IV SA/Wa 2245/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1) zwolnić J. K. od kosztów sądowych, 2) ustanowić w niniejszej sprawie dla J. K. adwokata. J. K. (dalej "skarżąca, wnioskodawczyni") zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Ze złożonego w dniu 15 października 2013 r. wniosku zawartego na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej oraz jej małżonka są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 1449 zł netto. Skarżąca jest właścicielką domu o powierzchni 100 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 6,47 ha. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, że jej sytuacja materialna jest trudna. Skarżąca jest osobą przewlekle chorą, w miesiącu lipcu 2013 r. poddano ją zabiegowi operacyjnemu. Aktualnie wnioskodawczyni przebywa w domu, jednak wymaga stałej opieki lekarskiej oraz pomocy osób trzecich. Mąż skarżącej również cierpi na liczne schorzenia i z tego tytułu ponosi znaczne wydatki. Łączny koszt zakupu lekarstw oraz leczenia skarżącej i jej męża wynosi miesięcznie ok. 1000 zł. Pozostałą część dochodów w całości pochłaniają koszty bieżącego utrzymania (opłata za światło, telefon, wodę) oraz wyżywienia. Według informacji przedstawionej we wniosku, skarżąca w bieżącym roku nie uzyskała dochodów z nieruchomości rolnej. Wobec złych warunków pogodowych wnioskodawczyni zmuszona była dokonać zakupu ziarna siewnego, co generowało wręcz dodatkowe wydatki. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych funkcjonuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata). Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżąca powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej jako P.p.s.a. Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącej opisany w piśmie z dnia 6 października 2013 r. oraz we wniosku z dnia 15 października 2013 r. uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Należy mieć na uwadze, iż jedynym źródłem utrzymania skarżącej i jej męża są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 1.449 zł. Skarżąca, wobec złych warunków atmosferycznych, nie uzyskała w tym roku żadnych dodatkowych dochodów z nieruchomości rolnej. Mając na uwadze, że cały uzyskiwany przez skarżącą i jej męża dochód pochłaniany jest na bieżące utrzymanie i leczenie, należy uznać, iż przedmiotowy wniosek zasługuje na uzasadnienie. Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi z wysokością środków finansowych, którymi skarżąca dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że nie posiada ona oszczędności, natomiast ponosi znaczne koszty związane z leczeniem, należało uznać, że spełnia ona przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.