IV SA/Wa 2272/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] (dalej jako: wojewoda, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz.U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 ze zm. dalej jako: ustawa o ewidencji) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez panią M.K. (dalej jako: skarżąca), od decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2013 r., (dalej jako: organ I instancji), orzekającej o zameldowaniu pana Z.K. (dalej jako: wnioskodawca) na pobyt stały w budynku nr [...] przy ul. [...] w S., utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przebieg postępowania administracyjnego organ II instancji wskazał w szczególności, co następuje. W dniu [...] listopada 2012 r. na wniosek pana Z.K. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie zameldowania ww. wymienionego na pobyt stały w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. We wniosku o zameldowanie pan Z.K. wskazał, że w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu od roku 1998. Wyjaśnił, że budynek ten jest posadowiony na działce formalnie należącej do jego żony pani M.K., natomiast na jego rzecz ustanowiona jest służebność osobista dożywotniego bezpłatnego użytkowania całej działki. Do wniosku o zameldowanie została dołączona kserokopia decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2009 r., nr [...] o odmowie zameldowania wnioskodawcy w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., orzekł o zameldowaniu ww. na pobyt stały pod wskazanym adresem. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła w terminie odwołanie do organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 77 § l i art. 107 § l i 3 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. l ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego sprawy, niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji i w konsekwencji błędne przyjęcie że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że pan Z.K. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. z zamiarem stałego pobytu. Skarżąca w odwołaniu wniosła także o dopuszczenie dowodu z dokumentów na okoliczności podniesione w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności wykazujące, że pan Z.K. nie przebywa na stałe przy ul. [...] nr [...] w S. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, organ II instancji nie stwierdził podstaw do zmiany rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. W decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W piśmie z dnia [...] sierpnia skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję organu II instancji. Skarżąca w skardze wniosła o: - uchylenie decyzji organu II instancji, jako wydanej bez podstawy prawnej, bezzasadnej, sprzecznej z rzeczywistym rzeczy, naruszającej jej prawa jako właściciela nieruchomości i całej posesji i podjętej z brakiem poszanowania praw skarżącej o charakterze bezwzględnym, jakim jest prawo własności pozwalające na decydowanie skarżącej, kto na jej nieruchomości może zamieszkiwać, przebywać, a nie zmierzającej do wymuszenia na skarżącej takiego czy innego zachowania. - meldowanie na jej posesji osoby podejmującej przeciwko niej różne działania o charakterze zawierającym cechy przestępstw, przy braku poszanowania jej bezpieczeństwa do życia i zdrowia oraz do wolności prawnie przysługującej skarżącej, - obciążenie organów, które w tej sprawie występują jako strona postępowania kosztami sądowymi. W ocenie skarżącej istotą przedmiotowej sprawy jest fakt czy pan Z.K., pozostający ze skarżącą w od 1991 r. w związku małżeńskim, traktował fizycznie i prawnie pobyt na posesji stanowiącej własność skarżącej jako jego centrum życiowe, a jeżeli tak to jakie przesłanki prawne i faktyczne za tym przemawiały. Skarżąca podniosła także, że wniosek o zameldowanie na pobyt stały na powyższej posesji pan Z.K. złożył dopiero w dniu [...] listopada 2012 r. to jest po 22 latach małżeństwa pozostającego w trwałym rozkładzie pożycia małżeńskiego stron i brutalnego zagrażającego życiu i zdrowiu mającego charakter czynów przestępczych i nadal podejmuje on takie czynności przemawiających za zakazem wchodzenia na tę posesję, a nawet zbliżania się do skarżącej. Skarżąca podniosła również, że strony nie łączą żadne związki uczuciowe i centrum życiowe pana Z.K. nigdy nie było i nie jest pod tym adresem, pod którym został wbrew woli skarżącej zameldowany zaskarżonymi decyzjami administracyjnymi. Zdaniem