IV SA/Wa 2280/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 302 ust. 1 pkt 16, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2, art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, po rozpatrzeniu odwołania I. B., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straż Granicznej w B. z dnia [...] lutego 2015 r., w części dotyczącej zobowiązania cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji i jednocześnie uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej zakazu wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 12 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, orzekł o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 12 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego i o zakazie ponownego zakazu wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 12 miesięcy od dnia wydania decyzji na wypadek jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji lub przekroczy albo będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. W uzasadnieniu decyzji podano, iż Komendant Placówki Granicznej w B. w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. powołał art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach, wskazując, że wobec I. B. została wydana ostateczna decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r., w części dotyczącej odmowy nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany, a mimo to nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu powyższej decyzji. W odwołaniu I. B. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 300 ust. 1 pkt 2, art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 6, 77, 80 i 107 k.p.a., wskazując, że w przypadku powrotu do [...] grozi mu aresztowanie i prześladowanie, w tym zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Podniósł również, że w Polsce w dniu [..] sierpnia 2014 r. urodziła mu się córka D., wskazując przy tym na art. 3 ust.1 Konwencji o prawach dziecka. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej zobowiązania cudzoziemca do powrotu, natomiast w pozostałej części uchylił decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekł co do istoty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu [...] października 2013 r. cudzoziemiec wraz z partnerką M. V. i jej matką V. V. wjechali do Polski. W tym też dniu złożył on wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania wnioskodawcy statutu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nie udzielił zgody na pobyt tolerowany i wydalił go z terytorium RP. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [..] czerwca 2014 r. uchyliła decyzję w części dotyczącej wydalenia i w tym zakresie umorzyła postępowanie, w pozostałym zakresie decyzję utrzymała w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1483/14, oddalił skargę I. B. na decyzję organu II instancji. Wobec faktu, że cudzoziemiec nie wyjechał z Polski, Komendant Placówki Granicznej w B. wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję zobowiązującą go do powrotu wraz z córką D. B.. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant wydał w dniu [...] lutego 2014. przedmiotową decyzję obejmującą wyłącznie I. B.. Natomiast odnośnie małoletniej D. B. w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję o odstąpieniu od zobowiązania jej do powrotu i umorzył postępowanie w tej sprawie. Organ wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2014 r. I. B. ponownie wystąpił z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy, którym po urodzeniu w dniu [...] sierpnia 2014 r. została objęta małoletnia D.. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., odmówił nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej. Decyzją tą, zaskarżoną do Rady do Spraw Uchodźców na mocy postanowienia Szefa do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r. została objęta również małoletnia D. B.. Zdaniem organu odwoławczego przedstawiony stan faktyczny sprawy wskazuje, że została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach, albowiem cudzoziemiec w terminie wskazanym w art. 299 ust. 6 pkt 2 tej ustawy nie opuścił terytorium Polski mimo doręczenia mu w dniu [...] czerwca 2014 r. decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2012 r., i mimo wydanego wyroku WSA w Warszawie oddalającego skargę na tę decyzję. Organ wyjaśnił, że przepis art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy ma charakter obligatoryjny, gdyż już samo stwierdzenie faktów odpowiadających hipotezie tego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Jak wskazał organ w art. 303 ust. 1 pkt 1 -12 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Z