IV SA/Wa 2236/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA Marta Laskowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 1999 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącej połowę uiszczonego wpisu tj. kwotę 5 (pięć) złotych Pismem z dnia 23 października 2006 r. (data nadania w placówce pocztowej) A. S. cofnęła wniesioną w dniu 10 czerwca 1999 r. (data nadania w placówce pocztowej) skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 1999 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na wstępie należy zaznaczyć zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.). Wobec zaskarżenia decyzji organu administracji publicznej, którego siedziba znajduje się na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - ten Sąd zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jest właściwy dla niniejszej sprawy. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie z urzędu połowy uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawi art. 232 § 1 pkt 2 w/w ustawy.