IV SA/Wa 2275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1997 r. nr [...] w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1997 r. L. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Sądu skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1997 r. w sprawie ustalenia linii brzegowej. Wraz ze skargą skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1997 r. wywodząc, że decyzja ta jest wydana w granicach sprawy. Jednocześnie skarżący podniósł, że działania podejmowane przez Urząd [...] w [...] zmierzają do realizacji decyzji o ustalenie linii brzegowej. Działania te uprawdopodobniają, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody przez konieczność prowadzenia sporu sądowego i ewentualnej zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz mogą spowodować trudne do odwrócenia skutków, wobec konieczności dostosowania zakresu działalności skarżącego do ustalenia linii brzegowej na spornych nieruchomościach zgodnie z ustaleniami ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy". W pierwszej kolejności należy zatem odnieść się do dopuszczalności wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji i oceny, czy mieści się ona w granicach tej samej sprawy. W tej kwestii należy przyjąć, że ustawodawca w powołanym przepisie odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym, zatem jej tożsamość wyznaczać będą elementy skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, umożliwia wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku wniesienia skargi dotyczącej aktu wydanego w trybie nadzwyczajnym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Stanowisko takie jest dominujące w doktrynie i orzecznictwie, a Sąd w składzie orzekającym w pełni je podziela. Dalej przechodząc do oceny merytorycznej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1997 r. nr [...] w sprawie ustalenia linii brzegowej, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie wskazał bowiem we uzasadnieniu wniosku okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1997 r. Sama potencjalna możliwość prowadzenia sporu o nieruchomość na drodze cywilnej oraz ewentualne koszty z tym związane nie przesądzają automatycznie o wyrządzeniu szkody stronie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, która nie będą mogły być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudno też uznać, że konieczność dostosowania zakresu działalności prowadzonej przez skarżącego do ustaleń linii brzegowej, spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne i faktyczne powodujące istotną i trwałą zmianę rzeczywistości. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.