IV SA/Wa 224/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. J. i M. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody S. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżących E. J. i M. Z. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. J. i M. Z., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r., nr [...], o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 67 m2, stanowiącej własność A. G. oraz F. i M. małż. Z.. W uzasadnieniu decyzji podano, iż decyzją z dnia [...] września 1983 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. nr [...], Prezydent Miasta S. orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 67 m2, stanowiącej własność A. G. oraz F. i M. małż. Z.. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. E. J. i M. Z. wystąpiły do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...].09.1983 r. nr [...] nr [...]. Decyzją z dnia [....] listopada .2012 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r. Minister rozpatrując odwołanie E. J. i M. Z. wskazał, że w przedmiotowej sprawie ocenie w postępowaniu nadzorczym podlegała decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r." nr [...] nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 67 m2, stanowiącej własność A. G. oraz F. i M. małż. Z.. Wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości dokonano na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64). Przesłankę dopuszczalności wywłaszczenia wskazywał art. 3 ww. ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. Minister wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wywłaszczenia dokonano w związku z budową ulicy [...] w S.. Budowa drogi publicznej (obecnie droga gminna) stanowi cel użyteczności publicznej. W decyzji podano, że niezbędność wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości na wskazany cel potwierdzała decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...].11.1978 r. nr [...] wydana przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w K.. Minister podkreślił, iż w aktach archiwalnych sprawy nie zachowała się kopia decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...] listopada 1978 r. Nie odnaleziono jej, mimo podjętych prób w Urzędzie Miasta K. oraz w Urzędzie Miasta w S.. Akta archiwalne nie potwierdzają, aby decyzja z dnia [...] listopada 1978 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy drogi utraciła ważność przed wydaniem decyzji o wywłaszczeniu. Minister podkreślił , iż wedle art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229) ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji oraz zatwierdzenie planu realizacyjnego traciło ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił, albo w ciągu jednego roku od zatwierdzenia tego planu nie wystąpi! o pozwolenie na budowę. Termin do wystąpienia o pozwolenie na budowę mógł być w szczególnie uzasadnionych wypadkach przedłużony. Z powodu braków w dokumentacji archiwalnej nie można ustalić, kiedy inwestor wystąpił z pozwoleniem na budowę i ewentualnie czy termin do wystąpienia o pozwolenie na budowę nie został przedłużony. Zatem nie można stwierdzić, czy decyzja z dnia [...] listopada 1978 r. utraciła ważność. Ustalenia w tym zakresie wykraczają poza zakres przedmiotowego postępowania. Minister stwierdził, iż ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 k.p.a., zakładającą domniemanie mocy obowiązującej decyzji, brak jest podstaw do uznania, że decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego utraciła ważność. Zgodnie z poglądem orzecznictwa dopóki w odrębnym postępowaniu nie zostanie prawomocnie stwierdzona nieważność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub jej wygaśnięcie, dopóty zarzut naruszenia tych przepisów nie może być skutecznie podnoszony. W ocenie organu przesłanki określone w art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. zostały spełnione. Zostały również spełniony wymóg przeprowadzenia rokowań z art. 6 ust. 1 ustawy, ale nie doprowadził on do zawarcia umowy sprzedaży. Z akt archiwalnych przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia [...] lutego 1983 r. Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w K. wystąpiła do A. G., F. i M. Z. z ofertą dobrowolnej sprzedaży nieruchomości. Jednakże właściciele nie stawili się w biurze notarialnym na podpisanie umowy sprzedaży nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że na wniosek Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w K. z dnia [...] kwietnia 1983 r. pismem z dnia [...].05.1983 r. nr [...], zawiadomiono A. G. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego odnośnie przedmiotowej nieruchomości. W zawiadomieniu wskazano termin rozprawy wywłaszczeniowo - odszkodowawczej wyznaczonej na dzień [...] czerwca 1983 r. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 22 ustawy odszkodowanie ustalano na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych. Opinia biegłych powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Organ zaznaczył, iż ze znajdującego się w aktach protokołu wynika, że rozprawę wywłaszczeniowo - odszkodowawczą przeprowadzono w wyznaczonym dniu - [...].06.1983 r. Na rozprawę nie stawił się nikt z właścicieli, jak również nie wziął udziału biegły, który sporządził opinię szacunkową i dokonał wyceny przedmiotowej nieruchomości. Jednakże, mimo że w rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej biegły nie uczestniczył, to brał udział w postępowaniu poprzez sporządzenie pisemnej opinii szacunkowej. Organ wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem - brak biegłych na rozprawie stanowi wprawdzie naruszenie przepisów ustawy, ale nie może być oceniany w kategoriach przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej. Minister podkreślił, iż dacie przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego szacunki opierały się na "sztywnych stawkach". Skorzystanie przez organ wywłaszczeniowy z opinii sporządzonej przez niezależnego biegłego nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia i wysokość przyznanego odszkodowania w przedmiotowej sprawie. Wysokość odszkodowania byłaby taka sama, gdyby organ wywłaszczeniowy powołał kolejnego biegłego. W przedmiotowej sprawie opinię szacunkową dla gruntu o powierzchni 67 m2 sporządził w dniu [...].01.1983 r. mgr inż. J. K. biegły z listy Wojewody [...]