IV SA/Wa 2239/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) B. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 47.610,32 zł za usunięcie bez zezwolenia 19 sztuk drzew. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, iż rozmiar wymierzonej kary nie pozwala jej zapłacić z bieżących dochodów (które wynoszą 5.000 zł miesięcznie). Skarżąca podniosła, iż nie posiada oszczędności, a jest dodatkowo obciążona spłatą kredytu (555,47 zł miesięcznie). Na utrzymanie siebie i 26-letniej córki wydatkuje miesięcznie kwotę 2.500-3.000 zł. Jedynym zaś sposobem uzyskania środków pieniężnych na pokrycie kary byłoby zaciągnięcie konsumpcyjnego kredytu bankowego ewentualnie sprzedaż udziału w nieruchomości, której jest współwłaścicielką. Szkodę jaką poniosłaby Skarżąca stanowiłyby odsetki od kredytu w wysokości 3.200-3.900 zł - przy obowiązku spłacania rat kredytu w wysokości 4.200-4.300 zł (Skarżąca załączyła kalkulację kredytową za okres dwunastomiesięczny zauważając, że wysokość raty przekraczałaby jej możliwości finansowe). Natomiast ewentualna sprzedaż udziału we własności nieruchomości spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż praktycznie niemożliwym będzie odzyskanie własności nieruchomości, zaś sprzedaż w sytuacji nagłej i przymusowej musiałaby wiązać ze znacznym obniżeniem ceny transakcyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż na skarżącym ciąży obowiązek jedynie uwiarygodnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji o nałożeniu kary w wysokości 47.610,32 zł doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Chodzi o takie skutki, które nie będą mogły być zniwelowane przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Mając na względzie oświadczenie Skarżącej (brak oszczędności, konieczność zaciągnięcia kredytu celem zapłaty kary) Sąd uznał, że uiszczenie należności przed rozpoznaniem sprawy może spowodować dla niej trudne do odwrócenia skutki. Zapłata wskazanej kwoty w sposób znaczący wpłynęłaby bowiem na sytuację majątkową Skarżącej, skutkując koniecznością zmiany sposobu gospodarowania budżetem domowym, a także potrzebą zawarcia umowy kredytu, dłuższego niż 12 miesięczny, gdyż analiza przedłożona przez Skarżącą dowodzi, iż nie byłaby w stanie spłacić kalkulowanego kredytu w założonym okresie rocznym. Jak słusznie podniosła Skarżąca, skutki sprzedaży udziału w nieruchomości celem zapłaty kary także byłyby trudne do odwrócenia, gdyż praktycznie niemożliwym byłoby późniejsze odzyskanie własności nieruchomości. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.