IV SA/Wa 2271/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 po rozpoznaniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r., sprostowanej postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie szlaku rowerowego [...] na obszarze W. [...] wraz z niezbędnymi elementami służącymi do jej prawidłowego funkcjonowania przy ul. [...] w [...] W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] października 2011 roku, Prezydent W. ustalił opisane powyżej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wnioskiem z dnia 22 listopada 2012 r. M. K. wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta W. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r., sprostowanej postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu wskazało w szczególności, że planowane przedsięwzięcie nie jest ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji, brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a skoro tak to wnioskodawca nie mógł załączyć do swojego wniosku decyzji środowiskowej, bo taka nie powinna była być w sprawie wydana. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie było podstaw do uznania, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Również nie wynikało z akt, aby mogły zaistnieć inne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 kpa dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez M. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. W przedmiotowej sprawie było nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Stosownie do przepisu art. 156 § 1 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1/ wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2/ wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3/ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4/ została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5/ była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6/ w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7/ zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ odwoławczy wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, bowiem tworzy możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materiaInoprawnego zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Skarżący powołał się na przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powyższego przepisu zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Zdaniem organu jako rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nie można potraktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeśli później byłoby to uznane za nieprawidłowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skarżącego chybione. Przedmiotowa inwestycja polegać ma na budowie [...] przebiegającego [...]. W ramach planowanego przedsięwzięcia utworzone zostanie około [...] km szlaku rowerowego, biegnącego przez tereny W., od gminy K. do gminy L. Ścieżka rowerowa wykonana zostanie z nawierzchni żwirowej bitumowanej. Fragmentami będzie biegła po istniejących [...] bez zmiany ich parametrów technicznych. W czasie wykonywania ścieżki roboty będą prowadzone bez ingerencji w korpus [...]. W ramach budowy szlaku rowerowego nie przewiduje się przebudowy [...], ani budowli [...]. Wydana w sprawie decyzja ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przedmiotowego szlaku rowerowego zawiera wszystkie prawem wymagane elementy (zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jej wydanie poprzedzono wymaganymi w przepisie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnieniami, a wniosek inicjujący postępowanie w tej sprawie był kompletny - tj. zawierał prawem wymagane elementy i załączniki. W świetle przepisów określających przedsięwzięcia, dla których należy wydać decyzję środowiskową organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie taka decyzja nie powinna była być wydana. Stąd też chybiony jest zarzut skarżącego, że do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu takiej środowiskowej decyzji inwestor nie dołączył. Zgodnie z przepisem art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1/ przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, 2/ przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia wymagające uzyskania decyzji środowiskowej ujęte są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Wśród nich nie wymieniono przedsięwzięcia polegającego na budowie szlaku rowerowego. Zdaniem organu przywoływany przez skarżącego § 3 ust.1 pkt 60 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W ocenie organu orzekającego przedsięwzięcie określone tym przepisem nie jest tożsame z planowanym. Ponadto z przywołanej definicji drogi, zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym nie można wywieźć, by planowana ścieżka rowerowa zaliczała się do określonych ww. rozporządzeniem przedsięwzięć. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podkreśliło, że nie można upatrywać podstawy do stwierdzenia nieważności w zastosowaniu przez organ wydający rozstrzygnięcie odmiennej interpretacji danego przepisu prawa. Nawet gdyby interpretacja ww. przepisu rozporządzenia, przyjęta przez organy dotychczas w sprawie orzekające, była konkurencyjna względem innych, nie można w tym upatrywać rażącego naruszenia tego przepisu. W konsekwencji, skoro przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji środowiskowej, inwestor nie miał obowiązku, ani możliwości takiej decyzji załączać do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podsumowując organ wskazał, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji następuje, jeśli w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że nie istnieje przyczyna nieważności. Sama decyzja, jak i postępowanie, w którym ją wydano, mogą być obarczone pewnymi wadami, ale jeżeli nie są to wady nieważności, organ zobowiązany jest odmówić stwierdzenia jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego, a w szczególności: 1/ art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędną ocenę, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r., sprostowana postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., ustalająca warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie szlaku rowerowego [...] na obszarze W. [...] wraz z niezbędnymi elementami służącymi do jej prawidłowego funkcjonowania przy ul. [...] w [...] W. nie jest dotknięta wadą nieważności, 2/ art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) poprzez nieuwzględnienie wynikających z tych przepisów normy prawnej, 3/ art. 28 kpa poprzez nieuwzględnienie wynikającej z tego przepisu normy prawnej zobowiązującej organ administracji publicznej do prawidłowego ustalenia kręgu stron toczącego się postępowania administracyjnego, 4/ art. 64 § 4 kpa poprzez nieuwzględnienie wynikającej z tego przepisu normy prawnej zobowiązującej organ administracji publicznej do zawiadomienia wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu, 5/ art. 7 kpa, art. 10 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie wynikającej z tych przepisów normy prawnej. M. