IV SA/Wa 2275/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - IV SA/Wa 2275/12 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z [...].08.2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy W. m. W. z dnia [...].07.2012 r. nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz dwóch szamb szczelnych na terenie działek o nr ew. [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. w W.. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie w jej całokształcie uznał za zasadne stanowisko organu I instancji stwierdzające, iż nie została spełniona przesłanka wymagana przepisem art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą o planowaniu. Potwierdził, iż przedmiotowy obszar nie został obecnie objęty planem zagospodarowania przestrzennego, a w ewidencji gruntów figuruje jako obszar leśny - użytek LsV. Natomiast w planie uprzednio obowiązującym z 1992 r. brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, choć plan ten na wskazanym obszarze oznaczonym symbolem 0-54 o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta, dopuszczał zabudowę w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną, pod warunkiem pozbawienia ich statusu lasów ochronnych. Organ odwoławczy podkreślił nadto, iż zgoda na przeznaczenie terenu na cele nieleśne wydana na potrzeby nowego, dopiero opracowywanego planu nie daje możliwości ustalenia warunków zabudowy. Stanowisko swe w tym zakresie SKO oparło na uchwale 7 sędziów NSA z 29.11.2010 r., sygn. akt II OPS 1/10. We wniesionej skardze J. J. zasugerował, iż należące do niego działki bez jego wiedzy i zgody zmieniły status na niebudowlane, choć nabył je jako budowlane. Zarzucił SKO nieodniesienie się do tej kwestii. Jednocześnie wskazał na dwie decyzje ustalające warunki zabudowy na jego działkach, jedną wydaną dla poprzednika prawnego w 1996 r., a drugą wydaną na jego rzecz w 2001 r. W ocenie skarżącego, decyzja ta ma charakter uznaniowy i w wyniku jej wydania mogło dojść do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i wznowienie postępowania w celu przywrócenie działkom poprzedniego statusu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło ojej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszyła obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Należy zgodzić się ze skarżącym, iż zwięzłe uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, posługujące się fachowymi sformułowaniami, mało czytelnymi dla skarżącego, wskazujące w sposób skrótowy argumenty przemawiające za nieuwzględnieniem odwołania, nie odpowiadało wymogom art. 11 K.p.a. Uchybienie to jednakże, w ocenie Sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż zarówno poprzednik prawny skarżącego w 1996 r., jak i skarżący w 2001 r. otrzymali warunki zabudowy dla przedmiotowego terenu (działki ew. nr [...] i [...] obręb [...], położone przy ul. [...] na terenie i Dzielnicy W. w W.), ponieważ w czasie występowania o te warunki zabudowy istniał odmienny stan prawny. Obowiązywała wówczas ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994 r. (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), która w art. 40 ust. 1 stanowiła, iż w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu tego obowiązywał Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W. Nr [...] z dnia [...].09.1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r., Nr [...], poz. [...]). Według ustaleń tego planu obie wskazane działki położone były na obszarze oznaczonym symbolem 0-54 o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta, na którym dopuszczono zabudowę w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną, pod warunkiem pozbawienia ich statusu lasów ochronnych. Skoro wskazane działki leśne nie miały takiego statusu - zabudowa stawała się możliwa. Wobec powyższego istniały wówczas podstawy do ustalenia na tym terenie żądanych warunków zabudowy, potwierdzających możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Sytuacja uległa diametralnej zmianie wraz z wejściem w życie 18.11.2003 r. nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przede wszystkim wprowadziła ona zasadę, iż dla terenów, które posiadają obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, nie ustala się warunków zabudowy. Jednakże w dacie składania przez skarżącego wniosku o ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy w dniu [...].12.2011 r. działki te nie były objęte obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zabudowa ich stawała się zatem możliwa jedynie w razie otrzymania warunków zabudowy. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesądziła jednakże w art. 61 ust. 1, że wydanie decyzji o warunkach jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia szeregu wymogów, w tym zapisanego w pkt. 4 w brzmieniu: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994 r. Należy mieć na uwadze, iż stare plany zagospodarowania przestrzennego, do których należał również Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W. Nr [...] z dnia [...].09.1992 r. na mocy wskazanego przepisu art. 67 ust. 1 i 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994 r. traciły moc obowiązującą odpowiednio z dniem 2.01.2003 r. lub 2.01.2004 r., a więc na długo przed wniesieniem przez skarżącego wniosku o ustalenie warunków z dnia [...].12.2011 r. Nadto ustawa o planowaniu w art. 87 ust. 3 w zw. z art. 88 ust. 2 również wskazywała na utratę mocy obowiązującej planów uchwalonych przed 1995 r. Nie wdając się w szczegółowe rozważania w tym zakresie stwierdzić należy, iż z woli ustawodawcy po utracie mocy obowiązującej przez wskazany Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego m. W. Nr [...] z dnia [...].09.1992 r., który dopuszczał możliwość zabudowy przedmiotowych działek jako położonych w strefie oznaczonej symbolem 0-54 istotne, z uwagi na przytoczone brzmienie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym okazało się ustalenie, czy przy uchwalaniu Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. W. Nr [...] z dnia [...].09.1992 r. wydana została zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organy obu instancji jednoznacznie ustaliły, iż Plan Ogólny z 1992 r. uchwalony został bez uzyskania wymaganej zgody. Wskazane działki skarżącego nie były zatem objęte zgodą wyrażoną podczas procedury planistycznej związanej z uchwalaniem tego planu. Niewątpliwie uzyskanie jej było niezbędne, skoro jest to i był grunt leśny. Z tego względu nie został spełniony warunek konieczny, wynikający z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu, co uniemożliwiło ustalenie żądanych warunków zabudowy. Wbrew zatem przekonaniu skarżącego, kwestionowane rozstrzygniecie nie zostało oparte na tzw. uznaniu administracyjnym. Organy związane były treścią wskazanego art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i wobec braku wymaganej zgody do planu z 1992 r. stwierdzić musiały, iż teren planowanej inwestycji nie może zostać zabudowany. W tym kontekście nie jest trafny zarzut skargi, iż pominięto żądanie skarżącego wzruszenia postępowania administracyjnego zmieniającego przeznaczenie należącej do niego nieruchomości. Postępowania takiego nie prowadzono, a zmiana możliwości dysponowania na cele inwestycyjne nieruchomością składającą się z działek o nr ew. [...] i [...], obręb [...] położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. w W., wynikła z mocy prawa. Ustawodawca bowiem w obowiązującej obecnie ustawie o planowaniu dopuścił możliwość uzyskania warunków zabudowy tylko dla takich nieruchomości rolnych lub leśnych, które zgody takiej wymagały (a grunty leśne zawsze wymagały takiej zgody) i została ona uzyskana w odniesieniu do oznaczonych gruntów przy sporządzaniu planu leśnych, które zgody takiej wymagały (a grunty leśne zawsze wymagały takiej zgody) i została ona uzyskana w odniesieniu do oznaczonych gruntów przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc (por. uchwała 7 sędziów NSA z 29.11.2010 r., sygn. akt I! OPS 1/10, Lex nr 621577). W tym stanie rzeczy stanowisko zajęte przez organy obu instancji jest trafne, a z przytoczonej uchwały wynika także, iż zgoda obecnie uzyskana na potrzeby opracowywanego nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być brana pod uwagę, ponieważ staje się "skuteczna" dopiero, o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów na inne cele i tylko w takim zakresie, w jakim w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym dany teren, dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów na inne cele. Stanowisko takie akceptowane jest było i wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który m. in. w wyroku o sygn. akt II OSK 1712/08 stwierdził, iż warunkiem nieleśnego wykorzystania gruntów leśnych jest "skonsumowanie" zgody w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszyła przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012r. ,poz. 1270) –orzekł jak w sentencji.