IV SA/Wa 2278/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W, z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania konserwacji urządzeń wodno-melioracyjnych - skargę oddala - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2010r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 4 i art. 77 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. S. utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010r. nakazującą wykonanie konserwacji urządzeń wodno-melioracyjnych na działce nr [...] w miejscowości Z. w obrębie Gminy O., za wyjątkiem części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków, ustalając ten termin - do dnia 15 listopada 2010r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, iż Starosta O. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na J. S. obowiązku wykonania konserwacji urządzeń wodno-melioracyjnych – rowu [...] na działce nr [...] położonej w miejscowości Z. stanowiącej jej własność. W następstwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego Starosta O. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. zobowiązał J. S. do wykonania konserwacji opisanego powyżej rowu, polegającej na: koszeniu skarp rowu, usunięciu zakrzaczeń i wodorostów z dna rowu oraz jego odmulenia, ustalając jednocześnie termin wykonania w/w obowiązków do dnia 30 września 2010r. Od powyższej decyzji odwołała się J. S. wnosząc o zwolnienie z nałożonych na nią obowiązków. Podniosła, że nie jest w stanie wykonać prac konserwacyjnych rowu ze względu na stan zdrowia. Podała, że nie jest w stanie również ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z tymi pracami, gdyż utrzymuje się tylko z renty, a z działki nr [...] nie odnosi żadnych korzyści ponieważ jej nie użytkuje. Ponadto podniosła, iż właściciel jednej z pobliskich działek – A. S. - w rozmowie telefonicznej zadeklarował, iż w związku z tym, że jego działka jest zalewana, wykonana czynności konserwacyjne rowu na działce nr [...], jednakże dopiero jak opadnie woda. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanej decyzji organu drugiej instancji. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, iż w świetle argumentów wskazanych przez J. S., wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 77 Prawa wodnego, utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy ( przy braku spółki wodnej, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie) do zainteresowanych właścicieli gruntów. Skarżąca jako właścicielka działki nr ewidencyjny [...], została zobowiązana do konserwacji rowu [...] stanowiącego element melioracji wodnych szczegółowych, w zakresie który zagwarantuje utrzymanie jego funkcji. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek konserwacji jest wymogiem ustawowym, jednakże nie zobowiązuje do wykonania nałożonych obowiązków osobiście przez osobę zobowiązaną, a zatem A. S. w celu udrożnienia rowów przebiegających przez jego działki nr [...], [...] może w porozumieniu ze skarżącą wykonać konserwację rowu [...] na działce nr [...] w zakresie określonym decyzją. Skargę na powyższą decyzję złożyła J. S. wnosząc o zwolnienie jej z obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją, która jest niezgodna z prawem. Podała, że jest osobą samotną i chorą. Ponadto wskazała, że ze względu na toczącą się sprawę w sądzie o grunty w miejscowości Z., nie może nimi zarządzać. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji występują niezgodności. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej pominął na jakiej podstawie Starostwo w O. wszczęło w niniejszej sprawie postępowanie z urzędu, gdy tymczasem będąc osobiście w Starostwie, dowiedziała się, że podanie w sprawie złożył A. S., do którego otrzymała numer telefonu. Podniosła, że organ w zaskarżonej decyzji błędnie wskazał, że A. S. jest właścicielem działek nr [...] i [...], bowiem jest on właścicielem innej, dalszej działki, nieprzylegającej do działki nr [...]. Nadto skarżąca zaznaczyła, że nie udostępniono jej akt sprawy, a tym samym uniemożliwiono jej zapoznanie się z nimi. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanej decyzji organu drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż skarga została złożona po terminie. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ stwierdził, iż są one tożsame z podniesionymi w odwołaniu i organ ustosunkował się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, iż nieuprawniony jest wniosek organu odwoławczego o odrzucenie skargi J. S. jako złożonej po terminie. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej otrzymała w dniu 29 października 2010r., zaś skargę na tę decyzję wniosła za pośrednictwem organu odwoławczego w dniu 26 listopada 2010r., co wynika z datownika placówki pocztowej zamieszczonego na kopercie, dołączonej przez organ do skargi. Wobec zachowania przez skarżącą ustawowego trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, liczonego od daty doręczenia decyzji ostatecznej stronie, Sąd skargę rozpoznał. Skarga nie jest zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w granicach sprawy, nie będąc związany – stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), dalej w skrócie zwaną p.p.s.a.- zarzutami i wnioskami skargi, uznał że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego i materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej w niniejszej sprawie jest art. 77 ustawy z dnia 18 lipca 2001r.- Prawo wodne ( t.jed. Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 77 ust.1 w/w ustawy - utrzymywanie urządzeń melioracji szczegółowych, należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki. Z kolei urządzenia wodne, które zaliczane są do urządzeń szczegółowych melioracji wskazuje art. 73 Prawa wodnego. Jest to wyliczenie taksatywne obejmujące m.in. rowy. W przypadku zaniedbań w utrzymaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych ( a jak powyżej wskazano także rowów) po stronie zainteresowanych właścicieli gruntów bądź spółki wodnej, ustawodawca upoważnił organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego do ustalenia w drodze decyzji szczegółowe zakresy i terminy jego wykonywania ( art. 77 ust. 2 ). Stosownie do regulacji prawnej art. 122 ust. 1 Prawa wodnego organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 2 jest starosta, wykonujący to jako zadanie z zakresu administracji rządowej, co wynika z treści art. 140 ust.1 Prawa wodnego. A zatem należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 77 w kompetencjach starosty leżą kwestie kontroli utrzymywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych przez zainteresowanych właścicieli gruntów lub spółek wodnych z możliwością określenia w decyzji szczegółowego zakresu obowiązków tym podmiotom i terminów ich wykonania. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż w myśl art. 70 Prawa wodnego melioracje polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Skoro zatem Starosta O. stwierdził, że rów [...] na odcinku działki nr [...], stanowiącej własność skarżącej nie został poddany odpowiedniej konserwacji, to uprawniony był do wydania orzeczenia o zobowiązaniu skarżącej do wykonania wskazanych prac konserwacyjnych przedmiotowego urządzenia wodno-melioracyjnego. Natomiast zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż określony termin wykonania nałożonego obowiązku należało zmienić i wyznaczyć nowy termin, który umożliwiałby stronie wykonanie prac konserwacyjnych rowu na podstawie ostatecznej decyzji. Podnieść również należy, iż wprawdzie organ drugiej instancji powołał w podstawie zaskarżonej decyzji art. 131 § 1 pkt 1 kpa, a prawidłowo stosownie do treści osnowy decyzji powinien powołać art. 138 § 1 pkt 2 kpa, to błąd ten w ocenie Sądu nie miał wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.