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. oraz zwrot kosztów postępowania sądowo administracyjnego opisał w uzasadnieniu skargi, stan faktyczny sprawy i dotychczasowy przebieg postępowania, szczegółowo uzasadniając wskazane zarzuty. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wśród wymienionych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca wymienia drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km. Zdaniem skarżącego [...], będący ścieżką wykonaną z nawierzchni żwirowej bitumicznej, ciągnącą się [...] przez [...] km, jest drogą o nawierzchni twardej, o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 60 powyższego rozporządzenia. Każda ścieżka rowerowa jest drogą w rozumieniu przepisów prawa, stanowi ona bowiem wydzielony pas służący dla pojazdów, jakimi są rowery. Ponadto sposób wykonania nawierzchni ścieżki rowerowej wskazuje, że jest ona drogą o nawierzchni twardej. Powyższe zdaniem skarżącego M. K. wskazuje, że wydanie decyzji przez Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wskazał, że planowany [...], zgodnie z ustalonymi liniami rozgraniczającymi przebiegać ma w granicach [...] utworzonego na podstawie rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1997 r. w sprawie [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...], Nr [...], poz. [...]) oraz na obszarze [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r., sprostowanej postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie szlaku rowerowego [...] na obszarze W. [...] wraz z niezbędnymi elementami służącymi do jej prawidłowego funkcjonowania przy ul. [...] w [...] W. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ciężkimi wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35 i z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Przy ocenie cech rażącego naruszenia prawa nie można zapominać o jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, jak i o istocie sankcji stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). Skoro zatem "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa", to utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. Pamiętać też należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r. prowadzone było na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 powyższej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do przepisu art. 2 pkt 5 powyższej ustawy przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675). Zamierzona budowa szlaku rowerowego niewątpliwie jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 1 oraz pkt 6 powyższej ustawy z 22 sierpnia 1997 r. Co prawda przepis ten nie wymienia expressis verbis szlaku rowerowego jako celu publicznego, zauważyć jednak należy, że określenie celów publicznych w art. 6 pkt 1-9 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wymaga sięgnięcia w niektórych przypadkach do przepisów innych ustaw, w tym przypadku ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, z 2007 r., poz. 115 z późn. zm.). W uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 500/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał "(...) cel polegający na budowie ciągu pieszo-rowerowego ma charakter celu publicznego, określonego w art. 6 pkt. 1, zgodnie z którym cele publiczne w rozumieniu ustawy to wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji." Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 533/08. Nie ulega zatem wątpliwości, że planowana inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego. Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (także decyzji o warunkach zabudowy) wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), oraz analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 powyższej ustawy, w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy) nie mogą zatem samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (tak NSA w wyroku z 16 lutego 2010 r., II OSK 1862/08, Lex nr 597414). Uzasadnione było natomiast sprawdzenie czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Po pierwsze należy zauważyć, że decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezydent W. umorzył postępowanie, wszczęte na wniosek Zarządu Mienia W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyżej opisanej inwestycji, stwierdzając, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Decyzja jest ostateczna. W niniejszej sprawie właściwy organ dokonał kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia obowiązku uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazać należy, że w art. 71 ust. 1 powyższej ustawy zawarta jest lista zgodnie z którą uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (tzw. decyzji środowiskowych) jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w obu ich kategoriach tj. wymienionych w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy - przed uzyskaniem tzw. decyzji realizacyjnej. Wśród tych decyzji w pkt 3 ust. 1 art. 72 ustawy wskazana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zaznaczyć, że pod tym pojęciem, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy mieszczą się decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle tych przepisów uzyskaną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji realizacyjnej (w niniejszej sprawie o ustalenie inwestycji celu publicznego). Wiąże ona organ wydający decyzję w przedmiotowo określonych sprawach. W sprawie zakończonej decyzją, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji celu publicznego, Prezydent W. uzyskał rozstrzygnięcie właściwego organu, który dokonał kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia obowiązku uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, tj. decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezydenta W. umarzające postępowanie, w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym kontekście niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) skoro przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji środowiskowej. W konsekwencji wobec umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej inwestor, po pierwsze nie miał obowiązku dołączyć do wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego decyzji środowiskowej, po drugie nie miał takiej możliwości. Zarzuty dotyczące nieważności postępowania podnoszone przez skarżącego w istocie są zarzutami do dotyczącymi decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. umarzającej postępowanie, w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanej w tej sprawie decyzji wskazują, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w sposób właściwy zastosowało przepisy postępowania administracyjnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 28 kpa poprzez brak prawidłowego ustalenia stron postępowania bowiem tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu - co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa - jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.