IV SA/Wa 2287/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1) zwolnić E. K. od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla E. K. adwokata. W skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy E. K. (dalej "skarżący") zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, który wpłynął do Sądu w dniu 1 grudnia 2014 r. skarżący wskazał, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu podniósł, że jest cudzoziemcem, nie zna języka polskiego. Jest osadzony w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada majątku. Skarżący jako osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym wpisał żonę i małoletnią córkę. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że skarżący co prawda jako osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wskazał żonę i małoletnią córkę, ale jak wynika z akt administracyjnych, w tym z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z także z informacji zawartych w skardze, skarżący nie mieszka wraz z żoną i dzieckiem. Dlatego też referendarz sądowy odstąpił od badania sytuacji majątkowej żony i dziecka skarżącego, uznając, że faktycznie skarżący nie pozostaje z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę, że obecnie przebywa w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, nie pracuje, nie uzyskuje dochodów, nie posiada jakichkolwiek oszczędności i majątku. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielenie skarżącemu prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.