IV SA/Wa 2258/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2014 r. odrzucającego skargę M. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014 r. odrzucił skargę M. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia. W piśmie z dnia 1 marca 2014 r. skarżący wniósł o sprostowanie powołanego postanowienia poprzez dokonanie zamian w oznaczeniu strony skarżącej z "M. M." lub "M. M." na "M. M." lub "M. M.". Żądanie sprostowania strona rozszerzyła na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 27 stycznia. Skarżący stwierdził, że uwzględnienie przedmiotowego wniosku jest warunkiem wniesienia przez niego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Mocą art. 166 ppsa powołany przepis znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień. Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać. Przedmiotem sprostowania mogą być zatem wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. W postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2014 r. brak jest wadliwości, które uzasadniały jego sprostowanie. Orzeczeniu nadano brzmienie zgodne z zamierzeniem Sądu. W szczególności prawidłowo oznaczono w nim stronę skarżącą – M. M. Oznaczenie skarżącego odpowiada wymogom określonym w art. 138 w zw. z art. 166 ppsa, które nakazują wskazanie w sentencji postanowienia imienia (a nie imion – przyp. Sądu) oraz nazwiska skarżącego. Oznaczenie skarżącego w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2014 r. jest wystarczające do identyfikacji strony i zgodne z intencją Sądu. Uwzględnienie żądania strony w trybie art. 156 § 1 ppsa wykraczałoby zatem poza dyspozycję normy prawnej zawartej w tym przepisie. Odnosząc się do zawartego w przedmiotowym wniosku żądania sprostowania zarządzenia Przewodniczącego, należy wskazać, że w sprawie wszczętej skargą M. M. nie wydano jakiegokolwiek zarządzenia ani orzeczenia z datą 27 stycznia. Tym niemniej zaważyć należy, że przedstawiona wyżej argumentacja dotycząca prawidłowego oznaczenia strony skarżącej w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2014 r. pozostaje aktualna także w odniesieniu do wszelkich zarządzeń wydanych w niniejszej sprawie, w których wskazano stronę skarżącą. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.