IV SA/Wa 2237/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skarg Gminy [...] i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji oddala skargi Minister Inwestycji i Rozwoju, zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r, znak [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...], J. L., F. L., A. D. oraz Gminy [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu pn.: "Budowa [...] podziemnego magazynu gazu [...] do pojemności roboczej dla gazu 655,7 mln m3 w zakresie komór magazynowych (zlokalizowanych na klastrze C i D), instalacji ługowniczej (pomiędzy klastrem C, D a Zakładem Ługowniczym), naziemnej infrastruktury technicznej oraz gazociągów łączących obiekty instalacji magazynowej (pomiędzy klastrem C, D a Zakładem Gazowniczym)", w gminie [...]: - uchylił we wskazanej ww decyzją części - decyzję Wojewody [...], w pozostałej zaś części utrzymał ją w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Zgodnie z poczynionymi prze Wojewodę ustaleniami, zgoda na bezzbiornikowe magazynowanie gazu ziemnego w Podziemnym Magazynie Gazu [...] udzielona została już w dniu [...] grudnia 2001 roku w drodze koncesji nr [...] wydanej przez Ministra Środowiska. Udzielona koncesja określała zakres terytorialny, na którym [...] S.A. mogła prowadzić działalność polegającą na bezzbiornikowym magazynowaniu gazu ziemnego w Podziemnym Magazynie Gazu [...]. W wyniku jej uzyskania podjęta została uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2003 roku o numerze [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru dla bezzbiornikowego magazynowania gazu - Podziemny Magazyn Gazu [...]. Na jej podstawie wydano następnie w 2008 roku decyzję środowiskową oraz pozwolenie na budowę, a w ich efekcie w 2009 roku rozpoczęła się budowa inwestycji pod nazwą Podziemny Magazyn Gazu [...]. Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r., uzupełnionym w trakcie postępowania, [...] S.A. ([...] S.A.) z siedzibą w [...] (inwestor) wystąpiło do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji towarzyszącej inwestycjom w gminie [...]. Zakres wniosku dotyczył budowy klastra C i D oraz gazociągów i rurociągów wraz z infrastrukturą techniczną łączącą obiekty instalacji położonych na klastrze A - Ośrodku [...]. Wojewoda [...], uznając złożony wniosek za kompletny i w pełni uzasadniony, w oparciu o ustawę z dnia 24 kwietnia 2009 roku o inwestycjach w zakresie terminalu regazyflkacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2017 roku, ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji, w zakresie terminalu pn. "Budowa [...] podziemnego magazynu gazu [...] (...)" w gminie [...], na nieruchomościach oznaczonych jako działki ewidencyjne:[...], [...], [...], [...] w obrębie [...]; [...] ([...], [...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] oraz działki ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...]. Organ I instancji min. wskazał, iż planowane zamierzenie inwestycyjne, jest elementem [...] Podziemnego Magazynu Gazu [...], którego budowa stanowi realizację celów określonych jako podstawowe kierunki polityki energetycznej kraju. Zakres inwestycji objęty powyższą decyzją dotyczy klastra C i D oraz gazociągów i rurociągów wraz z infrastrukturą techniczną łączącą obiekty instalacji położonych na klastrze A - Ośrodku [...]. Projektowany klaster C usytuowany będzie na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], około 0,5 km w kierunku zachodnim od istniejącego Ośrodka [...], zaś projektowany klaster D zlokalizowany zostanie na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], około 0.4 km w kierunku północnym od klastra C. Tereny klastrów C i D zostaną docelowo ogrodzone, wyposażone w bramę wjazdową oraz furtkę wejściową. Zaprojektowano utwardzone drogi dojazdowe: do klastra C od strony południowej, z połączeniem z nawierzchnią jezdni drogi wojewódzkiej oraz do klastra D od strony wschodniej, z połączeniem z nawierzchnią jezdni drogi powiatowej. Na terenie poszczególnych klastrów projektuje się kontener AKP oraz przewiduje się lokalizację tymczasowego kontenera socjalnego. Kontenery AKP przeznaczone będą do obsługi procesu ługowania kawern, pierwszego napełniania oraz na docelową eksploatację kawern. Tymczasowe kontenery socjalne będą natomiast zapewniały zaplecze socjalne w czasie wykonywania prac przy odwiertach eksploatacyjnych. Wojewoda wskazał także, iż we wniosku zawarto charakterystykę planowanej inwestycji, analizę jej powiązania z uzbrojeniem terenu i określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu, a do wniosku dołączono mapę w skali 1:2000, na której zaznaczono linie rozgraniczające teren nim objęty. Inwestor dołączył wypisy z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej dla terenu objętego wnioskiem oraz wskazał nieruchomości pokryte powierzchniowymi wodami płynącymi objęte przedmiotowym wnioskiem. Wojewoda podniósł także, iż inwestor, wypełniając wymóg art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 6 ust. 1 pkt 6 specustawy (u.i.t.) do wniosku dołączył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2016r. określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Do wniosku dołączono również postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017r. nadające