IV SA/Wa 2284/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia z produkcji gruntów leśnych oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] stwierdzającą, że K. O. dokonał trwałego wyłączenia z produkcji leśnej gruntów leśnych, o powierzchni [...] ha (pod budowę drogi dojazdowej z oświetleniem) na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa [...], wchodzących w skład działki [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], oraz ustalającej sprawcy wyłączenia opłatę dwukrotnej należności w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do definicji zawartej w przepisie art. 4 pkt 11 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (uogril), przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Budowa drogi utwardzonej kostką brukową oraz wykonanie na niej oświetlenia stanowi zaś inne niż leśne użytkowanie gruntu. Przedmiotowa droga leśna stanowi grunt leśny służący celom gospodarki leśnej a fakt jej udostępnienia przez Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] (pismo z dnia 17 grudnia 2001 r.), jako przejazdu gruntową drogą leśną w działce [...], obręb leśny [...] do działki [...], stanowiło tylko formę grzecznościową do przejazdu przez D. R. i S. i A. K., bez możliwości zmiany jej przeznaczenia. Przywołana zgoda na korzystanie gruntu jest tożsama ze zgodą na modernizację przedmiotowego gruntu leśnego. Potwierdzeniem tego stanu są informację, zawarte w planie urządzenia lasu, który zgodnie z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 28.09.1991 r., o lasach stanowi podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej. Organ wskazał, że plan urządzenia lasu Nadleśnictwa [...] sporządzony na okres od 01.01.1994r. do 31.12.2003 r. (a więc obowiązującego w dacie faktycznego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej), określał, że obszar ten zlokalizowany był w oddziale [...] i opisany był jako las o typie siedliskowym las mieszany świeży. W opisie taksacyjnym nie ma informacji o drodze w przedmiotowej lokalizacji, ani też nie istnieje ona jako wyrysowana na mapach gospodarczych z tego okresu. W obecnie obowiązującym planie urządzania lasu, przedmiotowy teren znajduje się oddz. [...] w leśnictwie [...] opisany jest jako drzewostan o składzie gatunkowym 3Lp 30I 3Wz 1 Gb na siedlisku lasu świeżego. Ponadto działka Nr [...] w obrębie [...], gm., [...], zgodnie z ewidencją gruntów, do chwili obecnej, stanowi w całości użytek leśny Ls. Organ odwoławczy podał, że orzecznictwo administracyjne wskazuje, że "o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o lasach, lasem jest również grunt częściowo pozbawiony roślinności leśnej. W ocenie organu odwoławczego bezpodstawne jest twierdzenie Strony, że sporny teren nie był użytkiem Ls od dawna. Nie można uznać w żaden sposób, iż przedmiotowy teren nie stanowił użytku leśnego w rozumieniu "uogril" w której wyraźnie określono co stanowi grunt leśny. W art. 2 ust 2 pkt 3 wyżej wspomnianej "uogril" wskazano, że gruntami leśnymi są również grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. Przepis ten wyraźnie ma odzwierciedlenie w przedmiotowej sytuacji w której grunt leśny służył do prowadzenia gospodarki leśnej jako droga dojazdowa do gruntów leśnych, co wskazuje sama Strona w treści odwołania. W związku z powyższym, w ocenie organu II. instancji, w żaden sposób nie można podważyć istnienia gruntu leśnego. Sugerowanie Strony, że przedmiotowy teren, (z uwagi na brak drzewostanu) nie stanowił lasu i co z tym się wiąże, w dniu jego utwardzenia nie doszło do wycinki drzewostanu i tym samym nie doszło do wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej jest, w ocenie organu, błędnym rozumowaniem przez skarżącego. Przedmiotowy teren był i jest nadal gruntem leśnym zarówno ewidencyjnie jak i gospodarczo a wspomniana wcześniej droga gruntowa stanowiła grunt leśny przeznaczony do celów gospodarki leśnej (wywóz drewna) a przy okazji mogło umożliwić dojazd do działek rolnych zlokalizowanych w sąsiedztwie, na co zezwolił nadleśniczy Nadleśnictwa [...]