IV SA/Wa 2266/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania: 1. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...], 2. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...], 3. decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania wyżej wymienionych decyzji. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. umorzył, wszczęte wnioskiem M. T., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] marca 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2012 r. wniesionego przez A. K., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z kolei decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2012 r. wniesionego przez K. M., umorzyło postępowanie odwoławcze. W piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r. K. M., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2012 r. Skarżąca, powołując się na art. 159 § 1 i § 2 k.p.a., wniosła o wstrzymanie wykonania wymienionych wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu skargi strona podała, że przedmiotowy wniosek uzasadniony jest niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Następnie skarżąca wywiodła, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2012 r. jest sprzeczna ze stanowiskiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego P., dotyczącym tej samej inwestycji i tego samego inwestora, wyrażonym w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. Strona stwierdziła, że okoliczności ustalone przez organ nadzoru budowlanego w ogóle nie zostały uwzględnione przez organ orzekający w niniejszej sprawie w pierwszej instancji. W ocenie K. M., wobec: niezastosowania się przez inwestora do nałożonego przez organ nadzoru budowanego obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku, argumentacji zaprezentowanej przez organ pierwszej i drugiej instancji w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach, z której wynika, że inwestor nie musi uzyskiwać decyzji o zmianie warunków zabudowy, lecz wystarczy tylko zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, faktu dokonania przez inwestora takiego zgłoszenia w reakcji na ww. decyzje, jak również faktu udowodnienia przez strony niniejszego postępowania uciążliwości związanych z nieprawidłowym sposobem wykorzystania nieruchomości inwestora - zasadne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji. Pismem z dnia 24 października 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do udzielania w terminie 7. dni informacji, czy zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 159 § 1 i § 2 k.p.a. stanowi wniosek skierowany do organu administracji, czy jest to wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny w trybie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmie z dnia 2 listopada 2012 r. reprezentujący stronę radca prawny poinformował, że wniosek został złożony w trybie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści art. 61 § 3 ppsa wynika, że to strona, która żąda ochrony tymczasowej jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do zwolnienia strony z podania przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do "przerzucania" w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Analizowany przepis zawiera tylko dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Tymczasem w przedmiotowym wniosku skarżąca przytacza wprawdzie fragment treści art. 61 § 3 ppsa wskazując, że uzasadniony jest on niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże następnie przedstawia argumentację, z której wynika, iż podstaw zastosowania ochrony tymczasowej upatruje w wadliwości kwestionowanych przez nią decyzji. Wskazuje mianowicie na potrzebę uwzględniania przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie stanowiska organu nadzoru budowlanego wyrażonego w decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku. Następnie natomiast wywodzi, że za orzeczeniem o wstrzymaniu wykonania przemawiać mają: niezastosowanie się inwestora do wskazanego obowiązku, argumentacja prezentowana przez Prezydenta Miasta P. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., dokonanie przez inwestora zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego i uciążliwości związane z nieprawidłowym sposobem wykorzystania nieruchomości inwestora. Skarżąca, żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, kwestionuje więc w istocie stanowisko przyjęte przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. i organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] marca 2012 r., co na obecnym etapie postępowania jest niedopuszczalne. Ponadto, jak wynika z argumentacji przedstawionej przez stronę, oczekuje ona, że orzeczenie zgodne z jej wnioskiem doprowadzi do zaprzestania przez inwestora - nieprawidłowego w jej ocenie - użytkowania obiektu budowlanego. Odnosząc się do tego oczekiwania należy wskazać, że decyzje, których wstrzymania wykonania żąda skarżąca mają charakter ściele procesowy. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze, zaś decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. umarzającą postępowanie "pierwszoinstancyjne". W obu przypadkach organ stwierdził zatem brak możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego (w pierwszej instancji i w drugiej instancji) i wydania decyzji co do istoty sprawy. Kwestionowane przez stronę decyzje nie mają cech wykonalności, gdyż nie nakazują wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznają jakiegokolwiek uprawnienia. Stanowią one jedynie dokonane przez organ administracji, formalne potwierdzenie braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest więc możliwe wymuszenie ich wykonania działaniami egzekucyjnymi. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania którejkolwiek ze wskazanych przez K. M. decyzji, nie doprowadziłoby zatem do pożądanego przez nią rezultatu - zaprzestania użytkowania obiektu budowlanego w nielegalny jej zdaniem sposób. Analizując okoliczności sprawy w granicach wykraczających poza uzasadnienie przedmiotowego wniosku, Sąd nie stwierdził, aby istniały podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.