w/w decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, (wydane w następstwie zaskarżenia postanowieniem RDOŚ z dnia [...] lutego 2017r. odmawiającego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności). Realizując obowiązek określony zapisami art. 6 ust. 1 pkt 12 i ust. 3 u.i.t., i [...] S.A. do przedmiotowego wniosku dołączyła także opinie: - Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016r; - Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. poprzedzoną pismem z dnia [...] lipca 2016r; - Zarządu Drogowego dla Powiatu [...] i [...] z siedziba w [...] z dnia [...] sierpnia 2016r; - Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - Zarządu Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2016r. oraz z dnia [...] sierpnia 2016r., - Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r.. - Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] sierpnia 2016r. Inwestor dołączył również dokumenty świadczące, iż wystąpił o odpowiednie opinie do: Starosty [...] (dot. doprecyzowania zapisów wcześniejszego wniosku), Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z [...]. Niezależnie od powyższego inwestor dołączył do wniosku również pisma dotyczące opinii w w/w zakresie: - Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - Ministra Energii z dnia [...] czerwca 2016r; - Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] września 2016r; - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016r.oraz z dnia [...] września 2016r; - Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] sierpnia 2016r; - Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] sierpnia 2016r; - Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016; - [...] S.A. z dnia [...] lipca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - Dyrektora [...] z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r; - Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2016r. oraz z dnia [...] lipca 2016r. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu [...] maja 2017r., do organu I instancji wpłynęło pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2017r., wskazujące uwagi dotyczące realizacji przedmiotowej inwestycji. W wystąpieniu tym zwrócono uwagę na fakt przeprowadzenia w dniu [...] listopada 2013r. referendum gminnego, w sprawie budowy nowych kawern magazynowych na terenie gminy [...], w oparciu o uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2013r., w wyniku którego mieszkańcy opowiedzieli się przeciwko planowanej ww wnioskiem inwestora inwestycji. Rozstrzygnięto także o uchyleniu uchwały Rady Gminy [...] o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], która miała przewidzieć możliwość lokalizacji kolejnych kawern podziemnego magazynu gazu [...]. Wójt Gminy [...] zaznaczył także, że [...] S.A. nie wywiązało się z zawartego z Gminą [...], w dniu [...] czerwca 1999r. porozumienia o wzajemnej współpracy przy realizacji Podziemnego Magazynu Gazu "[...]". Spółka ta miała bowiem partycypować w kosztach budowy kanalizacji sanitarnej na terenie gminy [...], a w przypadku wykonania kanalizacji we własnym zakresie, gmina [...] miała otrzymać od [...] S.A. środki finansowe na inne cele inwestycyjne, z czego [...] S.A. nie wywiązało się. Wójt Gminy [...] zaznaczył także, iż w jego ocenie zakres inwestycji, objęty przedmiotowym wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wykracza poza granice zamierzenia inwestycyjnego wskazanego w art. 38 pkt 1 lit. c u.i.t. Zatem planowane przedsięwzięcie nie może być realizowane w oparciu o zapisy tej ustawy. Wskazano również, że na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] wydana została w dniu [...] sierpnia 2015r. decyzja o warunkach zabudowy nr [...], na zabudowę zagrodową - budowę stajni z zapleczem socjalnym, stodołą, wiatą na maszyny, ujeżdżalnią i płytą obornikową, a wskazane we wniosku gazociągi i rurociągi technologiczne będą kolidować z planowanym zagospodarowaniem tych działek. Wojewoda [...], w piśmie z dnia [...] czerwca 2017r., odniósł się do w/w zastrzeżeń Wójta Gminy [...] wskazując, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.i.t. przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają zastosowania w sprawach dotyczących realizacji inwestycji objętych powyższą specustawą gazową. Tym samym, w ocenie Wojewody, rozstrzygniecie ww referendum gminnego, przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2013r., pozostaje bez wpływu na możliwość wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji w zakresie terminalu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Przeszkody takiej nie może stanowić także fakt wcześniejszego wydania przez Wójta Gminy [...] decyzji o warunkach zabudowy dla kolidującego z przedmiotową inwestycją zagrodową. Odnosząc się natomiast do braku możliwości zastosowania regulacji u.i.t. poinformowano Wójta Gminy [...], że w związku z pojawiającymi się wcześniej wątpliwościami Wojewoda [...], biorąc pod uwagę fakt, że zarówno proces tworzenia zapisów w/w ustawy jak również jej nowelizacji był prowadzony przez Ministra Skarbu Państwa, wystąpił do ww Ministra o wyjaśnienie tej kwestii. W wyniku powyższego wystąpienia, pismem z dnia [...] października 2016r., Minister wyjaśnił, że budowę pojemności czynnej magazynu [...] w oparciu