. Zmiana sposobu użytkowania terenu leśnego poprzez wyłożenie go kostką i ustawanie latarni na tym obszarze stanowi potwierdzenie, że doszło do faktycznego wyłączenia z produkcji leśnej albowiem, rozpoczęto inne niż leśne użytkowanie gruntów - co było niezgodne ze wskazaniami określonymi w ówczesnego i obecnym planie urządzania lasu. Termin wyłączenia ustalono na podstawie wskazanych zeznań świadków, którzy określi datę utwardzenia terenu na lata 2002 - 2003 jak również materiałów dowodowych tj: decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].08.2002 r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę oświetlenia zewnętrznego drogi do siedliska mieszkalnego jak również decyzji Nr [...] z dnia [...].07.2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenie na budowę drogi dojazdowej do siedliska. Ponadto potwierdzeniem sprawcy (K. O.) wyłączenia gruntu z produkcji leśnej są protokoły: - z przesłuchania Strony z dnia [...] lutego 2017 r., w którym Sprawca przyznał się, że inwestycja powstała w latach 2002-2003 i że do niego należał wybór projektantów i wykonawców, - z przesłuchanie B.K., z dnia [...] stycznia 2017 r. który wskazał, że pomiary powykonawcze wykonał na zlecenie spółki, której przedstawicielem był K. O.. W ocenie organu wszystkie zebrane dowody w sprawie, świadczą o tym, że doszło do faktycznego wyłączenia [...] ha z produkcji leśnej poprzez budowę drogi dojazdowej z oświetleniem, niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (na obszarze nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). W związku z tym właściwe było zastosowanie przepisu art. 28 ust. 1 "uogril", w którym sankcją za faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami "uogril" jest kara administracyjna - opłata w wysokości dwukrotnej należności. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 28 ust. 1 uogril, Organ II. instancji wskazał, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada, według której o przedawnieniu roszczeń, można mówić jedynie wtedy, gdy konkretny przepis wyraźnie tak stanowi. Skoro żaden przepis ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie stanowi o przedawnieniu prawa do ustalenia należności decyzją za niezgodne z przepisami ustawy wyłączenie gruntu leśnego z produkcji, to tym samym roszczenie to nie ulega przedawnieniu. Z uwagi na powyższe, organ uznał ten zarzut za nieuzasadniony. Dochody związane z wyłączeniem z produkcji gruntów leśnych są dochodami Funduszu Leśnego, o którym mowa w ustawie o lasach (art. 32 ust. 2 uogril). Przychody Funduszu Leśnego nie są wpłacane na konto Województwa i nie stanowią nieopodatkowanej należności budżetowej. W konsekwencji nie ma do nich zastosowana Ordynacja podatkowa. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. O., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: 1. art. 3 ust. 2 ustawy o lasach poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji uznanie, że grunt leśny wykorzystywany dotychczas jako droga gruntowa utwardzony kostką brukową wyłączony został z produkcji leśnej; 2. art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że grunt leśny wykorzystywany dotychczas jako droga gruntowa leśna zmieniony na drogę utwardzoną leśną utracił charakter gruntów leśnych; 3. art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 11 i 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 77 ustawy o lasach przez błędną wykładnię pojęcia "wyłączenie gruntów z produkcji" oraz błędne zastosowanie i przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do nałożenia opłaty za wyłączenie z produkcji leśnej, mimo iż do takiego wyłączenia na przedmiotowej nieruchomości nie doszło oraz poprzez uznanie, że sprawcą wyłączenia jest skarżący; 4. art. 12 ust. 1 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię, a przez to błędne zastosowanie i błędne wyliczenie wysokości opłaty oraz błędne określenie daty wyłączenia gruntu z produkcji i jego powierzchni; 5. art. 12 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie przy ustalaniu wysokości wymierzonej opłaty, a w konsekwencji niezasadne podwyższenie wymierzonej opłaty; 6. art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67 w zw. z art. 60 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, i wymierzenie opłaty podwyższonej mimo przedawnienia możliwości jej wymierzenia. 