IV SA/Wa 2237/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: - odmówić skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych. T. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [..] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. W dniu 6 października 2016 r. skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 100 zł., w dniu 17 listopada złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie. Na obecnym etapie postępowania skarżąca nie jest zobowiązana do ponoszenia jakikolwiek kosztów sądowych (na 13 grudnia 2016 r. została wyznaczona rozprawa w tej sprawie), natomiast koszty postępowania, jakie ewentualnie w przyszłości może ponieść skarżąca to opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, opłaty od wniesionych środków odwoławczych oraz wynagrodzenie przysługujące zawodowemu pełnomocnikowi za sporządzenie środka zaskarżenia od wyroku sądu pierwszej instancji. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, ze T. P. prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe i wraz z bratem utrzymuje się z emerytur w łącznej wysokości 3.306 zł. Skarżąca oświadczyła, że posiada dom o powierzchni około 70 m2. Wymieniła następujące wydatki gospodarstwa domowego: internet (70 zł), telefon (60 zł), woda i kanalizacja (200 zł), energia elektryczna (200 zł), leki (250 zł), pampersy (300 zł), butla z gazem (60 zł), bilet roczny (50 zł), żywność (1.500 zł), ubrania (500 zł), transport do lekarza (300 zł), a ponadto: opał na zimę (3.000 zł), ubezpieczenie (80 zł), podatek (120 zł), opłata melioracyjna (50 zł). Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zatem wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest uzasadniony. Przede wszystkim podnieść należy zauważyć, że skarżąca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe oraz źródło dochodów w postaci emerytury. Ze wskazanych dochodów zaspokaja wszystkie niezbędne wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. T. P. uiściła również wpis od skargi w kwocie 100 zł. (oplata dokonana z rachunku córki) i była to najwyższa opłata sądowa w tej sprawie. Z kolei ewentualne uiszczenie innych opłat sądowych nie będzie się wiązać z koniecznością jednorazowego wygospodarowania niezbędnych do tego środków. Poniesienie przez stronę wydatków ze wskazanych tytułów jest bowiem rozłożone w czasie. Na marginesie trzeba zauważyć, że skarżąca oświadczyła, że córka z nią nie mieszka (w związku z tym budżet rodziny nie uwzględnia jej dochodów), niemniej jednak zdaniem referendarza sądowego to oświadczenie budzi wątpliwości, ponieważ 1) comiesięcznie wydatki na internet, telefon, wodę i kanalizację, energię elektryczną, leki, pampersy, gaz, bilety miesięcznie, żywność, ubrania, transport do lekarza wynoszą 3.490 zł., a więc przekraczają dochody skarżącej i jej brata, 2) wysokość wydatków na żywność czy ubrania (odpowiednio 1.500 zł. 500 zł.) jest taka sama, jak w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1326/16, w której wnioskodawczyni oświadczyła, że prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe. Trzeba podkreślić, że ponoszenie kosztów postępowania przed sądem zawsze powoduje określony uszczerbek utrzymania skarżącego. Nie uzasadnia to jednak jeszcze przyznania prawa pomocy chyba, że strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania albo, że poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w jej koniecznym utrzymaniu. Jak wykazano powyżej, ocena stanu rodzinnego, majątkowego i możliwości płatniczych T. P. nie pozwala stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zachodzi taka sytuacja. Z przedstawionych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.