o kolejne kawerny C i D należy uznać za inwestycję objętą regulacją art. 38 pkt 1 lit. c u.i.t. a postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji powinno być prowadzone w trybie określonym przepisami powyższej ustawy. Odnosząc się natomiast do niewywiązania się [...] S.A. z zawartego z Gminą [...] w dniu [...] czerwca 1999r. porozumienia o wzajemnej współpracy przy realizacji Podziemnego Magazynu Gazu "[...]" Wojewoda wskazał, że kwestie związane z wiążącymi strony i wnioskodawcę porozumieniami/umowami nie podlegają ocenie w trakcie procedury administracyjnej prowadzonej w przedmiocie wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz nie stanowią one przeszkody w wydaniu takiej decyzji. W ww piśmie wskazano również, że w art. 6 ust. 1 u.i.t. ustawodawca określił precyzyjnie katalog dokumentów, które inwestor musi dołączyć do wniosku, zaznaczając jednocześnie w ust. 2 cyt. artykułu, iż nie można uzależniać ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu od zobowiązania inwestora do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wobec powyższego przedmiotowy wniosek [...] S.A. uznał za całkowicie uzasadniony i poparty szczegółową merytoryczną argumentacją. Od powyższej decyzji zostały wniesione do Ministra Inwestycji i Rozwoju przez Stowarzyszenie [...], Gminę [...], F. L. i J. L. i A. D. odwołania. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...], pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wniosło odwołanie od ww decyzji Wojewody wraz z wnioskiem o dopuszczenie na prawach strony do udziału w postępowaniu administracyjnym, który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 roku został przez Ministra pozytywnie rozstrzygnięty. Odwołujący się podnieśli, że wskazane w decyzji przepisy szczególne nie wyczerpują rzeczywistych i przewidywalnych skutków, jakie wywoła przedmiotowa inwestycja. Zdaniem ww, organ pierwszej instancji nie zbadał kompleksowo między innymi skutków w zakresie ograniczenia prawa własności nieruchomości i prawa do korzystania z nieruchomości, objętych obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. W ich opinii Wojewoda [...] ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że inwestor nie przewidział przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, w oparciu o art. 20 ust. 3 specustawy gazowej i że na nieruchomościach objętych przedmiotową decyzją powstaną ograniczenia w sposobie korzystania. W odwołaniach przede wszystkim podniesiono, iż wskazane w pkt VIII decyzji Wojewody [...] ograniczenia na wymienionych w nim nieruchomościach uniemożliwią zamieszkiwanie ich przez ludzi. Wskazali, iż ewentualne negatywne skutki przedmiotowej inwestycji dla zdrowia i życia mieszkańców, nie były przedmiotem badania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla ww przedmiotowego przedsięwzięcia), pomimo iż mieszkańcy w obawie o swoje życie, zdrowie, bezpieczeństwo i utratę źródeł utrzymania, stanowczo sprzeciwiają się rozbudowie Podziemnego Magazynu Gazu na terenie gminy i budowie kolejnych gazociągów wysokiego ciśnienia, czemu dali wyraz m in. w referendum lokalnym przeprowadzonym w dniu [...] listopada 2013 r. Podkreślili, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił faktu, że organy administracji publicznej powinny mieć na celu nie tylko interes społeczny rozumiany globalnie, ale również słuszny interes stron, w tym interes lokalnej społeczności (dotyczy to kilkunastu tysięcy osób - mieszkańców gminy). Właściciele działek objętych inwestycją i/lub obszarem jej oddziaływania i ich rodziny, zostają skazani na życie w otoczeniu instalacji technicznych, w stosunku do których żaden organ nie potwierdził braku negatywnych skutków dla zdrowia i życia ludzi, i zwierząt, choć, lokalizacja przedmiotowej inwestycji - ich zdaniem - wywołuje, wbrew ustaleniom Wojewody taki skutek, że działki, które miały być wykorzystane do zabudowy zagrodowej, z przeznaczeniem na gospodarcze wykorzystanie zwierząt (stajnie, ujeżdżalnie koni, hodowla zwierząt) przestaną spełniać swoje pierwotne przeznaczenie, a nadto korzystanie z nich po rozpoczęciu ww inwestycji stworzy realne zagrożenie bezpieczeństwa. Tym samym - w ocenie skarżących - organ pierwszej instancji naruszył art. 140 kc, poprzez wydanie decyzji, która praktycznie uniemożliwia właścicielowi korzystanie z rzeczy, a dodatkowo wykluczył zastosowanie art. 20 ust 3 specustawy gazowej. Podnieśli również, że decyzja Wojewody naraża ich na wieloletnie, kosztowne postępowania sądowe, które prawdopodobnie zakończą się koniecznością wypłaty przez Skarb Państwa rekompensaty nie tylko tytułem szkód rzeczywiście poniesionych, w tym obniżenia wartości nieruchomości, ale także tytułem zadośćuczynienia za doznane szkody niematerialne, jak naruszenie prawa do życia i poszanowana miru domowego. Nadto, na co szczególnie zwrócili uwagę, brak jest podstaw prawnych do zastosowania do przedmiotowej inwestycji przepisów specustawy gazowej, gdyż nie została ona wymieniona w jej art. 2. Natomiast jej art. 38, wśród inwestycji towarzyszących inwestycjom w zakresie terminalu, wymienia budowę kawernowego podziemnego magazynu gazu [...], jednocześnie wskazując w odniesieniu do innych magazynów na ich rozbudowę. Rozpoznając wniesione od powyższej decyzji