7. art 7 oraz art 77 ust. 1 w związku z art 80 KPA poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego i jego błędną ocenę w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału, którego skutkiem było błędne ustalenie co do sposobu zagospodarowania nieruchomości, jej przeznaczenia, rzekomego wyłączenia i sposobu tego wyłączenia, daty rzekomego wyłączenia z produkcji leśnej oraz że w sprawie zachodzą przesłanki wydania decyzji o naliczeniu opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia gruntu leśnego z produkcji; 8. sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że droga powstała w wyniku wybudowania jej przez skarżącego, kiedy z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że droga istniała od wielu lat przed jej utwardzeniem (droga gruntowa przekształcona w drogę utwardzoną kostką brukową) i była przed utwardzeniem użytkowana, jak i po jej utwardzeniu użytkowana, zarówno jako droga dojazdowa do działki sąsiedniej, jak i droga leśna służąca gospodarce leśnej do wywozu drewna; podnosząc powyższe naruszenia wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 roku, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnienie skargi wskazano, że poprzez utwardzenie już istniejącej drogi gruntowej nie doszło do zmiany charakteru działki, jak również wyłączenia jej z produkcji leśnej. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów z zeznań świadków jednoznacznie wynika, że od wielu lat przed utwardzeniem drogi istniała na nieruchomości droga gruntowa, służąca na dojazdy do działki sąsiedniej, jak i droga leśna służąca gospodarce leśnej do wywozu drewna. Poprzez utwardzenie i wybudowanie oświetlenia nie nastąpiło usunięcie drzewostanu. Nieprawdziwe i niezgodne jest ze stanem rzeczywistym stwierdzenie, że nastąpiło wyłączenie gruntów z produkcji. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych pod wyłączeniem gruntów leśnych z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż leśne użytkowanie gruntów. Skarżący zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalający na budowę oświetlenia zewnętrznego drogi, jak również decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenie na budowę drogi dojazdowej do siedliska, ewidencją gruntów założył, że utwardzenie drogi i wybudowanie oświetlenia w sposób ukierunkowany tj. poprzez stworzenie udogodnień korzystającym z drogi, zgodny był z celem gospodarki leśnej określonym przepisem art. 7 ustawy o lasach, polegającym między innymi także na zachowaniu lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą w szczególności, że zgodnie z art. 3 ustawy o lasach, na który również powołuje się Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, lasem jest także grunt związany z gospodarką leśną zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia, melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W ocenie Skarżącego zaskarżone decyzje nie określają precyzyjnie i prawidłowo daty stwierdzonego wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, a jedynie ogólnikowo przywołują datę prowadzenia przez skarżącego prac na terenie działki nr [...], które trwały w okresie lat 2002-2003. Brak precyzyjnego ustalenia w decyzji daty wyłączenia gruntów z produkcji stanowi naruszenie art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którą obowiązek uiszczenia opłaty powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Konsekwencją nieprawidłowego ustalenia daty niezgodnego z prawem wyłączenia gruntów leśnych z produkcji było ustalenie i zastosowanie do wyliczenia wysokości opłaty niewłaściwej ceny 1m3 drewna ogłaszanego przez Prezesa GUS, w wyniku czego wysokość opłaty ustalona została z naruszeniem przepisu art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W zaskarżonej decyzji nieprawidłowo ustalony został także ewentualny sprawca niezgodnego z prawem wyłączenia gruntu leśnego z produkcji. Z zeznań świadków, jak również z dowodu z dokumentu - pisma z dnia 17 grudnia 2001 roku zezwalającego na korzystanie z drogi jednoznacznie wynika, że na