IV SA/Wa 2277/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. i S. K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku postanawia: - odrzucić skargę S. K.. G. P. i S. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku G. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi S. K. wskazując, iż skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga S. K. podlega odrzuceniu, ze względu na brak legitymacji skargowej po stronie skarżącego. Na wstępie należy zaznaczyć, że co do zasady w przypadku stwierdzenia braku legitymacji skargowej skarga podlega oddaleniu w wyroku. Nie dotyczy to jednak sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a. (patrz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 227-228). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Formalnymi warunkami skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego są: 1) złożenie skargi na akt lub czynności (bezczynności) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określone w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.) – zwaną dalej P..p.s.a.; 2) wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 P.p.s.a.); 3) wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jedynie dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2004). Stwierdzić zatem należy, że postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. W niniejszej sprawie S. K. nie posiada takiej legitymacji. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., jest bowiem podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością, czy też bezczynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. O istnieniu zaś interesu prawnego rozstrzygają przepisy prawa materialnego, powszechnie obowiązującego. Z takich przepisów mogą wynikać konkretne prawa podmiotowe, których konkretyzacja następuje w drodze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Zaskarżone postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zostało wydane w wyniku rozpoznania wniosku G. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...]. W postanowieniu objętym skargą, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził brak interesu prawnego G. P. do kwestionowania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2003 r. Jedynym adresatem przedmiotowego postanowienia była zatem G. P., której Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił przymiotu strony. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że S. K. posiada interes prawny w kwestionowaniu przed Sądem postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdzającego niedopuszczalność wniosku G. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tych względów należy uznać, iż S. K. nie ma legitymacji do żądania ochrony poprzez zaskarżenie rozstrzygnięcia dotyczącego sytuacji prawnej innego podmiotu – G. P.. Okoliczność ta uzasadniała stwierdzenie przez Sąd niedopuszczalności skargi wniesionej przez S. K.. Działając w trybie art. 6 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że odrzucenie skargi w stosunku do S. K. nie pozbawia G. P. prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy, odrzucenie skargi w stosunku do S. K. nie ma skutku względem G. P., która jest adresatem zaskarżonego postanowienia, a poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego stała się stroną postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.