odwołania organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej, która zaskarżoną do Sądu decyzją została dokonana. Odnosząc się natomiast do podniesionych w nich zarzutów wskazał na ich bezzasadność. Minister podniósł, że zarówno "Wojewoda" orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i "Minister" działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] oraz inwestycji towarzyszących, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy tych inwestycji, ani zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] oraz inwestycji towarzyszących decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla jej realizacji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Zarówno wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach konkretnego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Natomiast ocenie dokonanej przez organy I i II instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności w zakresie spełnienia warunków zawartych w przepisach specustawy gazowej. Jednocześnie pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji poruszonych przez odwołujących się, w odpowiedzi do których inwestor odniósł się (pismo z dnia 28 września 2017r.) wskazując, iż podniesione wątpliwości nie zasługują na uwzględnienie. Ostatecznie Minister uznał podniesione w odwołaniach zarzuty za niewykazane, w tym także te, odnoszące się do naruszenia, wydaną decyzją lokalizacyjną, przepisów art. 5 ust. 1, art. 10, art. 34, art. 38 pkt 1 lit. c oraz art. 39 ust. 1 specustawy gazowej, niezgodną, w ocenie odwołujących się, zarówno z celem jak i z treścią specustawy gazowej. Wobec powyższego uzasadnionym było, przy spełnieniu wszystkich ustawowych (u.i.t.) obowiązków przez inwestora, wydanie zaskarżonej decyzji. We wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Gminę [...] i Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] na powyższe rozstrzygnięcie skargach powtórzono zasadniczą część zarzutów i argumentację zawartą w odwołaniach. Jednocześnie Gmina [...] zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zebrania niezbędnego materiału dowodowego, w tym odpowiednich dokumentów towarzyszących trwającemu od 2001 roku procesowi inwestycyjnemu polegającemu na budowie kawernowego podziemnego magazynu gazu [...], a w konsekwencji niewypełnienie przez organ obowiązku dochodzenia prawdy obiektywnej, skutkujące błędnym ustaleniem, że inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania stanowi inwestycję polegającą na budowie kawernowego podziemnego magazynu gazu [...], o której mowa w art. 38 pkt 1 lit. c ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu, podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że wniosek z dnia [...] maja 2017 roku [...] S.A. dotyczy inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego już [...] podziemnego magazynu gazu [...]; - art. 107 § 3 Kpa polegające na uchybieniu obowiązkowi wyczerpującego umotywowania wydanej w toku postępowania decyzji, w szczególności w zakresie możności zastosowania w stosunku do przedmiotowej inwestycji przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu i ograniczeniu się przez organ wyłącznie do przytoczenia stanowiska Ministra Skarbu Państwa w tym zakresie; - art. 38 pkt 1 lit. c ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu poprzez błędną wykładnię tego przepisu, pozostającą w sprzeczności z jego literalnym brzmieniem oraz z zakazem wykładni synonimicznej, polegające na nieprawidłowym uznaniu za organem I instancji za tożsame użytych w ustawie pojęć - "budowa" oraz "rozbudowa" co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego przekonania, że przedmiotowa inwestycja jest objęta regulacją art. 38 pkt 1 lit. c ww ustawy, i że postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji powinno być prowadzone w trybie w niej określonym; - art. 5 ust. 1, art. 10, art. 34 oraz art. 39 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, której przedmiotem jest inwestycja polegająca na rozbudowie ww magazynu gazu [...], podczas gdy zgodnie z literalnym brzmieniem art. 38 pkt 1 lit. c inwestycją towarzyszącą ww inwestycji, jest "budowa [...] podziemnego magazynu gazu [...]", a w konsekwencji w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie powinny mieć zastosowania przepisy specustawy. W uzasadnieniu skarżąca Gmina min. podniosła, iż wadliwości przedmiotowej decyzji upatruje w szczególności w dokonaniu przez organ obu instancji błędnej, rozszerzającej wykładni art. 38 pkt 1 lit. c ww ustawy. Omawiany przepis w pkt. 1 enumeratywnie wymienia, które spośród inwestycji realizowanych przez wnioskodawcę - [...] S.A., należy traktować jako inwestycje towarzyszące inwestycjom w zakresie terminalu, do których zastosowanie znajdą przepisy rozdziału 2, 3 i 6 oraz art. 43 ustawy. Ustawodawca w treści ww przepisu w sposób wyraźny rozróżnia inwestycje polegające na budowie podziemnego magazynu gazu od inwestycji polegających na rozbudowie już istniejących magazynów (przykładowo rozbudowa [...] podziemnego gazu [...]). Analiza całości procesu inwestycyjnego przedmiotowej inwestycji prowadzi natomiast do wniosku, że stanowi ona, wbrew zapisom ww ustawy, rozbudowę istniejącej już inwestycji, a zatem - biorąc pod uwagę literalne brzmienie przywołanego wyżej