IV SA/Wa 2250/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą we W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą we W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W piśmie z dnia 16 sierpnia 2012 r. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą we W. wniosło za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] uchylającego postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów leśnych. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez naczelne i centralne organy administracji państwowej strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tegoż organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie do regulacji art. 127 § 3 kpa, bowiem decyzje wydane na podstawie art. 156 kpa i art. 158 kpa są decyzjami wydawanymi w nowej sprawie, są to więc decyzje wydane w pierwszej instancji, do których mają zastosowanie postanowienia art. 127 kpa. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1996 r., OSP 4/96 (ONSA z 1997 r. z. 2, poz. 44) stwierdzono, że wniosek strony lub innego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy przez naczelny i centralny organ administracji jest szczególnym środkiem odwoławczym występującym w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym i odpowiada swym charakterem pojęciu środka odwoławczego, o jakim mowa w art. 34 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Stanowisko to zachowuje aktualność na tle obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z tym poglądem i stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. została wydana w pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2012 r. Od decyzji wydanej przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W myśl art. 127 § 3 kpa do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Minister Środowiska błędnie więc pouczył w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. o przysługującym od niej prawie wniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego. Uchybienie to wynikało z błędu organu, który nieprawidłowo uznał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności postanowienia obowiązuje jednoinstancyjny tryb postępowania administracyjnego. Strony nie mogą jednak ponosić negatywnych skutków błędnego pouczenia. W świetle bowiem z art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Błędne pouczenie w decyzji, o którym mowa w art. 112 kpa, nie może skutkować utratą terminu do złożenia wniosku z art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczność, iż organ naruszył przepisy, które chronią interesy skarżącego w zakresie pouczenia go o przysługujących środkach prawnych i w ten sposób udaremnił złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, może mieć wpływ na przywrócenie terminu do wniesienia takiego wniosku. Przywrócenie terminu następuje na wniosek strony. Działając na podstawie art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 8 kpa, Sąd informuje skarżącego, iż w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia – zgodnie z art. 58 § 1 kpa – służy mu prawo złożenia wniosku do Ministra Środowiska o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.