IV SA/Wa 228/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2019 r., znak: [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], wymierzył spółce [...] Spółka z o.o. Spółka [...] z siedzibą w [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 18 305 zł, za przekroczenie w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dopuszczalnego poziomu hałasu, ustalonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...]. Spółka odwołała się od powyższej decyzji zarzucając naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w toku postępowania wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie art. 301 § 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez jego niezastosowanie. Spółka podniosła, że pismem z dnia [...] lipca 2019 r. [...] WIOŚ został poinformowany, że po wydaniu decyzji w sprawie wymiaru kary biegnącej, nie prowadzono produkcji w porze nocy. W ocenie Spółki powyższe pismo należy uznać za wniosek o zmianę wysokości wymiaru kary biegnącej, w związku z dokonaniem ustaleń mających znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności za przekroczenie hałasu. Ponadto wskazano, że w związku z oświadczeniem Spółki dotyczącym nieprowadzenia produkcji w porze nocy, [...] WIOŚ powinien uznać z urzędu, że przekroczenie norm hałasu, stanowiące podstawę nałożenia przedmiotowej kary ustało. Zaskarżoną decyzją powołaną na wstępie Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...]. udzielił spółce [...] pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji w gospodarce odpadami, dla odpadów innych niż niebezpieczne, z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych, do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem następujących działań - obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, wymagającej pozwolenia zintegrowanego, zwanej dalej "Zakład Przetwarzania Odpadów w [...]". Powyższą decyzją określony został dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska w wysokości: dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz terenów mieszkaniowo-usługowych: dla pory dnia (w godz. 06:00-22:00); LAeq D= 55 dB: dla pory nocy (w godz. 22:00-06:00); LAeq n = 45 dB: dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dla pory dnia (w godz. 06:00-22:00); LAeq D= 50 dB; dla pory nocy (w godz. 22:00-06:00); LAcq n = 40 dB. Po przeprowadzonej w dniach od 23 maja 2017 r. do 29 czerwca 2017 r. kontroli funkcjonowania Zakładu Przetwarzania Odpadów w [...], zakończonej protokołem kontroli nr [...], [...] WIOŚ ostateczną decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], ustalił spółce [...] wymiar kary biegnącej w wysokości 150,04 zł za przekroczenie o 6,2 dB w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] oraz ustalił termin początkowy naliczania kary na dzień 23 maja 2017 r. Organ odwoławczy powołał, że z protokołu kontroli nr [...] wynika, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy stwierdzono podczas prowadzenia prac naprawczych, wymiany zużytych części maszyn oraz uruchamiania linii, w celu sprawdzenia pracy urządzeń. GIOŚ ustalił, że obowiązek prowadzenia powyższych prac wynika z decyzji Starosty [...] - pkt VIII.2.3.3. "Na terenie instalacji wszystkie urządzenia będą przechodzić regularne przeglądy eksploatacyjne, oraz według potrzeb będą remontowane, modernizowane łub wymieniane w celu osiągnięcia optymalnej wydajności, minimalizacji przeciążeń oraz uniknięcia zablokowania przepływu strumienia surowców (odpadów)", czy też pkt XIII. 1 .b. "Zobowiązuję prowadzącego instalację do prowadzenia prawidłowej eksploatacji, systematycznej kontroli i konserwacji źródeł emisji". Organ odwoławczy powołał, że [...] WIOŚ pismem z dnia 19 lipca 2019 r., zawiadomił spółkę [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., prosząc jednocześnie o podanie liczby dób pracy Zakładu Przetwarzania Odpadów w [...], w porze nocy, we wskazanym okresie. W odpowiedzi Spółka pismem z dnia 31 lipca 2019 r., poinformowała, że produkcja paliwa alternatywnego odbywa się w systemie dwuzmianowym (tj. od godz. 600 do godz. 1400 oraz od godz. 1400 do godz. 22°°) i w tym czasie eksploatowane są linie do przetwarzania odpadów (zespół podajników, przesiewacz i młyn rozdrabniający), a także prowadzone są załadunki paliwa i rozładunki odpadów. Natomiast w porze nocy prowadzone są prace remontowo-naprawcze. Spółka kolejnym pismem z dnia 31 lipca 2019 r., poinformowała, że w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r., prowadziła pracę w porze nocy, która ma charakter prac remontowo-naprawczych, w liczbie 122 dób. Organ uznał, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz na podstawie przepisów art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 302 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) zasadne było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Organ powołał treść art. 298 ust. 1 pkt 5 i art. 302 ust. 1 i 2 ustawy Poś wyjaśniając, że przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia administracyjnej kary pieniężnej za okres, w którym trwało przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu jest jedynie określenie czasu trwania tego przekroczenia, stwierdzonego ostateczną decyzją o karze biegnącej. Wskazano, że fakt przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, potwierdzony został ostateczną decyzją [...] WIOŚ z dnia 11 września 2017 r., znak: [...]. Wskazano również, że w powyższej decyzji [...] WIOŚ Spółka została poinformowana, że kara biegnąca w ustalonym wymiarze tj. 150, 04 zł będzie biegła do czasu zgłoszenia przez Spółkę zmiany, bądź ustania przekroczenia (popartego wynikami pomiarów hałasu) lub do ponownej kontroli. Organ odwoławczy ocenił, że z dokumentów sprawy nie wynika, aby Spółka przedstawiła dowody potwierdzające ustanie w porze nocy przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, przed dniem 31 grudnia 2017 r., którego powodem były prowadzone prace remontowo-naprawcze. Organ zauważył, że skoro Spółce wydana została decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu, to w jej interesie jest, aby jak najszybciej podjęła działania mające na celu usunięcie tego przekroczenia. Organ wyjaśnił również, że w niniejszej sprawie nie mógł zastosować art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś, gdyż strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających ustanie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, jak również organ nie miał żadnych podstaw, aby ten fakt stwierdzić z urzędu. Organ ocenił, że pismo Spółki z dnia 31 lipca 2019 r. informujące, że w produkcja paliwa odbywa się w porze dnia i w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. w porze nocy nie była prowadzona, natomiast w porze nocy odbywają się tylko prace remontowo-naprawcze, nie spełnia wymagań wniosku, o którym mowa w art. 301 ust. 2 ustawy Poś. tj. w niniejszej sprawie wniosku w sprawie ustania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Ponadto, organ podkreślił, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy spowodowane było prowadzeniem prac naprawczych, wymianą zużytych części maszyn oraz uruchamianiem linii produkcyjnych, w celu sprawdzenia pracy urządzeń, czyli pracami remontowo-naprawczymi, a nie działaniem instalacji i urządzeń w czasie trwania produkcji paliwa. Tym samym organ uznał, że wyjaśniono w toku postępowania wszystkie okoliczności istotne dla sprawy oraz wyczerpująco zebrano materiał dowodowy, a analiza sposobu ustalenia przedmiotowej kary pieniężnej, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazała, że kwota kary, stanowiąca iloczyn wymiaru kary biegnącej i liczby dni, w których trwało przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, została ustalona prawidłowo. Organ odwoławczy stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od wymierzenia spółce [...] administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu, zgodnie z art. 189f k.p.a.. Powołano, że na Spółkę nie została nałożona administracyjna kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przez inny organ administracji publicznej, gdyż jedynym uprawnionym organem do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu jest, zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Poś, jest wojewódzki inspektor ochrony środowiska, a w rozpatrywanym przypadku [...] WIOŚ. Jednocześnie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak jest informacji o tym. aby Spółka została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe w tym zakresie. Powołano, że Spółka nie przedłożyła w tym aspekcie jakichkolwiek dokumentów i informacji, w związku z tym GIOŚ nie ma podstaw do przyjęcia, że spełnione są przesłanki zawarte w ww. art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy ocenił również, że nie występują przesłanki określone w art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. Organ stwierdził, że ustawodawca ustalając, zgodnie z art. 311 ustawy Poś obligatoryjne, jednostkowe stawki kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu większe niż 1 dB. zróżnicowane w zależności od wielkości tego przekroczenia i pory doby. w której ono występuje, uznał, że waga powyższego naruszenia nie jest znikoma, a tym samym emitowanie hałasu do środowiska jest istotne. Organ zauważył, że przekroczenie w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu w wyniku prowadzonych prac remontowo-naprawczych, na terenie Zakładu Przetwarzania Odpadów w [...], eksploatowanego przez spółkę [...], wynosiło 6,2 dB i zostało potwierdzone ostateczną decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] września 2017 r., znak: [...]