skarżącej, decyzje te lekceważą istniejący stan prawny i faktyczny, ale również jej bezpieczeństwo, jej stan zdrowia oraz swobodę decydowania o jej mieniu i dostępie do tego mienia. Ten stan służy wyłącznie panu Z.K., a skarżącej nie daje żadnego bezpieczeństwa i komfortu zamieszkiwania i decydowania o jej mieniu. Skarżąca w skardze powołuje się także na zasady współżycia społecznego. W ocenie skarżącej, pan Z.K. nigdy nie traktował tego miejsca jako swojego centrum życiowego. Według skarżącej, centrum życiowe pana Z.K. było i pozostaje miejsce jego firmy i segment mieszkalny w miejscowości D. gmina N. Sprawy, które się toczą między małżonkami są zdaniem skarżącej, przejawem znęcania się nad skarżącą, poniżania jej godności i czci i jej rodziny, stwarzanie sytuacji permanentnego stałego strachu przed panem Z.K. i przed jego rodziną. W ocenie skarżącej cała decyzja organu II instancji sprowadza się do jednostronnej analizy. Ocena stanu faktycznego Wojewody i nie danie wiary twierdzeniom skarżącej w jej ocenie są powierzchowne i pozbawiają skarżącą prawa do obrony jej praw, jej godności i czci. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r., skarżąca złożyła uzupełnienie skargi administracyjnej z dnia [...] sierpnia 2013 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2013 r., zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o nakazanie uzupełnienia materiału dowodowego o ustalenia, materiały i dowody wskazane w uzasadnieniu. Skarżąca zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r. zarzuciła wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, nie podjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy oraz nie zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych i w rezultacie wydaniem wadliwej decyzji merytorycznej dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji poprzez naruszenie: - art. 77 § 1. k.p.a. art. 8 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. bowiem organ nie działał na podstawie przepisów prawa, organy administracji nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ponieważ nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a zatem w tej sytuacji nie można mówić zdaniem skarżącej o szybkim i wnikliwym działaniu organu w sposób budzący zaufanie strony do prowadzonego postępowania przez organ władzy publicznej - art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą, a mianowicie dowodu z zapisu płyty CDR wraz ze stenogramem oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka pani B.M. oraz pisma pełnomocnika pozwanej M. K. w sprawie oraz pominięcie sprostowania do notatki z dnia policji z dnia [...] marca 2013 r., sporządzonego w dniu [...] kwietnia 2013 r. do naczelnika Wydziału Prewencji KRP S. G.R. - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału, a przed wydaniem decyzji, nie umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Zdaniem skarżącej, organ potraktował materiał dowodowy w sprawie sądowej o naruszenie posiadania sygn. akt [...] zawisłej przed Sądem Rejonowym w S. wybiórczo i nie załączył całości dokumentacji, a poprzestał tylko na materiałach wstępnych. Według skarżącej, organ o nie zweryfikowano także treści notatki policji z dnia [...] marca 2013 r., albowiem do tej notatki sporządzający dzielnicowy pan T.K. w dniu [...] kwietnia 2013 r. pisał sprostowanie do naczelnika Wydziału Prewencji KRP S. pana G.R. - art. 107 § 1 i 3. k.p.a., poprzez to, że uzasadnienie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nie spełnia wymogów prawidłowego uzasadnienia. - art. 51 art. 97 § 1 k.p.a. poprzez brak wydania z urzędu postanowienia o zawieszeniu postępowania, ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny w sprawie o naruszenie posiadania, sygn. akt [...] zawisłej przed Sądem Rejonowym w S., a organ zdaniem skarżącej, miał obowiązek wydać decyzją dopiero po zajęciu stanowiska przez inny organ, a nie przed oraz naruszenie prawa materialnego poprzez wydanie decyzji sprzecznej z art. 6, art. 9 2a i 2b w zw. z art. 11 ust. 2 i art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w oparciu o wszystkie zgromadzone dowody w postępowaniu po ich uzupełnieniu. W dniu [...] maja 2014 r. podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik skarżącej wniósł o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na przyjęcie sprawy w piątek i brak możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżąca podniosła, iż nie mogła skontaktować się z pełnomocnikiem wcześniej ze względu na swój stan zdrowia. Wyjaśniła jednocześnie, iż obecnie przechodzi rehabilitację, nie przeszkadza ona w kontakcie z pełnomocnikiem, natomiast jest on bardzo utrudniony. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku o odroczenie terminu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: ustawa p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 ustawy p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy powołanej ustawy o ewidencji, a formalnoprawną - przepisy k.p.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W sprawie niniejszej brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej omówionym, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 ustawy p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zarzuty skargi oraz pisma stanowiącego uzupełnienia skargi zasadniczo koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej ww. przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego. Zameldowanie jako obowiązek administracyjnoprawnym. Pozycję prawną osoby przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyznaczają obowiązki i uprawnienia. Obowiązek w znaczeniu ogólnym oznacza konieczność zrobienia czegoś, co wynika z nakazu prawnego. Jest to co, ktoś musi zrobić powodowany tą koniecznością. Obowiązek prawny sprowadza się więc najczęściej do tego, że przepis prawa ustanawia dla danej grupy adresatów nakaz lub zakaz określonego zachowania się (działania lub zaniechania). Niezastosowanie się do nakazu lub zakazu wytwarza stan niewypełnienia obowiązku uregulowanego przez prawo. Zachowanie będące przedmiotem obowiązku wynikające z określonej normy prawnej może być nakazane lub zakazane. Wyodrębniając części składowe pojęcia obowiązku, w literaturze wskazuje się na następujące zależności: 1) zachodzi tu brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku, przeciwnie, istnieje nakaz lub zakaz określonego postępowania; 2) obowiązek zawsze wynika z prawa w znaczeniu przedmiotowym, inaczej mówiąc, nie ma obowiązku bez normy; 3) w przypadku sporu, konieczność wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek określonego postępowania obywatela, ciąży na organie państwowym żądającym wykonania tego obowiązku przez obywatela; 4) na państwie ciąży powinność podjęcia starań w celu zapewnienia realizacji obowiązków przez obywatela przy czym idzie tu o zabezpieczenie interesu ogólnospołecznego, jak i innych obywateli (F. Siemieński, Prawo konstytucyjne, Warszawa 1976, s. 124–125). Powinno lub może to pociągać za sobą przewidziane przez prawo ujemne skutki dla adresata lub adresatów. Z sytuacjami, w których niewypełnienie obowiązku powinno pociągać za sobą ujemne skutki, mamy do czynienia wtedy, gdy dany przepis prawa nakazuje wiązanie ujemnych skutków prawnych z każdym przypadkiem niewypełnienia danego obowiązku. Obowiązek określany jest jako zachowanie powinne, które ulega przekształceniu wraz z jego realizacją w zachowanie rzeczywiste. Naruszenie obowiązku, polegające na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązku, może pociągać za sobą pewne skutki prawne. Przenosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, iż organy obu instancji zinterpretowały i zastosowały przepisy ustawy o ewidencji ludności w sposób prawidłowy. Podobnie jak organy wydające zaskarżone decyzje Sąd podkreśla, że nie ma żadnego znaczenia przy zameldowaniu prawo własności lokalu ani tytuł osoby meldowanej do zajmowanego lokalu. Sąd stwierdza również, że w jego ocenie wszystkie przesłanki potrzebne do zameldowania zostały w tej sprawie spełnione. W dniu [...] stycznia 2013 r. w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. miały miejsce oględziny, które wykazały, obecność kurtek pana Z.K. w przedpokoju, lekarstw w kuchni. Wnioskodawca wyjął z reklamówki przybory toaletowe i położył w łazience i okazał ubrania w pokoju zamkniętym na zamek. Przyznał przy tym, że nie posiada kluczy do drzwi wejściowych do budynku. W trakcie trwania oględzin pracownicy Urzędu Miasta w S. wykonali fotografie, które zostały dołączone do akt sprawy. Przesłuchany w charakterze świadka pan R.K. zeznał, że nie bywa w budynku nr [...] przy ul. [...] w S., więc nie może stwierdzić, czy pan Z.K. tam zamieszkuje, świadek posiada jedynie informacje, że wymieniony przebywa w godzinach pracy od 7 do 16 w miejscowości D. Około grudnia, listopada 2012 r. widział jak brat wyjeżdżał do pracy z okolic posesji przy ul. [...] w S. /k-1497. Pani M.S. zeznała, że jej ojciec - pan Z.K. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w S., przyjeżdża stamtąd do pracy. Czasami po pracy również odwozi ojca pod ten adres, czasami odwiedza go w przedmiotowym budynku, przy czym pani M.K. utrudnia jej odwiedziny. Pani M.S. potwierdziła, że pani M.K. we wrześniu 2012 r. wymieniła zamki w drzwiach. Wskazała również, że w budynku nr [...] w D. pan Z.K. nie mieszka, znajdują się tam jedynie pomieszczenia dla kierowców. Pan B.K. zeznał, że widuje pana Z.K. sporadycznie, tj. około raz, w tygodniu na posesji przy ul. [...] w S., jak przyjeżdża, spaceruje po działce, wchodzi do budynku, przy czym świadek nie wie, czy ww. odjeżdża. Pan B.K. zeznał, że pomaga pani skarżącej w odśnieżaniu czy noszeniu drewna. Pani M.W. zeznała, że według jej wiedzy w budynku m- [...] przy ul. [...] w S. mieszkają Państwo K. Codziennie widuje pana Z.K. na przedmiotowej posesji jak około godz. 5 wyjeżdża samochodem do pracy oraz jak wjeżdża na posesję po pracy. Widuje go zarówno latem jak również w zimie gdy odśnieża posesje. Świadek nigdy nie była w przedmiotowym budynku i nie utrzymuje bliższych kontaktów z Państwem K. Pan J.S. zamieszkujący w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. zeznał, że nie wie, czy pan Z.K. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. jednakże widuje go na terenie ww. posesji od ponad [...] lat jak rano wyjeżdża z terenu posesji, a wieczorem wraca do budynku. Pani B.C. również zeznała, że w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. zamieszkują Państwo K. Świadek widuje pana Z.K. na przedmiotowej posesji jak rano wyjeżdża z posesji do pracy. Na podstawie wykonanych przez funkcjonariuszy policji czynności wyjaśniających organ ustalił także, że pan Z.K. przebywa w budynku nr [...] przy ul. [...] w S.. W wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania organ przeprowadził na jej wniosek dodatkowe ustalenia dotyczące zamieszkiwania pana Z.K. w budynku nr [...] w miejscowości D. Pan Z.K. oświadczył, że nie zamieszkuje pod tym adresem, a prowadzi tam jedynie działalność gospodarczą, tj. warsztat samochodowy, w którym przebywa od 6 rano do 17-stej. Po zakończeniu pracy udaje się do budynku nr [...] przy ul. [...] w S.. Pod adresem D. posiada rzeczy robocze i pierwszej potrzeby. W pomieszczeniach znajdujących się na tej posesji rozmieszczone są stanowiska pracy (księgowość 3 stanowiska komputerowe, kasa). Oględziny budynku nr [...] w miejscowości D. potwierdziły treść oświadczenia pana Z.K.. Organ ustalił, że nad zakładem jest pokój, w którym znajduje się biuro, księgowość, kasa i stanowisko komputerowe, szafka, regał dwa fotele, i dwie pufy, łazienka z wyposażeniem, następny pokój posiada dwa stanowiska komputerowe, regał, ławę, dwa fotele, stół. W regale znajdują się głównie rzeczy robocze i dokumenty archiwalne. Pokój ten jest przegrodzony regałem, za którym znajdują się kuchnia z garażem, lodówka i szafka. Ostatnie pomieszczenie to segment kuchenny, w którym znajdują się ława szalka, zlewozmywak. Według wyjaśnień pana Z.K. pomieszczenie to spełnia funkcję poczekalni dla kierowców, gdzie mogą wypić kawę lub herbatę. Łazienka nie jest wyposażona w prysznic ani w wannę, a jedynie w sedes i umywalkę. W pokoju nie było żadnego łóżka. Obecna podczas oględzin pani M.K. stwierdziła natomiast, że w pomieszczeniu kuchennym stała wersalka, obecnie stoi tam narożnik. Pan Z.K. stwierdził natomiast, że w ww. pomieszczeniu nie było żadnej wersalki. Przesłuchana w charakterze świadka pani E.J., zeznała, że nie posiada wiedzy, czy pan Z.K. zamieszkuje w budynku nr [...] w miejscowości D. Wyjaśniła natomiast, że widzi wymienionego, który przebywa pod tym adresem również wieczorami (gdyż pali się światło). Świadek ten nie wie, czy pan Z.K. opuszcza przedmiotową posesję. Pan J.Z. zeznał natomiast, że pan Z.K. nie zamieszkuje stale w budynku nr [...] w miejscowości D., a pod tym adresem od 30 łat prowadzi jedynie własny zakład stacji obsługi samochodów. Świadek potwierdził, że pan Z.K. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. Zdaniem Sądu, stan przebywania na stałe w danym lokalu ma charakter wieloaspektowy. Taki charakter oceny przebywania na stałe w lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji. Należy podkreślić, że zameldowanie ma jedynie charakter ewidencyjny, nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, w którym się jest zameldowanym. Zamieszkiwanie na pobyt stały to zamieszkiwanie w lokalu będącym tzw. centrum życiowym. Zdaniem Sądu centrum życiowym pana Z.K. jest budynek nr [...] przy ul. [...] w S.. Zgodnie z art. 4 ustawy o ewidencji obowiązek meldunkowy polega między innymi na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Z kolei w myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Jak więc wynika z powyższych przepisów, zameldowanie się nie jest uprawnieniem lecz obowiązkiem. Z kolei z przepisu art. 9 ust. 2b wskazującego, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu wynika, w sposób jednoznaczny, iż zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. Dlatego też podstawę do zameldowania powinno stanowić ustalenie, czy osoba zgłaszająca przebywa pod danym adresem. Natomiast wyrażenie zgody przez właściciela nieruchomości na zameldowanie ma tylko takie znaczenie, że organ w takiej sytuacji z reguły nie dokonuje zameldowania poprzez podjęcie czynności materialno - technicznej, ale poprzez wydanie na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji stosownej decyzji. Wskazać należy jednocześnie, iż w postępowaniu dotyczącym realizacji obowiązku meldunkowego chodzi przede wszystkim o zapewnienie zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się. Obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia bowiem realizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządów terytorialnych. Zameldowanie lub wymeldowanie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na rejestracji stanu faktycznego. Ewidencja ludności gromadzi zatem dane o miejscu faktycznego zamieszkiwania i pobytu osób, a nie rozstrzyga spraw życiowych, bytowych i majątkowych. Za ewidencyjnym (rejestrowym) charakterem czynności meldunkowych, a w związku z tym brakiem związku z prawem do lokalu, jak też za niedopuszczalnością wymagania od osoby podlegającej zameldowaniu wykazaniem się udzielenia na tę czynność zgody przez właściciela budynku, jednoznacznie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. (Sygn. akt K 20/01). Również Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wielokrotnie wskazywał na to, że ewidencja ludności jest jedynie rejestracją stanu faktycznego i nie stanowi kontroli legalności zamieszkania i pobytu, czyli posiadania prawa do korzystania z lokalu (por. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1802/07). Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że odpowiada ona prawu. Przy zameldowaniu na pobyt stały niezbędne jest bowiem jedynie spełnienie przesłanki wskazującej, że osoba ubiegająca się o zameldowanie w danym lokalu faktycznie w nim przebywa z zamiarem stałego tam pobytu. Przesłanka ta została w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dostatecznie wyjaśniona. Jak wynika z akt administracyjnych w kontrolowanej sprawie przeprowadzono wnikliwe postępowanie administracyjne, które wykazało, że pan Z.K. stale przebywa w budynku nr [...] przy ul. [...] w S.. Przeprowadzone dowody przesłuchania stron oraz świadków, jak też przeprowadzona kontrola meldunkowa potwierdziły, że w przedmiotowym budynku koncentruje się życie pana Z.K.. W budynku nr [...] przy ul. [...] w S. skarżący posiada swoje rzeczy osobiste. Zgodzić się należy zatem z organem administracji, iż w rozpatrywanej sprawie zaszła przesłanka niezbędna do wydania decyzji o zameldowaniu na pobyt stały, określony w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji. Pan Z.K. mieszka bowiem w budynku nr [...] przy ul. [...] w S. i tu koncentruje się jego życie. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Wyjaśnić również należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Nie zwalnia to skarżącej z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce ona wyciągać korzystne dla siebie skutki. Zatem stanowisko skarżącej co do braku zgody na zameldowanie w lokalu wnioskodawcy nie mają znaczenia prawnego w rozpatrywanej sprawie. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze ocenianym decyzjom nie można skutecznie postawić zarzutu niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. W postępowaniu o zameldowanie, którego istotą jest, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, wyjaśnienie czy prowadzona ewidencja odzwierciedla stan istniejący, nie ma znaczenia, czy właściciel budynku wyraża zgodę na zamieszkiwanie w lokalu meldowanej osoby. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.