IV SA/Wa 2263/16

Dnia 15 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2016 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2016 roku numer [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Sygn. akt IV SA/Wa 2263/16 Warszawa, dnia 15 grudnia 2016 roku ZARZĄDZENIE 1. Udostępnić publicznie wyrok zgodnie z art. 139 § 5 p.p.s.a 2. Odpis sentencji wyroku z dnia 15 grudnia 2016 roku doręczyć: a) skarżącemu – Kopalnia Górki Szczukowskie spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Micigoździe, b) organowi administracji publicznej – Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. 3. Pouczyć strony o możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu sentencji wyroku. 4. Pouczyć strony o dopuszczalności, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. Sędzia WSA Tomasz Wykowski AB I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] (dalej także "zaskarżonym postanowieniem") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej także "PKZGW"), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą [...] (dalej "skarżącej (spółki)"), na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej "DRZGW") z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści stanowiska Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], utrzymał postanowienie DRZGW z dnia [...] maja 2016 r. w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez PKZGW postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. Pismem z dnia 12 kwietnia 2016 r. skarżąca, powołując się na przepisy art. 28 i art. 113 § 2 k.p.a., wystąpiła do DRZGW o dokonanie wykładni stanowiska tego organu, zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] w sprawie planowanej realizacji przedsięwzięcia pn.: "[...]". W/w stanowisko zostało zajęte przez DRZGW na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej także "RDOŚ"), prowadzącego postępowanie o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań dla w/w przedsięwzięcia, planowanego przez skarżącą. 2. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., DRZGW odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego, objętego żądaniem wniosku, stwierdzając niedopuszczalność zastosowania w niniejszej sprawie art. 113 § 2 k.p.a. w sytuacji, w której wymienione we wniosku stanowisko DRZGW, zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., nie zostało zajęte w formie postanowienia, czy też decyzji administracyjnej. 3. Pismem z dnia 19 maja 2016 r. skarżąca spółka wniosła do PKZGW zażalenie na postanowienie DRZGW z dnia [...] maja 2016 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powyższemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 61a § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 k.p.a., w związku z zaniechaniem wydania postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. oraz błędnym przyjęciem, że skarżący nie był stroną uprawnioną do występowania o wykładnię. III. Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. PKZGW rozpatrzył zażalenie skarżącej spółki od postanowienia DRZGW z dnia [...] maja 2016 r., utrzymując to postanowienie w mocy i podtrzymując zawartą tam ocenę sprawy. Uzasadniając własne orzeczenie, PKZGW wskazał w szczególności, co następuje: Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy zatem od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Natomiast przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 kpa należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt: VII SA/Wa 813/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt: II SA/Gl 1161/12). Jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt: II SA/Wa 241/14: "przesłanka odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych powodów dotyczy przede wszystkim sytuacji, w których sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji; bowiem na charakter cywilnoprawny, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji". Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy [...] wystąpił na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej z dnia 3 października 2008 r. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na "[...]". Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe przedsięwzięcie usytuowane jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych [...], na której obowiązują zakazy wynikające z Rozporządzenia Nr [...] Dyrektora RZGW w [...] (Dz. U. Woj. [...]. 2005 Nr [...] poz. [...]), RDOŚ w [...] pismem z dnia [...] maja 2015 r. zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] przedstawił stanowisko w sprawie w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy zatem od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Natomiast przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 kpa należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt: VII SA/Wa 813/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt: II SA/Gl 1161/12). Jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt: II SA/Wa 241/14: "przesłanka odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych powodów dotyczy przede wszystkim sytuacji, w których sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji; bowiem na charakter cywilnoprawny, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji". Stosownie do przepisów art. 77 ust. 3 i ust. 4, w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia i określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, z uwagi na zapisy Rozporządzenia Nr [...] Dyrektora RZGW w [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wód podziemnych [...]