przepisu - nie może podlegać uregulowaniom ww ustawy. Niezależnie Gmina podniosła, iż za słusznością takiego rozumienia ww inwestycji świadczą także uzasadnienia złożonych w 2010 roku do Gminy przez inwestora wniosków w przedmiocie podjęcie uchwały w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy dla inwestycji "Podziemnego Magazynu Gazu [...]", wskazujące na zamiar rozbudowy dotychczasowego przedsięwzięcia do 20 kawern magazynowych i uzyskaniu pojemności magazynu 500 min m3 (w aktach sprawy). Zdaniem skarżącej organ II instancji dopuścił się również naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zebrania niezbędnego materiału dowodowego, w tym odpowiednich dokumentów towarzyszących trwającemu od 2001 roku ww procesowi inwestycyjnemu. W toku postępowania organ II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania mającego na celu ustalenie rzeczywistego charakteru i zakresu wnioskowanej inwestycji tym bardziej, iż Rada Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2017 roku wyraziła zdecydowany sprzeciw w sprawie rozmieszczenia na terenie Gminy [...] nowych komór magazynowych. Gmina także wskazała na naruszenie art. 107 § 3 Kpa. gdyż, w jej ocenie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z przywołanej regulacji. Nie wynika z niego bowiem dlaczego organ uznał, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 38 pkt 1 lit. c cyt. ustawy. Ustalenia w powyższym zakresie powinny być przedstawione w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały i powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji powyższego natomiast nie spełnia. Z kolei w swojej skardze Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] zarzuciło zarówno naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa, poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zebrania niezbędnego materiału dowodowego, jak rownież przepisów prawa materialnego tj. art. 38 pkt 1 lit.c ww ustawy poprzez jego błędną wykładnię; jak i naruszenie przepisów art. 5 ust. 1, art. 10, art. 34 i art.39 ust. 1 cyt. specustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra w części utrzymującej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 roku jak i o uchylenie ww decyzji Wojewody w całości. A nadto o zasadzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi min. wskazało na brak podstaw do stosowania przepisów specustawy do przedmiotowej "rozbudowy [...]", ponad warunki uprzednio już określone w koncesji z 2001 roku, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 2003 roku oraz w decyzji środowiskowej i w pozwoleniu na budowę z roku 2008, które to akty prawne i dokumenty określają zakres inwestycji. Obecne działania inwestora zmierzające do budowy kolejnych dwóch klastrów zdecydowanie wykraczają ponad zakres określony w art. 38 pkt 1 lit. c ww ustawy, która stanowi lex specialis w stosunku do powszechnie obowiązującego prawa, a zatem powinna być interpretowana ściśle. Zdaniem skarżącego stanowisko Ministra jest nielogiczne i niezgodne z ogólnie przyjętymi zasadami wykładni prawa, niezależnie zaś zaistniała sytuacja narusza wolę lokalnej społeczności, co jest niedopuszczalne i niezgodne z Konstytucją. W odpowiedzi na skargi Minister Inwestycji i Rozwoju podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o ich oddalenie. Wskazał, iż skarżący nie przedstawili żadnych nowych okoliczności, które nie podlegały rozpoznaniu w toku postępowania instancyjnego, a do podnoszonych tożsaamych zarzutów organ odwoławczy odniósł się już w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia (str. 16-29 decyzji) przedstawiając szczegółową argumentację. Podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie szczegółowo zbadał okoliczności faktyczne i zebrany w sprawie materiał dowodowy, a jego ocenę zawarł w zaskarżonej decyzji, wskazując przesłanki i motywy swojego stanowiska, zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, w sposób odpowiadający art. 107 §3 Kpa. Dopełnił także obowiązków przewidzianych w art. 7, 75 § 1, 77, 80 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że wniesione skargi jako niezasadne nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarg zgromadzony w sprawie i szczegółowo przeanalizowany przez organy materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do faktu, że planowana do realizacji inwestycja - budowa [...] Podziemnego Magazynu Gazu [...] - stanowi realizację celów określonych jako podstawowe kierunki polityki energetycznej kraju. Jednym z celów prowadzonej polityki gazowej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego poprzez dywersyfikację źródeł i kierunków dostawy gazu, między innymi poprzez zwiększenie pojemności magazynowej gazu ziemnego. Budowa magazynów gazu została ujęta w "Polityce energetycznej Polski do 2030r.", będącej załącznikiem do uchwały nr 202/2009 Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie polityki energetycznej Polski do 2030r. (M. P. z 201 Or. Nr 2 poz. 11) i stanowi dokument strategii rozwoju określający podstawowe uwarunkowania, cele i kierunki rozwoju polityki energetycznej państwa. Ponadto wskazać należy, iż planowane przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016r. poz. 2147 ze zm.) oraz art. 4 u.i.t. i należy je traktować, jako inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Jak stanowi o tym art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 roku o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (specustawy gazowej), określone w niej zostały zasady przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu wymaganych ze względu na istotny interes bezpieczeństwa państwa oraz inwestycji towarzyszących. W uzasadnieniu projektu specustawy gazowej wskazano, że inwestycje w zakresie terminalu LNG i inwestycje towarzyszące inwestycjom w zakresie terminalu, będą korzystały z priorytetowej, przyspieszonej ścieżki pozyskiwania decyzji i zezwoleń niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć. Pośród celów nowej regulacji wymieniono ograniczenie ilości pozwoleń niezbędnych do rozpoczęcia inwestycji oraz skrócenie czasu trwania procedur niezbędnych do uzyskania wymaganych decyzji (uzasadnienie projektu specustawy gazowej, http://www.sejm.gov.pl). Z analizy uzasadnienia projektu specustawy gazowej wyraźnie wynika dążenie twórców tego aktu prawnego do przyspieszenia i usprawnienia postępowania w przedmiocie lokalizacji oraz realizacji inwestycji w zakresie terminalu LNG i inwestycji towarzyszących. Podstawą realizacji tego rodzaju przedsięwzięć jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu i decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszących inwestycjom w zakresie terminalu, która powinna zostać wydana w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku (art. 7 ust. 1 specustawy gazowej). Zatem, należy mieć na uwadze, iż specustawa gazowa ma na celu przyspieszenie i usprawnienie procesów planowania, przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu LNG w [...], a także realizacji określonych inwestycji towarzyszących inwestycjom w zakresie terminalu i niezbędnych do jego funkcjonowania, a mianowicie strategicznych gazociągów przesyłowych i podziemnych magazynów gazu wymienionych enumeratywnie wraz ze wskazaniem realizujących je podmiotów w rozdziale 7 ustawy. Jedną z tych inwestycji jest wymieniony w art. 38 pkt. 1 lit. c [...] podziemny magazyn gazu w [...] realizowany przez [...] S.A. Wobec powyższego, oczywistym jest, iż, lokalizacja inwestycji w zakresie terminalu, czy też inwestycji towarzyszących inwestycjom w zakresie terminalu, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób lub podmiotów których prawa lub interesy mogą być przez to zezwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy gazowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli lub innych podmiotów wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Zatem ich nieuwzględnienie nie może stanowić podstawy kwestionowania legalności decyzji o ustaleniu lokalizacja inwestycji w zakresie terminalu, czy też decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. W ocenie Sądu, do okolicznościach niniejszej sprawy, per analogiam, ma także odniesienie stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 października 2012 r., w sprawie K 4/10 - dotyczącego przepisów specustawy drogowej. Trybunał bowiem zwrócił uwagę na specyfikę spraw związanych z budową dróg publicznych, stanowiących realizację celu publicznego. Jednocześnie wskazał, iż jeżeli się przyjmuje, że przebieg drogi jest wyznaczony w sposób racjonalny przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska, to tym samym należy przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę drogi. Liniowy charakter inwestycji drogowych dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych nieruchomości. Powyższe uzasadnia zatem, iż ani Wojewoda [...], ani Minister, nie mogli dokonać zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu przedmiotowej inwestycji, których zadniem jest jedynie dokonanie oceny zgodności z prawem przedstawionego przez inwestora wariantu. Jednocześnie, przepisy specustawy gazowej nie określają także obowiązku zaproponowania przez inwestora różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji jak i nie wskazują na obowiązek uwzględniania oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Organ wydający decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, czy też lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu nie jest także władny nakazać inwestorowi innej lokalizacji inwestycji. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. Miałaby ona bowiem charakter pozaprawny. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji. Natomiast, co istotne, wszelkie uwagi jak i podniesione przez skarżących wątpliwości co do planowanej inwestycji, zostały przez inwestora pismem z dnia 28 września 2017 r. w sposób wyczerpujący wyjaśnione. Należy w tym miejscu wskazać, iż wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji miało jednak miejsce na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi, co do trasy projektowanej inwestycji. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, czy też lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu i określone w niej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia są wiążące. W tym postępowaniu w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przeanalizowano warianty przebiegu przedmiotowej inwestycji. Natomiast w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, prowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, zostały poddane wnikliwej analizie wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia zarówno w czasie prowadzenia robót jak i podczas eksploatacji nie wpłynie negatywnie na środowisko. Wskazał, co wynika z raportu (oprac. P. Wilkosz i in. Warszawa, 2015), iż obszar planowanego przedsięwzięcia od wielu lat jest wylesiony i użytkowany w formie terenów upraw rolnych i użytków zielonych. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenach charakteryzujących małą intensywnością zabudowy mieszkaniowej. Szatę roślinną obszaru w rejonie planowanych klastrów C i D [...] tworzą w przeważającej większości murawy o niskiej wartości przyrodniczej. Na użytkowanej rolniczo łące dominowały trawy i byliny. Na terenie planowanej inwestycji nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin jak również siedlisk przyrodniczych z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej. RDOŚ wskazał także, iż wyniki badań zrealizowanych na etapie rozruchu instalacji (Kałas 2010), na etapie badań poinwestycyjnych, zrealizowanych w 2012 r. (Kruk-Dowgiałło i in. 2013), dotychczasowe wyniki badań monitoringu kontrolnego podstawowego oraz ciągły pomiar zasolenia realizowany przez Instytut Budownictwa Wodnego PAN (Robakiewicz 2010a, 2010b, 2010c, 2011, 2012a, 2012b, Robakiewicz i Robakiewicz 2010a, 2010b, 2011, Robakiewicz i Robakiewicz 2010, 2011) potwierdzają wyniki badań modelowych. Trzeba mieć natomiast na uwadze, iż organy administracyjne (Wojewoda, Minister) w ramach niniejszego postępowania, zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, są związane ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji omawianego przedsięwzięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku podstawy do zastosowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia regulacji prawnej zawartej w specustawie gazowej, wskazać należy na treść jej przepisu art. 38 pkt 1 lit. c, zgodnie z którym inwestycjami towarzyszącymi inwestycjom w zakresie terminalu są min. inwestycje realizowane przez [...] S.A. z siedzibą w [...] polegające na "budowie [...] podziemnego magazynu gazu [...] oraz kawernowego podziemnego magazynu gazu [...]". Objęta decyzją Wojewody inwestycja dotyczy "budowy [...] podziemnego magazynu gazu [...] (...)." W ocenie Sądu planowane ww decyzją przedsięwzięcie, polegające na zwiększeniu pojemności czynnej magazynu w oparciu o budowę kolejnych kawern ma na celu nie jak błędnie wskazują skarżący, rozbudowę magazynu na podstawie udzielonej w 2001 roku koncesji, którego budowa ostatecznie już się zakończyła w 2013 roku (klastry A i B) lecz poddaną analizie decyzją lokalizacyjną, inwestor wprowadza nowy etap, stanowiący odrębne przedsięwzięcie, w oparciu o nową regulację prawną. Budowa klastrów C i D stanowi odrębną inwestycję, której realizację ustawodawca, wbrew stanowisku skarżących, przewidział w ww specustawie gazowej. Należy, w kontekście rozpoznawanej sprawy zwrócić także uwagę na przepis art. 13 ust. 1 cyt. ustawy, który stanowi, iż przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają zastosowania z pewnymi wyjątkami w sprawach dotyczących decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Zatem okoliczność, iż miało miejsce rozpoczęcie tożsamej (przedmiotowo) inwestycji w zakresie klastrów A i B, w drodze udzielonej inwestorowi koncesji nr 19/2001/m wydanej przez Ministra Środowiska w dniu 31 grudnia 2001 roku, a objętej ww planem zagospodarowania przestrzennego podjętego dla ww inwestycji w zakresie magazynowania 250 mln m3 gazu pod nazwą "[...]", nie oznacza, iż nie jest możliwe prowadzenie kolejnego przedsięwzięcia na podstawie aktualnie obowiązującej specustawy gazowej. Niezależnie, wbrew podniesionym zarzutom, zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 2 ww ustawy, nawet w przypadku gdy lokalizacja inwestycji w zakresie terminalu przewidziana jest w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego to inwestor w każdym czasie może wystąpić o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu w trybie powołanej specustawy. Przywołana ustawa (art. 38 cyt. ustawy) nie przewiduje żadnych ograniczeń, nie określa pojemności czynnej magazynu będącego przedmiotem inwestycji, nie wskazuje także liczby kawern, z których ma się on składać. A zatem, jeśli nawet ww plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dla ww przedsięwzięcia przewidywał zakres magazynowania gazu wyłącznie na 250 mln m3, to powyższa okoliczność nie stoi na przeszkodzie aby nowa decyzja lokalizacyjna powyższe parametry rozszerzyła. Dlatego też, zdaniem Sądu, przedmiotowa inwestycja może obejmować zwiększenie pojemności czynnej ww Magazynu Gazu [...] ([...]) do pojemności roboczej dla gazu 655,7 mln m3 (...), w oparciu o kolejne kawerny (klaster C i D). Pomimo iż przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi kontynuację uprzedniej inwestycji (tożsamość przedsięwzięcia) to jednak jednocześnie stanowi też odrębny cykl inwestycyjny (budowy) oparty o aktualnie obowiązującą regulację prawną, objętą art. 38 pkt 1 lit.c ww ustawy. Choć organy w sposób może nieumiejętny przywołały w uzasadnieniu swojego stanowiska pojęcie "rozbudowy" terminalu, to zdaniem Sądu miały na uwadze potoczne rozumienia tego słowa