IV SA/Wa 2278/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania -oddala skargę- Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2006 r. Wojewoda [...] - po rozpoznaniu odwołania R. C. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał decyzję Prezydenta miasta W. z dnia [...] lipca 2006 r. orzekającą o wymeldowaniu R. C. z pobytu stałego z nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda [...] podał, iż z wnioskiem o wymeldowanie R. C. z lokalu w budynku przy ul. [...] w W. wystąpili do organu I instancji E. i R. G. - właściciele przedmiotowej nieruchomości, wskazując, że R. C. od około sześciu lat nie przebywa pod tym adresem i zamieszkuje u swojej córki. Ponadto wnioskodawcy podnieśli, iż decyzją Prezydenta miasta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. budynek został przeznaczony do rozbiórki z uwagi na stan techniczny zagrażający katastrofą budowlaną. Rozbiórka budynku rozpoczęła się 1 marca 2006 r. Zdaniem Wojewody, materiał dowodowy zgromadzony niniejszej sprawie przez organ I instancji potwierdza, iż doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu przez R. C. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przesłuchana w charakterze świadka I. F. zeznała, iż R. C. od minimum dziesięciu lat nie mieszka w miejscu stałego zameldowania. Świadek ten podała, że dom stojący przy ul. [...] był drewniany, stał pusty i został rozebrany w 2006 r. Z kolei inny świadek – J. A. - zeznał, iż nie znał R. C., a budynek przy ul. [...] od dwóch albo trzech lat stał pusty, a wcześniej mieszkali w nim E. i R. G. Wojewoda [...] podkreślił, iż utrzymanie zameldowania R. C. stwarzałoby jedynie fikcję meldunkową, a zgodnie z art. 9 ust. 2b w/w ustawy o ewidencji ludności, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i oznacza potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę złożył pełnomocnik R. C. – E. C., który jest synem skarżącej. W skardze pełnomocnik skarżącej podniósł, iż jego matka nie miała zamiaru opuszczania miejsca stałego pobytu, o czym świadczy m.in. pozostawienie przez nią w przedmiotowym lokalu całego dorobku życia, w tym pamiątek rodzinnych. Zdaniem strony skarżącej wydanie decyzji o rozbiórce domu, w którym zameldowani byli lokatorzy, mogło nastąpić wyłącznie po zabezpieczeniu mieszkań dla tych osób. W sprawie niniejszej wyrażono zgodę na rozbiórkę, po dokonaniu której podjęto dopiero czynności zmierzające do wymeldowania osoby z domu, którego już nie ma. Ponadto w skardze podniesiono, że nie zabezpieczono komisyjnie przedmiotów i wszelkich ruchomości znajdujących się w mieszkaniu R. C. Na tych podstawach pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że wymeldowanie R. C. z rozebranego budynku jest bezzasadne bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do organu I instancji wraz z wytycznymi. Ponadto w skardze sformułowano wniosek o zobowiązanie organu, który wydał błędną decyzję, do przyznania skarżącej mieszkania zastępczego. W piśmie procesowym złożonym w toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej dodatkowo podniósł zarzut błędnego wydania decyzji o rozbiórce w sytuacji, gdy w domu, którego dotyczyła zgoda na rozbiórkę, zamieszkiwała skarżąca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm administracyjnego prawa materialnego obowiązującymi w dacie wydania aktu administracyjnego. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Według art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm. - zwanej dalej "ustawą"/ organ gminy wydaje na wniosek stron lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania /art. 6 ustawy/. Dla zapewnienia bowiem zgodności pomiędzy stanem faktycznym a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły poprzez własne rozstrzygnięcia zastępować czynności, których nie podjął obywatel w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencja a istniejącym stanem rzeczy /vide wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r., poz. 55/. W niniejszej sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 § 1 kpa i rozstrzygające organy dokonały nie naruszającej art. 80 kpa oceny, iż R. C. opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały w lokalu położonym w budynku przy ul. [...] w W. Wskazują na to zeznania świadków, wyjaśnienia wnioskodawców, jak również fakt ten potwierdził sam pełnomocnik skarżącej, który na rozprawie sądowej podał, iż cyt.: "matka zamieszkuje u córki przy ul. [...] od wyjścia ze szpitala, tj. około pół roku, a przedtem mieszkała trochę u niego, a trochę u siostry bo mieszkają w pobliżu". Należy podnieść, iż dla oceny zamiaru osoby opuszczającej dotychczasowe miejsce pobytu stałego istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności tych należy m.in. obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim /vide wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, niepubl./. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, do budynku, w którym zameldowana była skarżąca, od 27 marca 2003 r. nie było dopływu energii elektrycznej, gdyż wyłączono licznik, a 11 października 2004 r. zdjęto licznik na budynku. W postępowaniu sądowym uczestnicy R. i E. G. podali, iż od momentu zdjęcia licznika nie było dopływu energii, zaś od pięciu lat do przedmiotowego budynku nie było dopływu wody, gdyż pękł licznik, a dopływ wody został uniemożliwiony. Powyższe okoliczności o charakterze obiektywnym potwierdzają prawidłowość ustaleń organów orzekających w niniejszej sprawie, iż R. C. opuściła miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy przed dokonaniem rozbiórki budynku przy ul. [...] w W. Bez znaczenia dla wyniku sprawy potraktować należy zarzuty pełnomocnika skarżącej odnoszące się do decyzji o rozbiórce budynku, a konkretnie jej wydania bez uprzedniego zabezpieczenia mieszkania dla skarżącej, jak również dotyczące niepodjęcia czynności zabezpieczających komisyjnie przedmiotów skarżącej. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Nieodłącznym elementem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny. W sprawie niniejszej, gdy bezspornym jest, że skarżąca nie zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w W., rozstrzygnięcie organów administracji publicznej uznać należy za zasadne. Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.