. W sierpniu 1983 r. w związku ze zmianą cen skupu żyta opinia została zaktualizowana przez mgr I. H. biegłego z listy Wojewody K.. Biegli byli osobami uprawnionymi do sporządzania takiej opinii i sporządzili ją prawidłowo na podstawie obowiązujących ówcześnie przepisów tj. ustawy z dnia 12.03.1958 r., zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 18.09.1982 r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. z 1982 r., nr 23, poz, 205), zarządzenia Prezydenta miasta S. z dnia [...].01,1983 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek odszkodowawczych za wywłaszczane grunty na terenie miasta S.. Zatem, zdaniem Ministra, w postępowaniu wywłaszczeniowym spełniono wymóg sporządzenia opinii szacunkowej (przez niezależnego biegłego) oraz przeprowadzenia rozprawy. Biegły dokonał wyceny nieruchomości w oparciu o przepisy art, 8 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Organ wyjaśnił, iż Zgodnie z treścią art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy jeżeli wywłaszczeniu podlegała część gruntu w mieście, a pozostała część wynosiła nie mniej niż powierzchnia działki normatywnej przyjętej w danej miejscowości pod budowę domu jednorodzinnego wolno stojącego, odszkodowanie obliczane było najwyżej do pięciokrotnej wysokości stawek ustalonych dla gruntu ornego klasy I w strefie ekonomicznej wielkomiejskiej (art. 8 ust. 8 pkt 1 lit. b). W oparciu o ww. przepisy biegły ustalił wartość 1 m2 gruntu na kwotę 101,50 zł. Przyjmując ww. stawkę biegły oszacował wartość przedmiotowej nieruchomości na kwotę 6 801 zł (67 m2 X 101,50 zł), co było zgodne z ww. art. 8 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Powyższa kwota odszkodowania nie była kwestionowana przez właścicieli w trakcie postępowania wywłaszczeniowego. Właściciele nie złożyli odwołania od decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z dnia [...] września 1983 r. Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie odszkodowanie zostało przyznane w prawidłowej wysokości. Decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r., zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy posiada elementy wymagane tym przepisem, tj. zawiera ustalenie przedmiotu wywłaszczenia, wskazuje na czyj wniosek nastąpiło wywłaszczenie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środkach odwoławczych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. J. i M. Z. zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżących będąca przedmiotem kontroli organów obu instancji decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r., nr [...], jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., powodującą jej nieważność. W zaskarżonej decyzji Minister wskazał, że niezbędność wywłaszczenia potwierdza decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...] listopada 1978 r. wydana przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w K., stwierdzając, że decyzja ta w aktach archiwalnych nie zachowała się. Skarżące podniosły, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa Budowlanego z 1974 r. powyższa decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny utraciła ważność przed wydaniem decyzji o wywłaszczeniu działki nr [...], bowiem z akt archiwalnych nie wynika aby inwestor uzyskał prawo do terenu lub je utracił, albo w ciągu jednego roku od zatwierdzenia planu realizacyjnego wystąpił o pozwolenie na budowę, jak również aby wystąpił o przedłużenie terminu do wystąpienie o pozwolenie na budowę. Zatem decyzja o wywłaszczeniu z dnia [...] września 1983 r. rażąco narusza art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., bowiem niezbędność wywłaszczenia nieruchomości uzasadniono na podstawie decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, która była nieważna w dniu wydania decyzji w przedmiocie wywłaszczenia. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 79/07 brak aktu potwierdzającego, iż wywłaszczana nieruchomość jest niezbędna dla celów wywłaszczenia przesądza o tym, że wydana z pominięciem tego elementu decyzja wywłaszczeniowa obarczona jest wadą stanowiącą przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem skarżących, decyzja wywłaszczeniowa została wydana z naruszeniem art. 21 i 22 ustawy wywłaszczeniowej, gdyż na termin rozprawy nie został wezwany biegły, przy czym został powołany przez inwestora zamiast prawidłowo przez Prezydenta Miasta [...], zaś opinia biegłego powinna być szczegółowo uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1674 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji wydanej przez organ w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku stron o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r., o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położnej w S. oznaczonej jako działka o nr. ew. 818/3 o pow. 67 m2, stanowiącej własność A. G. oraz F. i M. małż Z.. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w odróżnieniu od zwykłego postępowania może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, że decyzja jest dotknięta konkretną wadą kwalifikowaną, określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012r., II GSK 190/12). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r., sygn. akt II SA 1642/94, LEX nr 24547 oraz z dnia 18 czerwca 1997r., sygn. akt III SA 422/96, LEX nr 34457). W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że badana trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r. nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą wymienioną w § 1 art. 156 k.p.a., skutkującą koniecznością stwierdzenia jego nieważności. Nie można zgodzić się z organami obu instancji, że ze względu na niekompletności akt postępowania wywłaszczeniowego nie można ocenić, czy doszło do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przede wszystkim zauważyć należy, iż zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji oraz zatwierdzenie planu realizacyjnego traciło ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił, albo w ciągu jednego roku od zatwierdzenia tego planu nie wystąpił o pozwolenie na budowę, a w sprawie brak jest dokumentu, który potwierdziłby fakt, że inwestor uzyskał pozwolenie, bądź wystąpił o przedłużenie terminu do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Wobec tego, wbrew stanowisku organów obu instancji stwierdzić należy, decyzja Wojewódzkiej Dyrekcji Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w K. z dnia [...] listopada 1978 r., która była decyzją lokalizacyjną dla Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w K. i na którą powołał się Prezydent Miasta S. w decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] września 1983 r., utraciła swoją ważność przed wydaniem decyzji wywłaszczeniowej. W treści tej decyzji organ wywłaszczeniowy bowiem nie wskazał aby inwestor w ciągu roku od daty zatwierdzenia planu realizacyjnego uzyskał prawa do terenu bądź pozwolenie na budowę czy też wystąpił o przedłużenie terminu do wystąpienia o takie pozwolenia. Powyższe okoliczności dają podstawę do przyjęcia, że w dniu wydania kwestionowanej decyzji wywłaszczeniowej, tj. [...] września 1983 r., nie obowiązywała już decyzja z dnia [...] listopada 1978 r., przy czym nowa decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny nie została wydana, co zdaniem Sądu, kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r. w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, położonej w S. oznaczona jako działka [...] o pow. 62 m2 obręb [...], zapisania w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej własność A. G. w ½ części oraz F. i M. małż. Z. w ½, została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast Sąd nie podziela zarzutu skarżących, że kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta S. została wydana z naruszeniem art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy prawidłowo uznały, że odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość zostało ustalone zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa. Wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ww. ustawy odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez wojewodę (zgodnie z § 2 pkt 15 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r. w sprawie określenia zadań i uprawnień należących do powiatowych rad narodowych i naczelników powiatów, które przejmują wojewódzkie rady narodowe i wojewodowie (Dz. U. nr 17, poz. 94). Opinia biegłych powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Z przepisu tego wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy, natomiast jej przebieg i ewentualne uchybienia nie mogą być ocenione w kategoriach rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/07). Zatem, wbrew skardze, stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły, iż nieobecność biegłych na rozprawie nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, gdyż organ wyznaczył rozprawę i przeprowadził ją w dniu [...] czerwca 1983 r. r. Nieobecność biegłych na rozprawie administracyjnej w sytuacji, gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na kwestionowanie przez skarżące kwoty odszkodowania wynikającej ze sporządzonych opinii, nie może być oceniona w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Skoro wyznaczona w sprawie rozprawa odbyła się, to brak na niej biegłych, choć stanowił naruszenie art. 22 ustawy, nie może być jednak oceniany w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Również podniesiona w skardze okoliczność sporządzenia opinii szacunkowych na zlecenie wnioskodawcy wywłaszczenia a nie organu wywłaszczeniowego, nie może być uznana za rażące naruszenie prawa. Wskazać bowiem należy, że rzeczoznawcy byli niezależni, gdyż wszyscy powołani w sprawie rzeczoznawcy byli biegłymi z listy Wojewody K.. Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] września 1983 r., nr [...], w części dotyczącej części dotyczącej przyznania odszkodowania za wywłaszczoną przedmiotową nieruchomość była obarczona kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tym samym należało uznać, że w tym zakresie jest zgodna obowiązującymi wówczas przepisami prawa. Mając na uwadze przedstawione powyższej rozważania stwierdzić należy, że organy obu instancji błędnie uznały, że kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta S. w części dotyczącej wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości nie została wydana z naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów prawa i, że naruszenie to nie miało kwalifikowanej postaci w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co oznacza, że decyzje organów obu instancji w tym zakresie zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.