kolei art. 348 ustawy określa przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast art. 351 pkt 1 - 3 tej ustawy określa warunki udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust.1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium RP i nie wykazał żadnych innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju, z wyjątkiem wskazanego wyżej dziecka i konkubiny, których pobyt - jak dotychczas - ma charakter tymczasowy. Organ wskazał, iż M. V. w dniu [...] października 2013 r. również wystąpiła z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, jednak decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. Szef Urzędu do Spraw Uchodźców odmówił jej nadania statusu uchodźcy i udzielenia jej ochrony uzupełniającej i nie udzielił zgody na pobyt tolerowany i orzekł o jej wydaleniu z terytorium RP. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. organ ten stwierdził, że odwołanie cudzoziemki od tej decyzji zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia. W dniu [...] lutego 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie kolejnego wniosku cudzoziemki z dnia [...] czerwca 2014 r. z powodu jego niedopuszczalności. Odwołanie cudzoziemki od tej decyzji jest przedmiotem rozpoznania przez Radę do Spraw Uchodźców. Organ odwoławczy stwierdził, iż rozpatrując sprawę w kontekście postanowień art. 348 ust. 1 i art. 351 ust.1 ustawy o cudzoziemcach, podziela argumentację zawartą w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r., jak i w decyzji Rady do Sprawa Uchodźców z dnia [...] czerwca 2014 r., która stanowiła podstawę odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany, wskazując przy tym, że zasadność udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany z uwagi na zagrożenia wymienione w tych przepisach oceniana jest w kontekście tych samych okoliczności wskazanych przez skarżącego w postępowaniu uchodźczym. Za niewiarygodne w tych rozstrzygnięciach uznano zeznania I. B. mające potwierdzić rzekome jego prześladowania i jego obawy przed powrotem do kraju pochodzenia oraz wskazano powody takiego uznania. Wtoku prowadzonego postępowania cudzoziemiec nie przedstawił żadnych faktów ani okoliczności wskazujących, że w kraju pochodzenia grozi mu proces sądowy lub postępowanie przygotowawcze ani też, że jest poszukiwany z powodu działalności o charakterze politycznym zarówno przed wyjazdem z [...], jak i po opuszczeniu kraju. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że cudzoziemiec bez problemów otrzymał od władz swojego kraju paszport, bez przeszkód opuścił [...]. Brak jest podstaw do uznania, że po powrocie od kraju pochodzenia może on zostać skazany na karę śmierci, poddany torturom lub nieludzkiemu traktowaniu czy poniżającemu traktowani albo karaniu bez podstawy prawnej. Organ wskazał, iż z opracowania Wydziału do Spraw Informacji o krajach pochodzenia z dnia [...] stycznia 2014 r., wynika, że [...] nie jest krajem dotkniętym konfliktami, które mogłyby być źródłem stosowania przemocy względem ludności cywilnej lub stanowiącej zindywidualizowane zagrożenie dla skarżącego. Natomiast w przypadku zaistnienia bezpośredniego zagrożenia dla cudzoziemca ze strony konkretnych, indywidulanych osób lub grup, skarżący powinien skorzystać z prawa poszukiwania ochrony u władz państwa pochodzenia. W postępowaniu przed organem I instancji skarżący nie przedstawił nowych istotnych okoliczności odnośnie zagrożeń wymienionych w art. 348 ust.1 i art. 351 ust. ustawy o cudzoziemcach, które, zadaniem organu odwoławczego, mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa cudzoziemca do ochrony jego życia rodzinnego i prywatnego, ani praw dziecka w rozumieniu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ani Konwencji o prawach dziecka. Organ podkreślił, iż wprawdzie zaskarżona decyzja zobowiązuje cudzoziemca do powrotu, jednak zakaz ponownego powrotu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 12 miesięcy. Zatem ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma charakteru bezterminowego. Nadto nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. W orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady odpowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny, np. małżonkami ( konkubentami), rodzicami i ich małoletnimi dziećmi czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Organ podkreślił, iż cudzoziemiec nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium RP i nie wykazał żadnych innych osób, z którymi łączyłyby go więzy o charakterze rodzinnym w naszym kraju, z wyjątkiem wskazanego wyżej dziecka i konkubiny. Okoliczność pobytu w Polsce dziecka i konkubiny nie stanowi