. Ponadto, w toczącym się postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak również w niniejszym postępowaniu odwoławczym, spółka [...] nie przedstawiła żadnych wyników pomiarów hałasu, dowodzących, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy ustało przed dniem 31 grudnia 2017 r. Ponadto, jak wynika z dokumentów sprawy przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu nie było incydentalnym naruszeniem, gdyż występowało w ciągu 122 dni w porze nocy w 2017 r. Tak więc GIOŚ uznał, że w rozpatrywanym przypadku, nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia na spółkę [...] administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu i poprzestania na pouczeniu. Organ stwierdził również, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą także okoliczności określone w art. 189f § 2 k.p.a. dotyczące fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. W tym zakresie organ wyjaśnił, że celem bezpośrednim sankcji ustanowionej w art. 298 ust.1 pkt 5 ustawy Poś, jest przymuszenie podmiotu korzystającego ze środowiska do nieprzekraczania dopuszczalnych norm hałasu, co w konsekwencji przyczyni się do polepszenia stanu akustycznego środowiska i spełniony zostanie zatem cel pośredni czyli poprawa pewnego stany rzeczy. GIOŚ wskazał, że zgodnie z art. 112 ustawy Poś, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. GIOS ocenił, że wymierzenie przedmiotowej kary pieniężnej jest zatem niezbędne nie tylko w celu przymuszenia spółki [...] do realizacji obowiązków środowiskowych zgodnie z wymaganiami przepisów, teraz i w przyszłości, ale także dla ochrony interesu publicznego jakim jest ochrony środowiska, a w niniejszym przypadku zapewnienie najlepszego stanu akustycznego środowiska. Organ stwierdził również, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że do naruszenia prawa, czyli przekroczenia w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu doszło wskutek siły wyższej, czyli zdarzeń i okoliczności, których Spółka nie mogła przewidzieć, uniknąć lub których nie mogła przezwyciężyć i w związku z tym nie zachodzi również przypadek określony w art. 189e k.p.a. Organ wskazał również, że prowadząc postępowanie odwoławcze GIOŚ pismem z dnia 8 października 2020 r., zawiadomił pełnomocnika Spółki, na podstawie § 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 26 października 2020 r., w siedzibie Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] adwokat E. S., zapoznała się z dokumentami sprawy i sfotografowała wybrane dokumenty przedmiotowej sprawy. W wyznaczonym na dzień 29 października 2020 r. terminie, Strona nie złożyła żadnych dokumentów, ani nie wniosła uwag do prowadzonego przez GIOŚ postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...], zaskarżając je w całości. Przedmiotowej decyzji Spółka zarzuciła: Naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzeniu postępowania wobec odwołującego z całkowitym pominięciem jego stanowiska w przedmiotowej sprawie; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a., art. 81 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, - niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji zaniechanie ustalenia prawdy materialnej, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków pracowników Spółki A. J, w celu ustalenia, że od dnia kontroli przeprowadzonej 23 maja 2017 r. Spółka nie prowadziła produkcji w porze nocnej, a prowadziła wyłącznie drobne prace serwisowe zgodnie z przekazaną do sprawy pisemną informacją, - niepodjęcia przez organ działań zmierzających do weryfikacji oświadczenia strony skarżącej mimo stwierdzenia, że przyczyna hałasu ustała, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony odwołującej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do nieuzasadnionego wymierzenia kary, - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na dokonaniu dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny dowodów tj. informacji przekazanych do sprawy przez A. J. odnośnie prowadzenia w okresie po 23 maja 2017 r. wyłącznie drobnych prac serwisowych; wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 189f § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie przez organ wydający decyzję możliwości odstąpienia od wymierzenia kary i nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony Skarżącej, podczas gdy Spółka wskazała, że od chwili wykonania kontroli ograniczyła w nocy swoją działalność (do drobnych spraw remontowo-naprawczych); wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji. Naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 