przedmiotowej działce, wskazywanej jako obszar wyłączenia z produkcji istniała już wcześniej droga. Tak ustalony stan fatyczny jednoznacznie określa, że ewentualne wyłączenie z produkcji zaistniało przed 2002 rokiem. Mając powyższe na względzie nie można skarżącemu przypisać niezgodnego z prawem wyłączenia gruntu leśnego z produkcji. Obie instancje nie wzięły pod uwagę, że już w przed rokiem 2002 tj. przed przystąpieniem przez skarżącego do prac związanych z utwardzeniem drogi, grunt ten znajdował się w stanie wskazującym, iż jest on wykorzystywany na inne cele niż leśne, czyli że już w tym czasie doszło do faktycznego wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych dokonując w zaskarżonej decyzji błędnego ustalenia, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych tj., że skarżący dokonał wyłączenia gruntów leśnych z produkcji niezgodnie z ww. ustawą, uznał także za prawidłowe wymierzenie skarżącemu opłaty w wysokości [...] zł stanowiącej dwukrotną należność, czym naruszył art. 12 ust. 6 ww. ustawy, gdyż nie uwzględnił wynikającego z tego przepisu obowiązku pomniejszenia opłaty o wartość gruntu. Przepis art. 28 ustawy nie wyłącza stosowania do sytuacji w nim opisanych postanowienia art. 12 ust. 6. Nie można zatem przyjmować, iż dodatkowa sankcja za wyłączenie gruntów z produkcji jest również wyłączenie stosowania przepisu, zgodnie z którym należność pomniejsza się o wartość gruntu, ustaloną według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości w obrocie gruntami w dniu faktycznego wyłączenia tego gruntu z produkcji. Skarżący wskazał również, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] września 2016 roku. Obliczona i ustalona zaskarżoną decyzją opłata stanowi zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych niepodatkową należność budżetową - dochód funduszu celowego (funduszu leśnego art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach). Zgodnie zaś z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa wart. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa Mając zatem na względzie art. 68 § 1 ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy oraz mając na uwadze nieprecyzyjne ustalenie rzekomego wyłączenia, jednak przyjmując, nawet że do wyłączenia doszło w 2003 roku to obowiązek uiszczenia opłaty uległ przedawnieniu z końcem 2005 roku. Na nieprawidłowość postępowania organów wskazuje to, że zaniechały dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez przesłuchania chociażby innych świadków - mieszkańców z okolic przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do definicji zawartej w przepisie art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 poz. 1161 - uogril), przez wyłączenie gruntów z produkcji rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Sankcją za faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji niezgodnie z przepisami uogril są opłaty unormowane w art. 28 ust. 1 i ust. 2 uogril. Przepis art. 28 ust. 1 uogril stanowi zaś, że w razie stwierdzenia, że grunty zostały wyłączone z produkcji niezgodnie z przepisami niniejszej ustawy, sprawcy wyłączenia ustala się opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Wymierzenie powyższej opłaty, w razie zaistnienia zdarzenia objętego hipotezą wskazanego przepisu, jest obligatoryjne. Z powyższych przepisów wynika, że musi zostać więc jednoznacznie udowodnione, że określona osoba (podmiot) stał się sprawcą wyłączenia, przy jednoczesnym ustaleniu kiedy do niego doszło oraz wykazaniu, że działania podjęte przez sprawcę nie mogą zostać zakwalifikowane jako prowadzenie gospodarki leśnej. Wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o którym stanowi ust. 1 art. 28 uogril, dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony lub nie przewiduje przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wówczas nie wydaje się decyzji zezwalającej na wyłączenie, o której mowa w art. 11 ust. 1 uogril, a jedynie w formie sankcji dla sprawcy takiego wyłączenia ustala się - w drodze decyzji - opłatę w wysokości dwukrotnej należności. Przepis art. 4 pkt 11 uogril definiuje wyłączenie gruntów z produkcji jako rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust 2 pkt 3 uogril gruntami leśnymi są również grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu wynika, że podczas wizji terenowej na działce nr [...], przeprowadzonej dnia [...] lutego 2016 r. pracownicy Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] oraz Nadleśnictwa [...] stwierdzili, że doszło do wybudowania drogi dojazdowej wraz z oświetleniem na tej działce (będącej własnością Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa [...]). W toku postępowania Skarżący przedłożył m.in. zgodę Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] z dnia [...].12.2001r. na korzystanie z przejazdu gruntową drogą leśną w działce Nr [...], do działki Nr [...]; plan sytuacyjny budowy drogi dojazdowej do siedliska w miejscowości [...]; decyzję Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].07.2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę drogi dojazdowej do siedliska. W toku postępowania administracyjnego przesłuchano również świadków m.in. leśniczego leśnictwa [...], który zeznał, iż w momencie obejmowania nowopowstałego leśnictwa droga była użytkowana zarówno jako droga dojazdowa do działki sąsiedniej, jak i droga leśna służąca gospodarce leśnej do wywozu drewna, w okresie tym droga była nieutwardzona. Leśniczy leśnictwa [...] stwierdził, że drogi nie budowało Nadleśnictwo [...], a z tego co mu było wiadomo to budowały osoby, które zamieszkują ten teren. Starszy specjalista ds. stanu posiadania w Nadleśnictwie [...] zeznał, że w Planie Urządzenia Lasu nie było zaznaczonej przedmiotowej drogi. Świadek zeznał, iż była to stara droga dojazdowa do pól, mało uczęszczana, o szerokości większej niż 2 metry. Nadleśnictwo nie kontrolowało, kto z przedmiotowej drogi korzysta, pismo z dnia 17.12.2001 r. traktowane było jako zgoda na dojazd dla właścicieli działek sąsiednich. Geodeta wykonujący pomiary powykonawcze drogi zeznał, iż pomiar powykonawczy drogi wykonał w 2005 r. W momencie wykonywania pomiaru powykonawczego droga była wyłożona kostką z krawężnikami i z oświetleniem. Również Skarżący został przesłuchany w toku postępowania administracyjnego. Nie był jednak w stanie podać dokładnej daty pobudowania drogi, (prawdopodobnie był to rok 2002 lub 2003). W piśmie z dnia 17.02.2017 r. K. O. złożył dodatkowe wyjaśnienia wskazując m.in. że budowa drogi dojazdowej była realizacją warunku zgody na przejazd zawartej w piśmie Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] z dnia [...].12.2001 r. Droga dojazdowa została wybudowana na istniejącej drodze gruntowej, która na odcinku będącym przedmiotem postępowania była dojazdem do działki rolnej. W dacie realizacji inwestycji, obszar działki Nr [...] obręb [...], objęty był ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjętego uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...].11.1994 r. obowiązującego do [...].12.2003 r. W planie działka Nr [...] obręb [...] przeznaczona była na cele leśne i rolne. Prawidłowe jest zatem ustalenie organów, że budowa drogi dojazdowej na działce Nr [...] była sprzeczna z przeznaczeniem określonym planem miejscowym, ponieważ grunty te nie były przeznaczone na cele nieleśne. Przedstawienie powyższych zeznań świadków oraz dokumentacji zebranej w toku postępowania prowadzi do wniosku, że organ podjął wszelkie niezbędne kroki do ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadził wizję w terenie, przesłuchał świadków, przeanalizował również dokumentację budowlaną. Nie można zatem zarzucić organom naruszenia art. 7 czy 77 K.p.a., czy 80 K.p.a. Zebrany materiał jest spójny, logiczny, uzupełniający się, wobec tego nawet zarzucane nieprzesłuchanie większej ilości świadków nie miało wpływu na wynik sprawy. Na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Bezsprzecznie bowiem doszło do wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, a sprawcą tego wyłączenia, co wykazało przeprowadzone postępowanie, był K. O.. Potwierdzają to m.in. protokół przesłuchania strony z dnia [...] lutego 2017 r., czy przesłuchanie geodety wykonującego pomiary powykonawcze. Wyłączenie gruntu z produkcji