. Organ prawidłowo ustalił osobę zobowiązaną do zapłaty przedmiotowej kary. W toku postępowania ustalił bowiem kto wycinał przedmiotowe drzewa i na czyje zlecenie ta osoba działała. Z akt sprawy wynika, że zobowiązanym do zapłaty kary jest skarżąca spółka, na której zlecenie przedmiotowe drzewa usunięto. Wysokość kary obliczono prawidłowo, na podstawie przepisów prawa względniejszych dla ukaranej i zastosowanych w odniesieniu do drzew żywych, zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez biegłego i przyjętymi przez organ I instancji za prawidłowe. Kolegium stwierdziło, że skarżona decyzja jest prawidłowa i została poprzedzona wnikliwie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym. Ponadto, kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącej o wadliwie przeprowadzonym dowodzie z opinii biegłego. W ocenie kolegium ustalenia biegłego są logiczne, kompletne i rzetelne. Biegły jako osoba posiadająca wiedzę specjalistyczną wskazał w oparciu o jakie kryteria ustalił gatunki poszczególnych drzew oraz ich żywotność w chwili usunięcia. W ocenie kolegium jego wyjaśnienia w tym zakresie są wystarczające i nie ma podstaw, aby domagać się od niego rozwijania założeń metodycznych. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że skoro biegłego powołuje się po to, aby dysponując wiedzą specjalistyczną wyjaśnił konkretne kwestie potrzebne w tym przypadku do ustalenia konieczności nałożenia kary i jej wysokości, to jeżeli je wyjaśnił w oparciu o posiadaną wiedzę, nie ma powodu, aby miał szczegółowo, naukowo tłumaczyć przesłanki, które doprowadziły go do konkluzji. Wystarczające jest – zdaniem organu odwoławczego - że biegły wyjaśnił metodykę swojego działania. Organy administracyjne, ani strony nie posiadające wiedzy specjalistycznej w tym zakresie nie mają uprawnień do kwestionowania specjalistycznych ustaleń biegłego. Mogą kwestionować ewentualną nielogiczność, niekompletność, bądź nierzetelność opinii lub braki formalne, o ile je ta opinia zawiera. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły takie podstawy. Dlatego zasadnie podniósł organ I instancji, że strona chcąc podważyć przedmiotową opinię mogła przedstawić opinię biegłego, który działałby na jej zlecenie. Tylko bowiem inny biegły mógłby, skoro dysponuje wiedzą specjalistyczną, rzeczowo wypowiedzieć się w przedmiotowej kwestii (gatunków, obwodów i żywotności drzew). Ponieważ takiego dowodu strona nie przedstawiła, nie może skutecznie zarzucać przedmiotowej opinii wadliwości merytorycznej. Kolegium potwierdziło ocenę organu I instancji, że opinia biegłego działającego na zlecenie organu I instancji jest prawidłowa, a zatem nie było zasadnym przeprowadzenie kolejnego dowodu z opinii innego biegłego. Kolegium stwierdziło także, że nie ma podstaw prawnych do żądania, aby ustosunkowanie się przez biegłego do zarzutów skarżącej zgłoszonych w toku postępowania w I instancji miało mieć postać nowej opinii. Żaden przepis prawa nie przewiduje takiej formy i powszechnie biegły odnosi się do uwag odnośnie swojej opinii w formie zwykłej pisemnej odpowiedzi na zastrzeżenia stron. Oceniając pismo biegłego z dnia 20 września 2017 r. stanowiące odpowiedź na zastrzeżenia skarżącej kolegium stwierdziło, że było ono prawidłowe, choć istotnie - jak podniosła skarżąca - błędnie biegły wskazał, że kwestia żywotności drzewa nie ma znaczenia. Zdaniem kolegium ma to znaczenie, bo w razie drzew obumarłych kara ulega zmniejszeniu. Kolegium uznało końcowo, że powyższe uchybienie biegłego i nieznajomość przez niego przepisów prawa nie może rzutować na prawidłowość jego opinii dendrologicznej, z której (jak również z innych dowodów) wynika bezspornie, że usuwane drzewa były żywe. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca spółka wniosła skargę do Sądu zarzucając wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: K.