301 ust. 2 oraz art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm.) - w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) - obecnie, zwanej dalej "ustawą Poś", poprzez niezastosowanie i bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji nakładającej karę biegnącą mimo, że skarżąca złożyła wniosek zawierający oświadczenie o ustaniu przyczyny nałożenia przedmiotowej kary, b) art. 301 ust. 1 i 2 ustawy Poś, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia z urzędu kontroli zmierzającej do zmiany kary, pomimo poinformowania przez Spółkę o niezwłocznym usunięciu naruszeń. Spółka wniosła na podstawie art. 145 § 1 lit. a. b i c p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania jak również o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2019 r., wymierzającą administracyjną karę pieniężną w wysokości 18 305 zł za przekroczenie w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dopuszczalnego poziomu hałasu, ustalonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Poś administracyjne kary pieniężne wymierza wojewódzki inspektor ochrony środowiska, za przekroczenie określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane), poziomów hałasu. Natomiast zgodnie z art. 302 ust. 1 ustawy Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary: za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało, albo za okres do dnia 31 grudnia każdego roku - jeżeli do tego dnia przekroczenie łub naruszenie nie zostało usunięte. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu, w razie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio art. 301 ust. 2-5. W ocenie składu orzekającego, GIOŚ prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ Sąd podziela w całości i przyjmuje je za własne, co czyni zbędnym ich ponowne przytaczanie, tym bardziej, że zostały powołane we wstępnej części uzasadnienia. Fakt przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy potwierdzony został ostateczną decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] ustalającą Spółce [...] wymiar kary biegnącej w wysokości 150,04 zł za przekroczenie o 6.2 dB w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Starosty [...] oraz ustalającą termin początkowy naliczania kary, na dzień 23 maja 2017 r. W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za okres od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r., co wynika jednoznacznie z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 19 lipca 2019 r., które to zawiadomienie zostało doręczone spółce [...]. W powyższym zawiadomieniu Spółka została zobowiązana do nadesłania informacji dotyczącej podania czasu pracy zakładu w porze nocnej (ilość dób) w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. oraz poinformowana o możliwości składania wyjaśnień. Podkreślić należy, że kara biegnąca została ustalona za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, podczas prowadzenia prac naprawczych, wymiany zużytych części maszyn oraz uruchamiania linii, w celu sprawdzenia pracy urządzeń – co jednoznacznie potwierdza treść protokołu kontroli nr [...]. Natomiast taki obowiązek wykonywania regularnych przeglądów eksploatacyjnych, naprawczych wynika z treści decyzji Starosty [...]. Wskazać również należy, że decyzja [...] WIOŚ z dnia [...] września 2017 r. jest decyzją ostateczną, nie była kwestionowana przez stronę i przesądziła ona kwestię odpowiedzialności i konsekwencji spoczywających na Spółce za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska (w niniejszym przypadku za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu). W przedmiotowej sprawie, w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowaniaj Spółka pismem z dnia 31 lipca 2019 r., poinformowała, że produkcja paliwa alternatywnego odbywa się w systemie dwuzmianowym (tj. od godz. 600 do godz. 1400 oraz od godz. 1400 do godz. 22°°) i w tym czasie eksploatowane są linie do przetwarzania odpadów (zespół podajników, przesiewacz i młyn rozdrabniający), a także prowadzone są załadunki paliwa i rozładunki odpadów. Natomiast w porze nocy prowadzone są prace remontowo-naprawcze, produkcja paliw nie jest prowadzona i nie była prowadzona w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. W piśmie wskazano, że w razie jakichkolwiek pytań i wątpliwości Spółka prosi o kontakt z A. J., do której podano w piśmie numer telefonu. Spółka kolejnym pismem z dnia 31 lipca 2019 r., poinformowała, że w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r., prowadziła pracę w porze nocy, która ma charakter tylko prac remontowo-naprawczych, w liczbie 122 dób oraz że w razie jakichkolwiek pytań i wątpliwości Spółka prosi o kontakt z A.J.. Mając powyższe wyjaśnienia na uwadze, w ocenie Sąduj nie było