IV SA/Wa 2251/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. z dnia 5 kwietnia 2003 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu 5 kwietnia 2003 r. G. C. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, w której zwrócił się w imieniu swoich małoletnich dzieci - M. C. i L. C. - o przyznanie im renty wyjątkowej z uwagi na śmierć ich matki U. J. i konieczność zapewnienia im warunków do życia. Sąd pismem z dnia 12 maja 2003 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu (jego daty i numeru) oraz organu, który go wydał, ewentualnie do nadesłania jego odpisu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący ponownie wniósł o przyznanie renty wyjątkowej M. C. i L. C. przesyłając jednocześnie decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. Inspektoratu w N. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] o odmowie przyznania renty rodzinnej M. C. i L. C. Sąd pismem z dnia 4 lipca 2003 r. zwrócił się do skarżącego z ponownym wezwaniem do sprecyzowania skargi, na które skarżący nie odpowiedział. Dwukrotnie wysłane wezwanie nie zostało podjęte z urzędu pocztowego przez skarżącego, wobec czego Sąd zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k. p. c. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Postanowienie powyższe zostało doręczone skarżącemu. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2006 r. podjął postępowanie z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia postępowania sądowego poprzez ustalenie adresu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Brak powyższych danych jest brakiem formalnym skargi, który obliguje Sąd - po bezskutecznym wezwaniu do jego uzupełnienia - do odrzucenia skargi. Stwierdzić należy, że skarżący pomimo wezwań nie sprecyzował skargi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu i organu, który ten akt wydał. Pierwsza odpowiedź skarżącego na wezwanie Sądu w ogóle nie zawierała żądanych informacji. W drugiej natomiast skarżący z jednej strony podtrzymał żądanie przyznania M. C. i L. C. renty wyjątkowej, a z drugiej strony przesłał decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. Inspektoratu w N. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] o odmowie przyznania im renty rodzinnej. W związku z tym nie sprecyzowano żądania skargi, ponieważ nie wiadomo, czy skarżący wnosił o przyznanie M. C. i L. C. renty wyjątkowej, czy też zaskarżał wspomnianą wyżej decyzję o odmowie przyznania renty rodzinnej. Na kolejne natomiast wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi skarżący już nie odpowiedział, a wezwanie zostało mu doręczone na zasadzie art. 139 § 1 k. p. c. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Brak uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi powoduje zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucenie skargi przez Sąd.