IV SA/Wa 2280/15
PostanowienieWSA w Warszawie2015-09-18
Skład orzekający: Wanda Zielińska – Baran
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wstrzymanie wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest uzasadnione ze względu na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków?Ratio decidendi
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu zasługuje na uwzględnienie, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku decyzji o zobowiązaniu do powrotu, ryzyko takie jest realne, a wstrzymanie wykonania stanowi gwarancję rzetelnej procedury i prawa strony do sądu.Stan faktyczny
I. B. złożył skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, która utrzymała w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Sąd uznał, że wniosek zasługuje na uwzględnienie.Rozstrzygnięcie
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. w zakresie zobowiązania cudzoziemca do powrotu.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w zakresie zobowiązania cudzoziemca do powrotu
W piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. I. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w części orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz uchylono i orzeczono co do zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw Schengen.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Stosowanie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podnieść również należy, że stosowanie do art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku.
W ocenie Sądu realność spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wynikających z zaskarżonej decyzji przemawia za uwzględnieniem wniosku skarżącego.
Na marginesie podkreślić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12). Mimo, że powyższe stanowisko zapadło w nieco innym stanie prawnym, to w ocenie Sądu, nadal zachowuje swą aktualność.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło