IV SA/Wa 2289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO"/"organ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2016, poz. 23 – dalej jako "kpa") utrzymało w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości położonej we wsi [...], w gminie [...], stanowiącej własność W. S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z nieruchomością stanowiącą własność K. i J. Z., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Zastępca Geodety Powiatowego działający z upoważnienia Starosty [...] (w ramach porozumienia z 1999r.), decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonej we wsi [...], w gminie [...], objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność W. S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z nieruchomością położoną we wsi [...], w gminie [...], objętą księgą wieczystą nr [...], stanowiącą własność K. i J. Z., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], według odcinka wyznaczonego przez punkty nr: i1 i j1, pokazane na szkicu granicznym ([...]), znajdującym się w operacie technicznym nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż żadna ze stron nie kwestionowała przebiegu granicy ustalonej w toku postępowania. Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. K. Z. (dalej jako skarżąca) zwróciła się o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z 2007r. wskazując jako podstawę art. 156 § 1 pkt 7 kpa. We wniosku skarżąca podniosła, że wadą prawną kwestionowanej decyzji jest przywołanie w jej treści operatu technicznego, który zgodnie z pismem Starostwa Powiatowego w [...] nie istnieje. Dodatkowo podała, iż w uzasadnieniu decyzji podniesiono, że przebieg granicy ustalono na podstawie operatu technicznego nr [...], zgodnie ze stanem użytkowania na gruncie. Tymczasem z pisma Starosty z dnia [...] lipca 2012 r. wynika, że w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] nie ma i nigdy nie było operatu technicznego nr [...], jak też operatu technicznego nr [...]. Następnie pismem z dnia 30 września 2014 r. K. Z. uzupełniła swój wniosek podnosząc m.in., że w protokole geodeta napisał, że strony potwierdzają przebieg granicy uwidoczniony na szkicu kolorem czerwonym, wynikający z operatu technicznego [...] choć w dniu rozgraniczenia nie był on wykonywany, więc strony nie mogły go wówczas widzieć. Powtórzyła uwagę co do nieistniejącego, jej zdaniem operatu o numerze [...] i zarzuciła brak naniesienia ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Wskazała również, że nie została jej doręczona decyzja o rozgraniczeniu działką nr [...]. Na skutek powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] wszczęło postępowanie w sprawie i po jego przeprowadzeniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium podało, iż w przedmiotowej sprawie nie doszukało się żadnej z przesłanek, które przemawiałyby za koniecznością stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Pismem z dnia 12 maja 2015 r. K. Z. zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej ww. decyzją. Po ponownej analizie akt sprawy oraz zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów strony, Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia bądź zmiany swojej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r Nr [...]. Wskazało, że rozgraniczenie nieruchomości w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z urzędu, gdyż na skutek przeprowadzonych prac rozgraniczeniowych, zakończonych przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacją pod numerem [...] ustalono m.in. "nowy przebieg granic działki nr [...], niezgody ze stanem prawnym". Postępowanie zostało wszczęte postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] i dotyczyło [...] działek położonych we wsi [...], w gminie [...], w tym m.in. działki nr ewid. [...] i [...]. Organ stwierdził, że Starosta [...] wywiązał się z obowiązków nałożonych art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2015, poz.520 – dalej jako ustawa) w zakresie oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Wskazał, że w dniu [...] stycznia 2007 r. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] przeprowadził kontrolę dokumentacji technicznej wykonanej przez [...] Usług Geodezyjno- Kartograficznych mgr inż. J. S., w wyniku wykonanej roboty, którą zgłoszono pod nr [...], dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości. Organ kontrolujący przedłożoną dokumentację doszedł do przekonania, iż nadaje się ona do przyjęcia w skład państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, pod warunkiem usunięcia usterek wymienionych przez tenże organ. Usterki te dotyczyły oznaczenia poszczególnych elementów szkicu granicznego, usterki zostały usunięte przez geodetę w dniu [...] stycznia 2007 r., co kontrolujący potwierdził w dniu [...] lutego 2007 r. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę przesłanki nieważności, o której mowa w art. 156 § 7 kpa, Kolegium wyjaśniło, że aby można mówić o jej wystąpieniu, decyzja organu musi zawierać wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, co odsyła do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych. Przepisy te muszą jednak w sposób wyraźny przewidywać sankcje nieważności. W rozpoznawanej sprawie natomiast, w ocenie SKO, nie mają zastosowania tego rodzaju przepisy szczególne, z którymi niezgodna byłaby decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Odnosząc się dalej do podnoszonych przez stronę skarżącą argumentów organ wyjaśnił, że żadna ze wskazanych przez nią okoliczności nie może być uznana za rażąco naruszająca prawo. W szczególności organ wyjaśnił, że powodem nieważności decyzji nie może być omyłkowe wskazanie w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] z 2007r. numeru operatu technicznego, tj. numeru "[...]" zamiast prawidłowego numeru "[...]", ani też wskazanie w aktach sprawy operatu o nr [...], zamiast prawidłowo [...]. Organ wyjaśnił, że w zgromadzonej dokumentacji geodezyjnej, danych zamieszczanych na sporządzanych szkicach i mapach, jak też z protokołu granicznego Nr [...] numery te wskazano prawidłowo. Ponadto organ podniósł, że właściciele rozgraniczanych nieruchomości, w tym K. i J. Z., byli obecni podczas rozprawy granicznej i potwierdzili przebieg granicy wynikający z operatu technicznego nr [...], którym posiłkował się geodeta przy sporządzanych pomiarach. W ocenie organu okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w złożonych na każdej ze stron protokołu granicznego własnoręcznych podpisach. W protokole pkt 9.1 (str. 32) geodeta podał, że - na podstawie operatu ewidencji gruntów nr [...] istnieje możliwość odtworzenia punktów granicznych w terenie, zaś na podstawie między innymi operatu technicznego o nr [...] wykonano ustalenia granic działek - pomiar bezpośredni wykorzystując dane w przedmiotowym operacie technicznym (...) - str. 33 protokołu. W punkcie 9.2 ww. protokołu geodeta wskazał, iż W. S. oświadcza, że granice działki [...] przebiegają po ogrodzeniach (siatka metalowa); ponadto obecni podczas rozprawy granicznej potwierdzili przebieg granic wynikający z operatu [...] (str. 33). W punkcie 9.3 geodeta zamieścił z kolei zapis, iż w terenie istnieje wyraźny stan użytkowania granic (miedze oraz ogrodzenia) odpowiadający granicom wykazanym w owym operacie technicznym [...] (nowy stan) - str. 34. Ww. numer operatu znalazł się również między innymi w punkcie 11. - opis przebiegu granic, jako dokument na podstawie którego wznowiono znaki graniczne - str. 34; str. 35 - operat nr [...]. Powyższe numery operatów znajdują się również w treści sprawozdania technicznego (str. 45), jak też w opinii technicznej dotyczącej rozgraniczenia (str. 46). W ocenie organu fakt, iż organ Starosta [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. wskazał błędny numer operatu nie oznacza, że rozgraniczenie zostało przeprowadzane w oparciu o nieistniejący operat techniczny i niewiadome dane geodezyjne, gdyż podstawą do zmiany granic była dokumentacja wykonana przez geodetę, w której w sposób prawidłowy przywoływano dane dotyczące operatów stanowiących podstawę robót geodezyjnych. Organ przyznał, iż w uzasadnieniu ww. decyzji organ administracji publicznej faktycznie popełnił błąd, ale nie oznacza to, że doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż okoliczność ta pozostała bez jakiegokolwiek wpływu dla ostatecznego rozstrzygnięcia. Organ wskazał również, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru, K. Z. odebrała osobiście w dniu 19 czerwca 2007 r. decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...]. Dalej SKO wyjaśniło, że podnoszony przez stronę skarżącą rzekomy brak uprawnień geodety przeprowadzającego rozgraniczenie nie znajduje uzasadnienia gdyż geodeta J. S. legitymuje się uprawnieniami zawodowymi nr [...]. Sama zaś okoliczność, że nie opatrzył on dokumentacji pieczęcią "geodeta uprawniony do przeprowadzenia rozgraniczeń", nie stanowi rażącego naruszenia prawa i pozostaje bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących wydarzeń i okoliczności zaistniałych na gruncie po dacie wydania przedmiotowej decyzji, takich jak grodzenie działki przez W. S., niemożność ogrodzenia działki przez K. Z., wbicia drewnianego pala, wydania w 2010 r. mapy uwzględniającej wyniki postępowania rozgraniczeniowego i innych - organ wskazał, że argumenty te pozostają bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, gdyż nie dotyczą decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. lecz działań faktycznych podjętych przez strony po zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego. Organ zauważył ponadto, że fakt, iż decyzja o rozgraniczeniu została wydana po upływie 9 miesięcy od czasu zakończenia robót geodezyjnych również nie jest przesłanką do stwierdzenia jej nieważności, bowiem nie stanowi to rażącego naruszenia przepisów prawa, mających bezpośredni wpływ na zasadność samego rozstrzygnięcia. Organ zauważył również, że