żadnych w sprawie wątpliwości uzasadniających przeprowadzanie dodatkowych dowodów, w szczególności w postaci przesłuchiwania w charakterze świadka A. J.. Nie było również żadnej potrzeby zwracania się do strony o dalsze wyjaśnienia. Treść pism Spółki jest jednoznaczna i wynika z nich, że w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. przez 122 doby były w porze nocnej wykonywane prace remontowo-naprawcze. Bezspornym jest, że Spółka w tych wskazanych dobach w czasie nocnym nie prowadziła produkcji paliwa. Natomiast jak prawidłowo zauważył organ, kara administracyjna biegnąca została wymierzona decyzją [...] WIOŚ z dnia 11 września 2017 r. za fakt przekroczenia o 6,2 db w porze nocnej dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzonego właśnie podczas prowadzenia prac naprawczych, wymiany zużytych części maszyn i uruchomiania linii w celu sprawdzenia urządzeń. Powyższe potwierdza treść protokołu kontroli nr [...]. Ponadto, obowiązek wykonywania takich prac naprawczych przez Spółkę wynika z treści decyzji Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2016 r. Tak więc zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie kary za okres wskazany w decyzji na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 i art. 302 ust. 1 pkt 2 ustawy Poś. Jak prawidłowo uznał GIOŚ, w niniejszej sprawie organ nie mógł zastosować art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś, gdyż strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających ustanie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, jak również organ nie miał żadnych podstaw, aby ten fakt stwierdzić z urzędu. Z przepisu art. 301 ust. 1-5 ustawy Poś wynika, że jeżeli po wymierzeniu kary biegnącej za naruszenie lub przekroczenie norm ochrony środowiska naruszenie to lub przekroczenie zmniejszy się, podmiot ukarany karą biegnącą może żądać zmiany jej wymiaru (zmniejszenia kary biegnącej). Wniosek w tym przedmiocie winien zawierać: wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń, termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń, informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia oraz powinien być przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów łub ustaleń. W konsekwencji organ ochrony środowiska ustali w drodze decyzji wymiar nowej kary biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny albo doby od terminu przeprowadzenia przez wnioskodawcę pomiarów lub dokonania własnych ustaleń, jeżeli u- terminie 30 dni nie zakwestionuje zasadności złożonego wniosku. Zgodnie natomiast z art. 302 ust. 1 i 2 podmiot ukarany może złożyć wniosek o wymierzenie kary za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia – po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało. W takim przypadku w razie złożenia przez podmiot wniosku, stosuje się art. 301 ust. 2-5 ustawy Poś. Oznacza to, że wnosząc o ustalenie daty ustania naruszenia ukarany winien w szczególności przedstawić dotyczące tej kwestii wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń celem wykazania przez ukaranego, że naruszenie albo przekroczenie norm ochrony środowiska już ustało. Podkreślić należy, że organ nie ma obowiązku skontrolowania - pod kątem naruszania czy też przekraczania norm ochrony środowiska - całego okresu, za który wymierza karę. Ponadto pismo Spółki z dnia 31 lipca 2019 r. informujące, że w produkcja paliwa odbywa się w porze dnia i w okresie od dnia 23 maja 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. w porze nocy nie była prowadzona, natomiast w porze nocy odbywają się tylko prace remontowo-naprawcze, nie spełnia wymagań wniosku, o którym mowa w art. 301 ust. 2 ustawy Poś. tj. wniosku w sprawie ustania przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. W związku z powyższym zarzut Spółki dotyczący naruszenia art. 301 ust. 2 ustawy Poś jest bezzasadny. Nie ma przy tym znaczenia, że w toku prowadzonego postępowania Spółka nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i nie wiedziała jakiej treści wniosek winien zostać złożony. Niewątpliwie to podmiot korzystający ze środowiska, któremu wojewódzki inspektor ochrony środowiska udowodnił, że przekracza dopuszczalne normy, powinien wykazać, że ich już nie przekracza. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie było żadnych wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy dokonał dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny dowodów. Dodatkowo zauważyć należy, że Spółka była pouczona w decyzji [...] WIOŚ ustalającej wymiar kary biegnącej, że kara biegnąca w ustalonym wymiarze tj. 150,04 zł, będzie biegła do czasu zgłoszenia przez Spółkę zmiany, bądź ustania przekroczenia (popartego wynikami pomiarów hałasu) lub do ponownej kontroli, jak również, że wymiar kary biegnącej może również ulec zmianie, w przypadku zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 304 Poś. tj. zmiany stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. W okresie od dnia 23 maja 2017 r. do końca 2017 r. Spółka nie wystąpiła do [...] WIOŚ ani z wnioskiem o zmianę w wymiaru kary biegnącej, o którym mowa w art. 301 ust. 2 ustawy Poś, ani nie wystąpiła z wnioskiem dotyczącym ustalenia kary za okres trwania przekroczenia, w związku z ustaniem przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu (art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś). Ponadto Spółka w badanym okresie nie przedstawiła żadnych dowodów, tj. wyników pomiarów hałasu, że przekroczenie w porze nocy, dopuszczalnego poziomu hałasu, zmniejszyło się lub ustało. Tak więc zarzuty Spółki dotyczące naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. art. 78 § 1 i 2 k.p.a., art. 81 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. są bezzasadne. Wbrew twierdzeniom Skarżącej w zakwestionowanej decyzji organ precyzyjnie wyjaśnił jej podstawę faktyczną i prawną, nie doszło więc do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Z akt sprawy administracyjnej jednoznacznie wynika, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy umożliwił Spółce zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 189f § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 81a § 1 k.p.a. to Sąd w pełni podziela stanowisko GIOŚ, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia na spółkę [...] przedmiotowej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo łub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Ponadto zgodnie z art. 189f § 2 i 3 k.p.a. w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia, a następnie odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo przeanalizował ww. przesłanki wskazując, że nie wystąpił przypadek z §1 pkt 2. Ponadto analizując możliwość odstąpienia z uwagi na znikomą wagę naruszenia, organ prawidłowo ocenił, że emitowanie hałasu do środowiska jest poważnym naruszeniem prawa, o czym świadczy chociażby ustalenie przez ustawodawcę jednostkowych stawek za przekroczenie większe niż 1dB, zróżnicowane od wielkości tego przekroczenia i pory doby. W przedmiotowej sprawie przekroczenie miało miejsce w porze nocnej i wynosiło 6,2dB. Ponadto Spółka nie przedstawiła żadnych wyników pomiarów hałasu, dowodzących, że przekroczenie ustało przed dniem 31 grudnia 2017 r. Dodatkowo przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu nie miało charakteru incydentalnego, a występowało przez 122 dób w porze nocy w 2017 r. Prawidłowo organ wskazał również, że art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. zawiera warunek łączny, tj. oprócz oceny, że waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma, konieczne jest również stwierdzenie przez organ, że spółka [...] zaprzestała naruszenia prawa. Dopiero wystąpienie obu przesłanek jednocześnie upoważnia organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Prawidłowa jest również ocena GIOŚ, że w sprawie nie zachodzą także okoliczności określone w art. 189f § 2 k.p.a. dotyczące fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 189f § 2 i 3 k.p.a. w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia, a następnie odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Niewątpliwie celem bezpośrednim sankcji ustanowionej w art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Poś, jest przymuszenie podmiotu korzystającego ze środowiska do nieprzekraczania dopuszczalnych norm hałasu, co w konsekwencji przyczyni się do polepszenia stanu akustycznego środowiska i spełniony zostanie zatem cel pośredni czyli poprawa pewnego stany rzeczy. Zgodnie bowiem z art. 112 ustawy Poś, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Podzielić należy ocenę organu, że wymierzenie przedmiotowej kary pieniężnej jest niezbędne nie tylko w celu przymuszenia spółki [...] do realizacji obowiązków środowiskowych zgodnie z wymaganiami przepisów, teraz i w przyszłości, ale także dla ochrony interesu publicznego jakim jest ochrony środowiska, a w niniejszym przypadku zapewnienie najlepszego stanu akustycznego środowiska. Stwierdzić również należy, że nierozważenie przez organ I instancji możliwości skorzystania z art. 189f § 1 k.p.a. nie stanowi uchybienia, które mogłoby wpłynąć na wynik sprawy. Organ odwoławczy szczegółowo rozważył przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i szczegółowo umotywował swoje stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu skargi nie powołano żadnych faktycznych argumentów mogących podważyć ocenę wyrażoną przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.