IV SA/Wa 2235/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi F. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2) ustanowić dla skarżącego adwokata. F. A. w skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie odmowy nadania statusu uchodźcy złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (adwokata). We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że utrzymuje się ze świadczeń pieniężnych przyznawanych osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł. miesięcznie, które w całości przeznacza na niezbędne utrzymanie (utrzymanie mieszkania, czynsz najmu, koszty zakupu pożywienia, środków czystości itp.). Stwierdzono, co następuje: Wniosek jest uzasadniony. Zdaniem referendarza sądowego skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania sądowego, a zatem znajduje się w sytuacji opisanej w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oceniając sytuację materialną wnioskodawcy wzięto pod uwagę, że skarżący utrzymuje się ze świadczenia pieniężnego, które jest przyznawane przez państwo osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy (tzw. świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania we własnym zakresie w wysokości 750 zł. miesięcznie) i nie posiada innych źródeł utrzymania. Referendarz stwierdza, że koszty sądowe w rozpatrywanej sprawie wynoszą nie mniej niż 300 zł (wpis od skargi) a koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika – nie mniej niż 240 zł. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.