uzasadnienia dla udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany. Pobyt dziecka jest integralnie związany z pobytem rodziców, którym odmówiono już nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nie udzielono zgody na pobyt tolerowany a wobec M. V. została wydana decyzja o je wydaleniu z terytorium RP. Zaskarżona decyzja nie ma na celu rozdzielenia rodziny. W związku z tym, zdaniem organu, cudzoziemcy powinni opuścić terytorium RP najlepiej razem, aby uniknąć rozdzielenia. W ocenie organu nie zachodzą żadne podstawy do uznania, że powrót do [...] zagrozi w istotnym stopniu rozwojowi psychofizycznemu dziecka. Zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony jego życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący w Polsce przebywa od października 2013 r., zatem nie ma podstaw do uznania, że w jego przypadku miało miejsce przeniesienie jego centrum życiowego do Polski, a powrót do [...] spowoduje pogorszenie w drastyczny sposób możliwości jego egzystencji. Organ stwierdził, iż sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgodny na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany, bowiem nie zaistniały żadne okoliczności, mogące świadczyć, że powrót cudzoziemca do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Organ I instancji właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i dokonał słusznej oceny tego materiału, a przebieg postępowania nie wskazuje na naruszenie przepisów K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. B. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 303, 348 i 350 ustawy o cudzoziemcach, podnosząc w jej uzasadnieniu, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę stanu zdrowia jego córki, która jest chora i leczona w szpitalu. Dodał, iż w [...] jest prześladowany ze względu na jego zawód i nie rozumie dlaczego organ nie uznał, że nie udowodnił faktu jego prześladowania. Organ nie uwzględnił zagrożeń, jakie niesie za sobą praca w ochronie głowy państwa, w sytuacji gdy prezydent ten traci władzę i szuka go [...] policja, a jego współpracownicy zostają osadzeni. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego popierając skargę, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 303 ust.1 pkt 2 w związku z art. 348 pkt 1 i art. 350 pkt 1 a także art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi wydaje się decyzję zobowiązującą do powrotu, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy i nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2. Z kolei ten ostatni przepis stanowi, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium RP w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Bezsporne w sprawie jest to, że w dacie orzekania przez organ zarówno I instancji, jak również organ odwoławczy w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nie udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. W tej sytuacji skarżący miał obowiązek w terminie 30 dni licząc od daty odebrania decyzji z dnia [...] marca 2014r. opuścić dobrowolnie terytorium RP. Bezspornym jest, że skarżący nie opuścił dobrowolnie terytoriom RP zarówno w terminie zakreślonym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy ani po odebraniu ww. decyzji Rady do Spraw Uchodźców, jak również po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2014 r. ( sygn. akt IV SA/Wa 1483/17) oddalającym jego skargę na tę decyzję organu drugiej instancji. Taki ustalony stan faktyczny w sprawie uzasadniał zatem zastosowanie normy art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy, zaś uległy zmianie dalsze rozstrzygnięcia, będące skutkiem zmiany stanu faktycznego, mianowicie dotyczy to określenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium RP oraz liczenia początku biegu terminów zakazów ponownego wjazdu. Należy podkreślić, że wystarczającym do wydania orzeczenia zobowiązującego cudzoziemca do powrotu jest wystąpienie jednej z 16 przesłanek określonych w art. 302 ust. 1 ustawy. Przepis ten bowiem został skonstruowany w ten sposób, że przy poszczególnych przesłankach posługuje się słowem "lub", statuując w ten sposób 16 niezależnych podstaw wydalenia cudzoziemca. Trafnie zatem Szef Urzędu przyjął jedną przesłankę, której wystąpienie wykazał przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i w tym zakresie zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów k.p.a. nie mogły się ostać. Otóż w ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób realizujący dyspozycję art. 7, 77 § 1 k.p.a. W szczególności organ dokonał oceny w świetle mogących mieć zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 348 i art. 351 ustawy) tych