rolnej należy łączyć z włożeniem istniejącej drogi gruntowej kostka brukową. Na żadnym etapie postępowania Skarżący nie zakwestionował ustaleń, że to na jego zlecenie dokonano utwardzenia drogi kostką brukową. Jak przyznał sam Skarżący w miejscu wybudowania drogi wyłożonej kostką istniała wcześniej droga gruntowa, służąca m.in. dojazdu do działki sąsiedniej oraz służąca gospodarce leśnej m.in. wywozu drzewa z lasu. Z ustaleń organów wynika, że przedmiotowy teren był i jest nadal gruntem leśnym zarówno ewidencyjnie jak i gospodarczo. Droga gruntowa stanowiła grunt leśny przeznaczony do celów gospodarki leśnej, a przy zezwoleniu nadleśniczego Nadleśnictwa [...] umożliwiła również dojazd do działek rolnych zlokalizowanych w sąsiedztwie. Za prawidłowe Sąd uznał stwierdzenie organów, że zmiana sposobu użytkowania terenu leśnego poprzez wyłożenie go kostką i ustawianie latarni stanowi potwierdzenie, że doszło do faktycznego wyłączenia z produkcji leśnej. Rozpoczęto bowiem inne niż leśne użytkowanie przedmiotowego gruntu. Podstawowym celem wybrukowanej drogi stało się obecnie umożliwienie dojazdu z drogi głównej do powstałej zabudowy mieszkaniowej. Nie sposób przyjąć, że powyższe zamierzenie mało inny cel, w szczególności, aby Skarżący – poświęcając własny cel i środki zdecydował się na utwardzenie drogi kostką brukową by mogła ona dalej służyć gospodarce leśnej. Dlatego podniesione zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy o lasach, art. 7 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 pkt 11 i 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 77 ustawy o lasach, w zakresie w jakim dotyczą, że nie doszło do wyłączenie gruntu z produkcji leśnej oraz że utwardzony grunt leśny utracił charakter takiego gruntu są niezasadne. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również przedłożona na rozprawie uchwała rady gminy o nadaniu drodze, którą wyłączono z produkcji leśnej, nazwy. Organ oceniał bowiem przesłanki na dzień wyłączenia, a nie obecny stan prawny nieruchomości. Organ odwoławczy szczegółowo również odniósł się do podnoszonych na etapie odwołania (powtórzonych zresztą w skardze) zarzutów dotyczących przedawnienia ewentualnej opłaty. Zasadnie przy tym wskazał, że w prawie administracyjnym obowiązuje zasada, według której o przedawnieniu roszczeń, można mówić jedynie wtedy, gdy konkretny przepis wyraźnie tak stanowi. Przepis uogril, które stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, nie wskazują na przedawnienie prawa do ustalenia należności za niezgodne z przepisami wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Dochody związane z wyłączeniem z produkcji gruntów leśnych są dochodami Funduszu Leśnego (art. 32 ust. 2 uogril). Nie są wpłacane na konto Województwa i nie stanowią nieopodatkowanej należności budżetowej. Należy zatem przyjąć, że nie ma do nich zastosowana Ordynacja podatkowa. Odnosząc się zaś do zarzutu, że w sprawie określono błędną datę wyłączenia gruntu z produkcji oraz jego powierzchni należy wskazać, że zebrany materiał dowodowy wskazywał, na co zresztą już wcześniej zwrócono uwagę, że do wyłączenia gruntu z produkcji leśnej doszło w 2002 r. Należność za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji obliczana zaś jest na podstawie art. 12 ust. 11 uogril w odniesieniu do równowartości ceny 1 m3 drewna ogłaszanego przez GUS. Szczegółowe wyliczenie wysokości opłaty znajduje się w załączniku nr 2 do decyzji organu I. instancji. Brak jest podstaw do przyjęcia, by było ono błędne. Jednocześnie Sąd uznał, że skoro ustalono rok wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej możliwe było ustalenie, jakie dane GUS dotyczące cen drewna będą obowiązywać przy wyliczaniu opłaty. Brak jest również podstaw do przyjęcie, że powierzchnia wyłączenia została ustalona w sposób nieprawidłowy. Organy oparły się przy wyliczeniu o współrzędne pozyskane z pomiaru powykonawczego drogi. W ocenie Sądu były to współrzędne najbardziej miarodajne i faktycznie przedstawiające. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł również innego naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak sentencji.