IV SA/Wa 2285/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie skargi W. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) października 2007 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić W. S. od kosztów sądowych, 2). ustanowić adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W dniu 14 lutego 2008 r. skarżący W. S. złożył na urzędowy formularzu wniosek o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) października 2007 r. Z informacji podanych przez skarżącego w nadesłanym formularzu PPF wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący wskazał, iż jest zobowiązany do opłaty świadczeń alimentacyjnych na małoletnie dzieci w łącznej wysokości 800 zł. W rubryce 7 dotyczącej stanu majątkowego skarżący oświadczył, iż w chwili obecnej toczy się postępowanie z wniosku jego żony- J. S. o podział majątku dotyczącego praw do lokalu nr (...) położonego przy ul. (...) (...) w W. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, iż jego sytuacja materialna jest bardzo trudna, gdyż jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Ponadto wskazał, iż jest osobą niepełnosprawną. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata Sąd wziął pod uwagę opisaną przez niego sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż – zdaniem Sądu – skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. O niemożliwości pokrycia przez skarżącego jakichkolwiek kosztów postępowania świadczy fakt, iż skarżący nie uzyskuje żadnych stałych dochodów. Z oświadczenia skarżącego wynika bowiem, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Powyższe daje podstawę przypuszczać, iż sytuacja materialno-bytowa skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.