okoliczności, które mogłyby skutkować odstąpieniem od procedury zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W ocenie Sądu w sposób prawidłowy wyjaśniono cudzoziemcowi, że organ nie daje wiary jego twierdzeniom jakoby wystąpiły przesłanki do ochrony skarżącego z powodów humanitarnych, czy też udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Trafnie stwierdził organ, że decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy jest ostateczna w toku instancji, co oznacza, że może stanowić podstawę przy budowaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Podkreślił organ, że w tej samej sprawie zapadł w dniu 27 października 2014 r. wyrok oddalający skargę na decyzję odmawiającą nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy. W dacie zatem orzekania przez organy obydwu instancji decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy wywierała skutki prawne i jako taka mogła stanowić przesłankę do wydalenia cudzoziemca stosownie do art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 348 i 351 ustawy. Normy te statuują przesłanki o charakterze humanitarnym, których wystąpienie nakłada na organ obowiązek zastosowania instytucji prawnych, mających na celu ochronę cudzoziemca przez konsekwencjami powrotu do kraju pochodzenia, pomimo, że w światłe prawa krajowego występuje przesłanka do jego wydalenia. W art. 248 ustawy przewidziano zgodę na pobyt na terytorium RP ze względów humanitarnych, natomiast w art. 351 ustawy zgodę na pobyt tolerowany w okolicznościach tamże określonych. Organ wskazał, że w procedurze uchodźczej organy nie dały wiary zeznaniom skarżącego co do rzekomego jego prześladowania i jego obawy przed powrotem do kraju pochodzenia. Zatem organ w obecnie prowadzonym postępowaniu był uprawniony do powołania się na stanowisko wyrażone w innym postępowaniu administracyjnym przez inny organ co do oceny wiarygodności skarżącego, skoro przedstawiał tożsame fakty i próbował wywieść z nich skutek prawny dla własnej sytuacji w obecnym postępowaniu. Nie było więc potrzeby ponownego rozpatrywania kwestii zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany ze względów humanitarnych w powołaniu na te same okoliczności faktyczne, które zostały ocenione uprzednio jako nie mające miejsca. Szef Urzędu zaaprobował ocenę twierdzeń skarżącego dokonaną na potrzeby innego postępowania, co oznacza, że nie miał obowiązku dokładnego analizowania materiału dowodowego w tym zakresie i zamieszczenia w uzasadnieniu odrębnych rozważań. W świetle zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielcie stanowisko organów obu instancji, że skarżący w toku przedmiotowego postępowania nie przedstawił nowych istotnych okoliczności, mogące stanowiąc podstawę do zmiany dotychczasowego stanowiska. Cudzoziemiec nie przedstawił żadnych faktów i okoliczności wskazujących na to, że w kraju pochodzenia grozi mu proces sądowy, ani, że jest poszukiwaniu z powodu działalności o charakterze politycznym zarówno przed opuszczeniem, jak i po odpuszczeniu kraju pochodzenia. Jak trafnie wskazał organ, skarżący bez problemów otrzymał od władz kraju podchodzenia paszport i bez przeszkód opuścił [...]. W tych warunkach, nie można nie zgodzić z organem, że nie zachodzą podstawy do przyjęcia, że skarżący po powrocie do [...] może zostać skazany na karę śmierci, poddany torturom lub nieludzkiemu traktowaniu albo karany bez podstawy prawnej. Podzielić należy również stanowisko organów, że powrót skarżącego do kraju pochodzenia nie będzie naruszał prawa do życia rodzinnego strony w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ani praw dziecka, określonych w Konwencji o prawach dziecka. Wbrew obawom skarżącego nie zachodzi zatem obawa rozłączenia go z małoletnią córką D. B. i jej matką M. V., z którą skarżący pozostaje w konkubinacie oraz narażenia praw cudzoziemca i jego rodziny, w tym małoletniej córki skarżącego, z tego powodu, że wobec tych osób została również wydana decyzja o wydaleniu z terytorium RP. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż stan zdrowia córki cudzoziemca uniemożliwia powrót do kraju pochodzenia. Zdaniem Sądu, wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ wyjaśnione i uwzględnione, przy czym subsumcja tak ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące zastosowanie normy prawa materialnego dokonana w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, musiała doprowadzić organ do wniosku, że w przypadku skarżącego zachodziła przesłanka do zobowiązania go powrotu do kraju pochodzenia, jednocześnie nie zaistniały przesłanki wyłączające do wydania kwestionowanej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił