IV SA/Wa 2244/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2014 r., wydaną na podstawie art. 57 ust.1 pkt 3 w zw. z ar. 53 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 53a ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2011 r. nr 254, poz. 1573 ze zm.), art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania H. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu [...] listopada 2013 r. H. P. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując go wykonywaniem pracy w Polsce. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając, że cel jego pobytu jest inny od deklarowanego, a nadto prowadzona przez niego działalność gospodarcza – R.. - nie jest korzystna dla gospodarki narodowej. Ponadto do wniosku cudzoziemiec nie dołączył wymaganych dokumentów m.in. umowy o pracę oraz zezwolenia na pracę. Organ odstąpił od badania wskazanej przez cudzoziemca okoliczności dotyczącej pobytu z rodziną w Polsce wobec stwierdzenia zaistnienia warunków z art. 57 ust.1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie wnioskodawcy zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z ar. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zgodnie z którą cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli okoliczności wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany. W toku postępowania ustalono, że H. P. w dacie wydania złożenia wniosku przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy krajowej nr [...] wydanej przez konsula RP w [...] w dniu [..] marca 2013 r. ważnej od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] lutego 2014 r. na czas pobytu 340 dni w celu wykonywania pracy. Jego żona V. P. oraz małoletnie dzieci – A. i L. przebywają w Polsce na podstawie zezwoleń na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] stycznia 2016 r. W dniu [...] grudnia 2009 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym została wpisana a w dniu [...] grudnia 2012 r. zarejestrowana spółka komandytowa "R. sp.k., do której wnioskodawca wniósł 100 % sumy komandytowej jako komandytariusz. Z zeznań cudzoziemca wynika, że wprawdzie jest wspólnikiem firmy to nie wykonuje obowiązków z tym związanych, nie interesuje się firmą, nie chodzi do pracy. Nie podjął pracy na stanowisku przedstawiciela handlowego firmy, mimo otrzymanego zezwolenia. Wnioskodawca zeznał, że szuka pracy, ale na razie nie pracuje. Organ stwierdził, iż z powyższego wynika, że faktycznym celem wjazdu i pobytu H. P. jest chęć jego legalizacji w Polsce. Wobec tego faktyczny cel jego wjazdu na terytorium Polski jest inny niż wynikający z charakteru wydanej mu przez konsula RP w [...] wizy krajowej. Organ odwoławczy wskazał, że wydana decyzja nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Konstytucji RP , gdyż nie zawiera nakazu opuszczenia terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia w obecnym stanie faktycznym wybranej formy zezwolenia na pobyt w Polsce. W skardze na powyższą decyzję H. P. wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1, 8, 11, 80 k.p.a. i art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ( Dz. U. 1993 r., nr 61, poz. 284). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 57 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 53 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, z późn. zm.). Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany. Natomiast stosownie z treścią art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagalne ( pkt 1 )) lub prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy ( pkt 2). Przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe wykazało, że [...] listopada 2003 r. - w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywał na podstawie wizy "D07" wydanej przez konsula RP w [...] w dniu [...] marca 2013 r. w celu wykonywania pracy z terminem ważności od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] lutego 2014 r., na czas pobytu 340 dni. Skarżący powyższą wizę otrzymał w związku posiadanym zezwoleniem na pracę typu A nr [...]. ważnym od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia [...] lutego 2014 r. uprawniającym go do pracy na stanowisku przedstawiciela handlowego w firmie "R. sp. k., której był komandytariuszem. W postępowaniu ustalono, że w firmie tej zatrudniona jest tylko V. P. - żona skarżącego. Natomiast wnioskodawca nie przedłożył umowy o pracę ani tez zezwolenia na prace na następny okres pobytu. Skarżący, jak sam przyznał przed organem I instancji składając w dniu [...] lutego zeznania, że nie podjął pracy na stanowisku przedstawiciela handlowego, nie interesuje się firmą, utrzymuje go żona. Biorąc pod uwagę wskazaną wyżej podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz stan faktyczny sprawy, w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo odmówiły skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Deklarowany cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca wynika z charakteru wizy i celu w jakim została wydana (art. 26 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Deklarowany przez skarżącego cel wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej to wykonywanie pracy na stanowisku przedstawiciela handlowego, co potwierdza rodzaj wizy "D07". Natomiast nie podjęcie przez skarżącego pracy wskazuje na inny cel jego pobytu niż wcześniej deklarował. Treść art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że jeśli wnioskodawca przebywając w kraju, do którego przyjechał na podstawie wizy udzielonej w konkretnym celu, nie realizuje celu dla którego została ona udzielona, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżący mimo posiadanego zezwolenia na pracę, jej nie podjął, to oznacza, że deklarowany przez niego cel pobytu uległ zmianie w stopniu uniemożliwiającym udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skoro ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji ww. przepisu, to następuje skutek przewidziany w przepisie w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Słusznie organ wskazał, że art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów wiążących, co oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu, następuje określony w nim skutek, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że starając się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, niewystarczające jest spełnienie przez cudzoziemca warunków, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ale jednocześnie nie może w stosunku do niego wystąpić żadna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wystąpienie przesłanki negatywnej powoduje obligatoryjne wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej rozpatrując przedmiotową sprawę, dokładnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy, dokonały prawidłowej oceny zgromadzonych w dowodów, a dokonana ocena nie narusza określonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, zatem zarzuty zawarte w skardze, a odnoszące się do naruszenia postępowania administracyjnego należy uznać za niezasadne. Należy również zauważyć, że uwzględnienie słusznego interesu strony nie może polegać na załatwieniu sprawy w sposób korzystny dla strony wbrew przepisom prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.