. W konsekwencji powyższego [...] Sp. z o.o. wystąpiła do Dyrektora RZGW w [...] wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2016 r. o dokonanie zgodnie z art. 113 § 2 kpa wykładni stanowiska wyrażonego przez RZGW w [...] przy piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Zgodnie z art. 113 § 2 kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Stosownie do art. 126 kpa, przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Podkreślenia wymaga, iż powyższy przepis nie ma zastosowania, tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, do wyrażenia jedynie stanowiska, które może zostać wykorzystane przez właściwy organ do wydania w sprawie stosownego rozstrzygnięcia, gdyż stanowisko to nie należy do ww. kategorii aktów administracyjnych. Jak wskazano w wyroku NSA w Warszawie z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt: I GSK 239/10: "w razie złożenia wniosku o dokonanie wyjaśnienia treści decyzji na podstawie art 113 kpa organ, który wydał daną decyzję, ma obowiązek dokonania jej wykładni". Natomiast WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt: II SA/Gd 603/09 wyraźnie podkreślił, że przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 kpa jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Celem instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 kpa jest usunięcie niejasności co do treści decyzji, przede wszystkim wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna lub nacechowana zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. IV. Pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie PKZGW z dnia [...] lipca 2016 r., podnosząc przeciwko temu postanowieniu zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art.15 k.p.a. w związku z nierozpoznaniem przez organ II instancji sprawy, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa,  2) art.7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w związku z nierozpatrzeniem materiału dowodowego oraz nie odniesieniem się do istotnych dla sprawy dowodów i wywodów przedstawionych przez skarżącą; 3) art. 12 ust.1 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznych i popartych wywodami logicznymi zarzutów odwołania, co uchybia zasadzie wnikliwości rozpatrywania sprawy; 4) art.138 § 2 k.p.a. w związku z nieuchyleniem zaskarżonego postanowienia w całości i nie przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji/ze względy na. bezsporny fakt wydania w I instancji postanowienia z naruszeniem przepisów postępowania, ze szczególnym wskazaniem art. 106 § 5 k.p.a. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca spółka wskazała w szczególności, co następuje: Pomimo uchybienia co do formy zajęcia stanowiska tj. formuły stanowiska a nie postanowienia, DRZGW nie jest zwolniony spod stosowania przepisów kpa i zobowiązany jest działać w oparciu o przepisy prawa (art. 6 k.p.a.).  Z racji tego, że zajęcie przez DRZGW przedmiotowego stanowiska nastąpiło na potrzeby postępowania o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań, a zatem na potrzeby postępowania ściśle powiązanego z postępowaniem głównym, skarżąca ma interes prawny w sprawie. W związku z niedochowaniem przez DRZGW przepisanej formy postanowienia, przy zajmowaniu stanowiska na potrzeby postępowania uzgodnieniowego, przeprowadzonego przez RDOŚ, skarżąca spółka została pozbawiona środka odwoławczego od stanowiska DRZGW, zajętego w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r., PKZGW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2016 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Z tych względów wniesioną skargę należało oddalić. VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2016 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł PKZGW było rozstrzygnięcie, czy prawnie dopuszczalnym byłoby wyjaśnienie w drodze postanowienia, na podstawie art.113 § 2 k.p.a., zgłoszonych przez skarżącą spółkę wątpliwości co do treści stanowiska DRZGW, zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., skierowanego do RDOŚ (w odpowiedzi na stosowne zapytanie tego organu) w związku z toczącym się przed RDOŚ, na podstawie art.77 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, postępowaniem o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez skarżącą przedsięwzięcia. Orzekający w sprawie PKZGW podzielił stanowisko DRZGW, że tryb przewidziany w art.113 § 2 k.p.a. nie może znaleźć z niniejszej sprawie zastosowania z racji tego, że będące przedmiotem wątpliwości spółki stanowisko DRZGW z dnia [...] maja 2015 r., nie jest ani decyzją administracyjną ani postanowieniem. Powyższa ocena skutkowała przyjęciem przez organy obu instancji, że zachodzą przesłanki do odmowy wszczęcia na wniosek skarżącej spółki, stosownie do art.61a § 1 k.p.a., postępowania w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści przedmiotowego stanowiska DRZGW. W/w ocena prawna sprawy jest zdaniem Sądu prawidłowa, co skutkowało oddaleniem skargi. Zarzuty w niej podniesione nie są trafne. 2. Przepis art.61a § 1 k.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z powyższego uregulowania należy wyprowadzić wniosek, że organ administracji jest upoważniony do odmowy wszczęcia postępowania, którego wszczęcia żąda strona, o ile zachodzą ku temu przeszkody natury podmiotowej lub innej, tj. także wtedy, gdy postępowania nie można wszcząć z uwagi na brak jego przedmiotu. Odnosząc ewentualność zastosowania art.61a § 1 k.p.a. do żądania wszczęcia postępowania, o którym mowa w art.113 § 2 k.p.a. ("Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji."), stwierdzić należy, że przeszkodą upoważniającą organ do odmowy takiego wszczęcia będzie ustalenie, że żądanie strony dotyczy wyjaśnienia wątpliwości co do treści takiego aktu lub dokumentu, który nie na charakteru decyzji administracyjnej lub postanowienia organu administracji (w zw. z art.126 k.p.a.). 3. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż stanowisko DRZGW, zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., skierowanym do RDOŚ, nie posiada charakteru ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, w konsekwencji czego: (-) nie mogło być przedmiotem wyjaśnień, udzielanych w trybie art.113 § 2 k.p.a., (-) wniosek o dokonanie takich wyjaśnień winien być załatwiony a podstawie art.61a § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] maja 2015 r. RDOŚ, prowadzący na podstawie art.77 ust.1 pkt 1 ustawy ocenowej, na wniosek Wójta Gminy [...], postępowanie w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia, polegającego na "[...]", wystąpił do DRZGW "o zajęcie stanowiska dot. możliwości realizacji ww. przedsięwzięcia z uwagi na: zakazy obowiązujące w strefie ochrony pośredniej ujęcia, wynikające z Rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej [...], gmina [...], powiat [...] (Dz.U. Woj. [...]. 2005 Nr [...], poz. [...]).". Ustosunkowując się do w/w wystąpienia RDOŚ, DRZGW pismem z dnia [...] maja 2015 r. przedstawił stanowisko w sprawie. Kwestię uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uregulowano w art.77 ustawy ocenowej. Stosownie do powyższego: (-) Przepis ust.1 w/w artykułu w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez RDOŚ (tj. w dniu 9 lutego 2016 r.) w przedmiocie w/w uzgodnień nakładał na organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: 1) uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego, 2) zasięgnięcia opinii organu, o którym mowa w art. 78 (organy inspekcji sanitarnej), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19, 10-19 i 22; (-) Pozostałe przepisy regulowały takie kwestie, jak: załączniki do wniosku o uzgodnienie lub opinię (ust.2), forma i tryb uzgodnienia (ust.3 i 7), treść uzgodnienia (ust.4 i 5), termin uzgodnienia (ust.6). Żaden z przepisów ustawy ocenowej nie nakładał na regionalnego dyrektora ochrony środowiska, prowadzącego w myśl art.77 ust.1 pkt 1 ustawy ocenowej postępowanie w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, obowiązku występowania do regionalnego zarządu gospodarki wodnej o zajęcie stanowiska w przedmiocie uzgodnienia czy to co zasady (tj. w każdym postępowaniu, o którym mowa powyżej), czy to w razie wystąpienia określonych okoliczności (np. w sytuacji planowania przedsięwzięcia na obszarze, czy też w sąsiedztwie strefy ochronnej ujęcia wody – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie). Obowiązek taki nie wynikał również z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. nr 469) w brzmieniu ówcześnie obowiązującym. Przepis art.4a tej ustawy stanowił natomiast, że w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga: 1) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz strategia rozwoju województwa w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi; 2) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i plan zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi; 3) ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz warunków zabudowy w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199) - dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W świetle powyższych uwarunkowań należy kategorycznie stwierdzić, że w dacie orzekania przez RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia DRZGW nie posiadał jakichkolwiek kompetencji do zajmowania w jakiejkolwiek formie stanowiska w postępowaniu prowadzonym przez RDOŚ, wiążącego dla tego organu. Wystąpienie w tej sytuacji przez RDOŚ o zajęcie stanowiska przez DRZGW nie może być traktowane jako działanie nakazane prawem, a zajęcie stanowiska przez adresata za wypełnienie ustawowych kompetencji. Uznać w tej sytuacji należy, że inicjatywa RDOŚ miała wyłącznie charakter poglądowych konsultacji, które z formalnego punktu widzenia w żaden sposób nie wiązały RDOŚ przy rozstrzyganiu sprawy, co jednakże nie wykluczało możliwości zakwalifikowania ich jako dowodu w rozumieniu w art.75 i nast. k.p.a., podlegającego ocenie RDOŚ na zasadach 77 § 1 i 80 k.p.a. Powyższe rozważania prowadzą nieuchronnie do wniosku, że pismo DRZGW z dnia [...] maja 2015 r. nie ma charakteru orzeczenia administracyjnego, do którego można by stosować instrument procesowy przewidziany w art.113 § 2 k.p.a. (tj. wyjaśnienie w drodze postanowienia wątpliwości co do jego treści). Postulowane przez skarżącą spółkę rozważenie, czy pomimo braku formalnego oznaczenia tego pisma jako postanowienia, spełnia ono jednakże pozostałe formalne rygory, wymagane dla tego rodzaju orzeczenia administracyjnego (co miałoby otworzyć drogę do ostatecznego zakwalifikowania pisma jako postanowienia DRZGW), jest bezprzedmiotowe w sytuacji, w której – jako to szczegółowo wyjaśniono powyżej - obowiązujące ustawodawstwo nie przyznaje dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej kompetencji do zajmowania w drodze postanowienia stanowiska w postępowaniach prowadzonych na podstawie art.77 ust.1 pkt 1 ustawy ocenowej. Warunkiem sine qua non przeprowadzania tego typu analizy sanacyjnej jest bowiem istnienie w systemie prawa kompetencji organu administracji – wystawcy dokumentu obarczonego brakami formalnymi mniejszej wagi, do orzekania w przedmiocie objętym tym dokumentem w formie przewidzianej w przepisach k.p.a. Przedmiotowe pismo nie jest zatem postanowieniem ani w ujęciu formalnym ani materialnym, a wyłącznie dowodem, który zgromadził w postępowaniu uzgodnieniowym RDOŚ. Tym samym uznać należy, że kwestionowanie tych ustaleń postanowienia RDOŚ, wydanego w postępowaniu o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań, które zostały sformułowane w oparciu o pismo DRZGW z dnia [...] maja 2015 r., winno było w tej sytuacji odbywać się za pomocą stosownych środków zaskarżenia, właściwych dla kwestionowania tego orzeczenia. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.