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dowolną ocenę dowodów opartą na niepełnym materiale dowodowym i oparcie rozstrzygnięcia decyzji w całości na opinii biegłego dendrologa, podczas gdy opinia była obarczona licznymi brakami i jako taka nie miała waloru dowodu w postępowaniu administracyjnym; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania i skutkowało niewyjaśnieniem okoliczności wpływającej na wysokość wymierzonej skarżącej spółce kary administracyjnej, tj. żywotności wyciętych drzew. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości (na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji (na podstawie art. 135 P.p.s.a.), przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów powołanych w treści uzasadnienia na okoliczności tam wskazane, na zasadzie art. 106 § 3 P.p.s.a. oraz zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (na podstawie. art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.) Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca spółka podkreśliła m.in., że w przeprowadzonej opinii biegłego dendrologa nie rozwinięto założeń metodologicznych przyjętych do określenia gatunku drzewa. Skarżąca podkreśliła, że pomimo, iż biegły wskazał, że przy ustalaniu gatunku drzew brał pod uwagę m.in. barwę i układ kory, rysunek słojów, budowę nasady pnia czy sposób mocowania z gruntem oraz układ nabiegów korzeniowych, to nie znalazło to potwierdzenia w treści samej ekspertyzy. W żadnym jej miejscu nie odniesiono się ani nie rozwinięto wskazanych powyżej założeń. Biegły ograniczył się do zamieszczenia fotografii każdego z drzew, określenia - bez żadnego uzasadnienia - gatunku drzewa, wskazania obmiarów oraz lakonicznych uwag, co do żywotności drzewa, co uniemożliwiło skarżącej merytoryczne ustosunkowanie się do wyników ekspertyzy. Ponadto, skarżąca podniosła, że biegły nie dokonał żadnych ustaleń w kwestii żywotności drzew, ograniczając się do arbitralnego stwierdzenia, że "stan pniaka świadczy o tym, że każde drzewo w trakcie ścinki było żywe", nie podając jednak żadnych argumentów uzasadniających takie stanowisko. Jednocześnie skarżąca wskazała, że biegły odnosząc się do zarzutu braku ustaleń co do braku przyjęcia założeń metodycznych oceny żywotności drzew podał, że ta okoliczność nie ma znaczenia, bowiem "zgodnie z obowiązującymi przepisami, każde drzewo o wymiarach przekraczających dopuszczalną wycinkę bez zezwolenia, wymaga uzyskania zezwolenia, niezależnie od stopnia jego żywotności". W ocenie skarżącej ma to znaczenie, gdyż zgodnie z art. 89 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody wpływa na rozmiar kary administracyjnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia, zmniejszając ją o 50%. Zdaniem skarżącej biegły przyznał wprost, że takie ustalenia nie zostały przez niego w ogóle poczynione, mimo to organ odwoławczy zupełnie pominął tę okoliczność i wywiódł z tego dokumentu wprost przeciwny wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga skarżącej [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca) jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie - aczkolwiek Sąd nie podzielił wszystkich zarzutów w niej podniesionych - albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było wyjaśnienie, czy organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, zebrały w sprawie wystarczający, niebudzący wątpliwości materiał dowodowy, a następnie dokonały właściwej jego oceny, a w konsekwencji czy na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 1 i art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody organy zasadnie nałożyły na spółkę administracyjną karę administracyjną w określonej w decyzji wysokości. Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia. Kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. W myśl art. 89 ust. 4 ww. ustawy, jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa jest niemożliwe z powodu braku kłody, obwód do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się, przyjmując najmniejszą średnicę pnia i pomniejszając wyliczony obwód o 10%. Natomiast, w myśl art. 89 ust. 6 ww. w przypadku usunięcia drzewa lub krzewu obumarłego albo nierokującego szansy na przeżycie, złomu lub wywrotu, wysokość administracyjnej kary pieniężnej obniża się o 50%. Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji uznało, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a tym samym zachodziły przesłanki do nałożenia na spółkę administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 125,018.00 zł. W ocenie sądu takie stanowisko kolegium jest co najmniej przedwczesne, bowiem wbrew stanowisku kolegium stan faktyczny sprawy nie został ustalony w prawidłowy sposób. Rację ma skarżąca, że kolegium nie zebrało w całości materiału dowodowego w sprawie niezbędnego do prawidłowego ustalenia należnej kary. Organ bezkrytycznie i w całości przyjął załączoną ekspertyzę biegłego dendrologa za prawidłową. Natomiast słusznie spółka podnosi, że opinia ta zawiera braki, co z kolei powoduje że ekspertyza ta jako istotny dowód w sprawie mający wpływ na ustalenie wysokości wymierzonej kary, nie powinna stanowić podstawy do jej wymierzenia. Nie ulega wątpliwości, że wskazana opinia dendrologa stanowi w niniejszej sprawie istotny materiał dowodowy. Tym samym organy winny były przeanalizować wskazaną opinię w szczególności pod względem jej kompletności i logiczności. Tymczasem ze sporządzonej opinii nie wynika w żaden sposób w oparciu o co i przy jakich założeniach biegły mgr inż. Z. C. ustalił, że wszystkie 33 drzewa zachowały żywotność oraz rokowały szansę na dalsze przeżycie. Trafnie zatem spółka wskazała w skardze, że biegły dendrolog ograniczając się do stwierdzenia, że "stan pniaka świadczy o tym, że każde drzewo w trakcie ścinki było żywe" nie przedstawił żadnego uzasadnienia swojego stanowisko. W sporządzonej opinii biegły nie przedstawił żadnych kryteriów/przesłanek którymi się kierował i nie wyjaśnił dlaczego uznał, że wszystkie drzewa podlegające usunięciu z nieruchomości, były żywe. Sąd zauważa również w tym kontekście, że w opinii znajdują się w szczególności nie wyjaśnione zapisy odnoszące się do 7 drzew, co do których biegły w opinii wskazał, że "wierzchołek drzewa mógł być suchy". Przy czym w treści opinii próżno szukać wskazania racjonalnych założeń metodycznych dla takiej konkluzji a nadto brak jest również rozwinięcia tego stwierdzenia poprzez wskazanie jaki to miało wpływ na dalsze rokowania na przeżycie dla wskazanego drzewa. Powyższe wskazuje zatem, że znajdująca się w aktach ekspertyza jest niepełna a tym samym w tej części wadliwa, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. wymiar kary. Potwierdza to pośrednio, co słusznie zauważa skarżąca, załączona opinia uzupełniająca z dnia 20 września 2017 r. dokonana przez biegłego, a stwierdzająca, że brak określenia żywotności drzew nie ma w ogóle znaczenia dla sprawy. Sąd w tym miejscu zauważa jednak, że w przypadku usunięcia drzewa lub krzewu obumarłego albo nierokującego szansy na przeżycie, złomu lub wywrotu, wysokość administracyjnej kary pieniężnej obniża się o 50% (art. 89 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody). Tak więc niedokładne i niekompletne sporządzenie opinii w zakresie żywotności drzew, za które miała być wymierzona kara administracyjna nie może być – wbrew stanowisku organu – uznane za prawidłowe. Rację ma skarżąca, że organ winien wyjaśnić to sporne zagadnienie z biegłym dendrologiem, m.in. czy na podstawie zachowanych pniaków możliwe jest ustalenie, że doszło do usunięcia drzewa obumarłego albo nierokującego szansy na przeżycie oraz przedstawić argumenty potwierdzające to stanowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie, które pozwoliłoby na dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Nie może, zatem sprowadzać się tylko do zdania biegłego, ale musi przekonywać jako logiczna całość. Biegły winien, zatem wskazać i wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły go do przedstawionych konkluzji. Brak zatem fachowego uzasadnienia wniosków końcowych uniemożliwia ocenę mocy dowodowej opinii. Sąd wskazuje w tym miejscu, że obowiązkiem każdego organu jest stanie na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), a następnie dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). W rozpatrywanej sprawie organy