odnosząc je do pojęcia "kontynuacji" czy "ciągłości" w znaczeniu rodzaju planowanej inwestycji. Oczywiście, przedmiotowe przedsięwzięcie - budowa kolejnych klastrów C i D - jest częścią większego zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy kawernowego magazynu gazu jednakże, jako przedsięwzięcie, zupełnie nową i tym samym odrębną inwestycją. Przy czym, jak wykazały to okoliczności niniejszej sprawy, także uzasadnione koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju, gdyż jego realizacja, w połączeniu z możliwościami odbioru gazu z terminalu, umożliwia zabezpieczenie utrzymywania rezerw gazu ziemnego na okresy zwiększonego zapotrzebowania oraz sytuacje kryzysowe. W rozpoznawanej sprawie interes ogólny (publiczny) jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych podmiotów i powoduje konieczność przedłożenia w tym konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny, bowiem w interesie publicznym leży ograniczenie, chronionego przez Konstytucję RP prawa własności. Jak słusznie wskazał inwestor - rozbudowa pojemności magazynowych ujęta została w "Polityce energetycznej Polski do 2030 r." jako jeden z celów szczegółowych zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego państwa. Zapotrzebowanie na gaz charakteryzuje się zaś dużą nierównomiernością polegającą na zwiększonym zużyciu w okresie jesienno-zimowym i spadkiem tego zużycia w miesiącach wiosenno-letnich, podczas gdy dostawy tego surowca zarówno z importu, jak i z eksploatacji własnych złóż są dość równomierne w ciągu całego roku. Aby zapobiec niedoborom gazu w zimie i nadwyżkom w lecie - jak wyjaśnił inwestor - konieczne jest przechowywanie gazu w podziemnych magazynach. Operator systemu dystrybucji gazu musi zatem dysponować odpowiednią liczbą magazynów rozmieszczonych w różnych rejonach Polski, aby zapewnić właściwą zdolność dostaw. Należy także pamiętać, odnosząc się do zarzutów skargi, iż organy orzekające o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność wniesionych do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odwołań od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 specustawy gazowej, powyższa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji w zakresie terminalu i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu podlega natychmiastowemu wykonaniu. Przepis art. 39 ust. 1 stanowi z kolei, iż "do inwestycji towarzyszących stosuje się przepisy rozdziałów 2, 3 i 6 oraz art. 43". Zatem nieostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach mogła być podstawą wydania przez Wojewodę [...] przedmiotowej decyzji, jeszcze przed rozpatrzeniem odwołań złożonych od niej do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Reasumując zatem, mając na uwadze szczegółową treść przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, nie ma żadnych wątpliwości, iż jej zakres przewidziany jest przywołaną specustawą. Oznacza to, iż postępowanie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji prawidłowo zostało przez Wojewodę [...] przeprowadzone w trybie określonym ww specustawą gazową. Konkludując, zdaniem Sądu, organ orzekający w niniejszej sprawie prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, zaś zaskarżona decyzja została wydana po wnikliwym przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, zgodności ustalonego stanu faktycznego z normami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie, w odniesieniu do zarzutów przedstawionych w skargach, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez Wojewodę i Ministra z poszanowaniem wszystkich obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organy prawidłowo powołały się na normy prawa materialnego. Z kolei, Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, które pozwalałyby na uwzględnienie skargi. Nadto, podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana, co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Trzeba bowiem pamiętać, iż Wojewoda [...], jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Z samej bowiem istoty tego przedsięwzięcia, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość lub planujących jej wykorzystywanie w określony sposób. Nie wydaje się możliwe zaprojektowanie inwestycji w zakresie terminalu, czy inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu o takim przebiegu, który nie wzbudzałby sprzeciwu przynajmniej części właścicieli nieruchomości objętych inwestycją lub innych podmiotów. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu jest wadliwa. Podobnie, należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra, iż organ wydający ww decyzję nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Jeżeli, w wyniku realizacji ww. inwestycji, skarżący lub inne podmioty poniosą jakiekolwiek szkody materialne, to będzie im przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym. Podkreślić także należy, że przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewodę [...], jaki i Ministra, nie jest prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżących, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych, stąd też w tym zakresie podnoszone przez skarżących zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając zatem powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.