naruszyły ww. przepisy postępowania bowiem nie został w sprawie ustalony stan faktyczny niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, w konsekwencji rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Takie uchybienie organu odwoławczego mogło mieć wpływ na wynik sprawy dotyczącej skarżącej spółki, zatem zarzuty podniesione w skardze - przynajmniej częściowo - okazały się zasadne. Jak podnosi się zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie obowiązkiem organu odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Oznacza to, że wniesione odwołanie uruchamia przeprowadzenie ponownie postępowania wyjaśniającego, które nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi ustaleniami przez organ I instancji i dokonaną oceną dowodów. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (tak: T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986r., III AZP 11/86, opubl. W: PiP 1989, z.8, s.147). Wobec powyższego, organ odwoławczy nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji, lecz ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie wraz z odniesieniem się do kwestii podniesionych w odwołaniu i ewentualnym uzupełnieniu dowodów. Sąd nie podziela jednak zarzutów skarżącej odnoszących się do niewyjaśnienia przez biegłego w jaki sposób dokonano ustalenia gatunku poszczególnych drzew. W tym zakresie bowiem w opinii z maja 2017r., jak również w jej uzupełnieniu (pismo z 20 września 2017r.) jednoznacznie zostało określone, że podstawą ustalenia poszczególnych gatunków drzew były m.in.: barwa i układ kory, rysunek słojów, budowa nasady pnia czyli sposób mocowania jego z gruntem oraz układ nabiegów korzeniowych (pkt 4.3 opinii, Ad. Pkt 2 pisma ). A zatem choć ogólnie bez odniesienia do konkretnych drzew, nie mniej jednak kryteria którymi kierował się biegły określając poszczególne gatunki zostały wskazane. A przy uwzględnieniu fachowej wiedzy biegłego oraz faktu, że w trakcie całego postępowania skarżąca nie negowała dokonanych ustaleń w tym zakresie, bowiem nie wskazywała, że gatunek któregokolwiek z wyciętych drzew został błędnie określony nie można odmówić w tej części prawidłowości i wiarygodności sporządzonej opinii. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w konsekwencji naruszono art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie Sąd w niniejszym składzie nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w oparciu o art. 135 P.p.s.a. Sąd uznał, że brakujący materiał dowodowy w sprawie nie jest znaczny, dlatego kolegium może uzupełnić go w toku prowadzonego postępowania odwoławczego stosownie do art. 136 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 lutego 2018r. sygn. akt II SA/Op 622/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lutego 2018 r. III SA/Po 10/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 stycznia 2010r. sygn. akt II OSK 101/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. na które składają się: wpis od skargi (2000 zł) pobrany według § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynagrodzenie pełnomocnika (5400 zł.) wyliczone w oparciu o przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa -17 zł.(pkt 2 sentencji wyroku). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy weźmie pod uwagę powyższą ocenę prawną przedstawioną przez sąd, w szczególności uzupełni materiał dowodowy o uzupełniającą opinię biegłego dendrologa w zakresie żywotności drzew, tj. przyjętych kryteriów, metodologii i dokładnego uzasadnienia wyników czy na podstawie zachowanych pniaków możliwe jest stwierdzenie, że doszło do usunięcia obumarłych drzew albo nierokujących na przeżycie. Jednoznaczne ustalenie żywotności drzew wytypowanych do naliczenia kary ma bezpośredni wpływ na wymiar administracyjnej kary. W przypadku wątpliwości organ winien przeprowadzić inne czynności mające na celu dogłębne wyjaśnienie sprawy. W zależności od poczynionych ustaleń kolegium przeprowadzi stosowną ocenę materiału dowodowego i wyda stosowne rozstrzygnięcie w zgodzie z przepisami K.p.a. i przepisami prawa materialnego.