sprawa rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości, jak też sam operat z rozgraniczenia były przedmiotem badania przed sądem powszechnym w sprawie o wydanie nieruchomości. Wyjaśnił, że Sąd Rejonowy w [...] w wyroku z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt [...] oddalił powództwo K. i J. Z. przeciwko W. S. - o wydanie 77 m2 gruntu. Wskazał ponadto, iż w wyroku tym Sąd jednoznacznie wskazał, iż ani w postępowaniu administracyjnym - rozgraniczeniowym, ani też w postępowaniu przed sądem, powodowie nie wskazali swojej wersji przebiegu granicy, domagając się jedynie przywrócenia im poprzedniej powierzchni nieruchomości, sprzed okresu rozgraniczenia. W związku z powyższym organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Z. podniosła, że w jej ocenie decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. narusza prawo w rażący sposób, a to dlatego, że wskutek jej wydania straciła 77 m2. Wyjaśniła, że w dniu rozgraniczenia pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] było jedno ogrodzenie (siatka metalowa) wybudowane w 1993 r. przez W. S. i to ogrodzenie wskazał on jako granicę według użytkowania na gruncie. Skarżąca podniosła, ze wszyscy obecni przy rozgraniczeniu podpisali protokół rozgraniczenia, uznając granicę według jedynego istniejącego na długości 40 m od frontu działek w stronę południową ogrodzenia, miedzę oraz wyraźny stan użytkowania granic. Wskazała, że obecnie właściciel sąsiedniej nieruchomości (W. S.) wybudował drugie, nowe ogrodzenie, zaczynając od tyłu działek i wsunął je 40 cm w głąb jej działki na długości 107 m. Skarżąca podała, że stare ogrodzenie znajduje się z przodu działek, tak jak wskazują zdjęcia z dnia 13 maja 2015 r. i podkreśliła, że nowe ogrodzenie (z tyłu) zostało postawione bez jej zgody i wiedzy. W jej ocenie geodeta prowadzący rozgraniczenie nie przyjął granicy według oświadczenia osób na gruncie – tj. wskazanego ogrodzenia istniejącego w 2006 r., tylko linię graniczną przeprowadził przez jej działkę w odległości 40 cm od wskazanego ogrodzenia, co łącznie daje powierzchnię 77 m2 brakującą do powierzchni działki nr [...]. Podniosła ponadto, że W. S. skłamał w sprawie ogrodzenia a geodeta w protokole granicznym opisał stare istniejące w 2006 r. ogrodzenie jako nowe wybudowane w innym miejscu na przełomie roku 2014/2015. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "ppsa") uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa a organ administracji prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny i prawny sprawy, a przy tym stanowisko swoje uzasadnił adekwatnie do wymagań zawartych w art. 107 § 3 kpa. Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy art.156-158 kpa, a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości z 2007r. została wydana z wadami, o których mowa art. 156 § 1 kpa. W toku takiego postępowania organ administracji bada czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Zgodnie z art. 156 § 1 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Skarżąca swoje żądanie stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej uzasadniała zaistnieniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 7 kpa tj. twierdziła, że decyzja ta zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Ani w skardze, ani wcześniej w toku prowadzonego przez SKO postępowania nieważnościowego skarżąca nie wykazała jednak zasadności swojego twierdzenia. Nie wskazała też przepisu prawa, który jej zdaniem został naruszony podczas postępowania rozgraniczeniowego. Jedyne przesłanki, jakie były przez nią eksponowane w toku całego postępowania administracyjnego, jak i podczas rozprawy przed tut. Sądem – wiążą się ze stanem faktycznym, jaki zaistniał na gruncie kilka lat po dacie ostateczności decyzji rozgraniczeniowej tj. ze stanem związanym z wybudowaniem przez właściciela sąsiedniej nieruchomości nowego ogrodzenia z tyłu działek. Owych okoliczności faktycznych nie można kwalifikować jako wady decyzji istniejącej z mocy samego prawa, ani jako żadnej innej przesłanki określonej w art. 156 § 1 kpa. Wada decyzji określona w tym przepisie winna istnieć od początku tj. już w 2007r. Z okoliczności sprawy i uzasadnienia tak skargi, jak i samego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, można wnioskować, iż według skarżącej w toku postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego w 2007r. doszło do rażącego naruszenia prawa tj. do zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Skarżąca nie wskazała jednak takiego przepisu, a przy tym – według orzecznictwa- naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Uwzględniając powyższe uznać należało, że zarzuty podniesione przez skarżącą, tak w postępowaniu przed organem jak i w złożonej do Sądu skardze, nie uzasadniają stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu ww. orzeczenia z 2007r, a w konsekwencji, że nie istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W sprawie nie budzi wątpliwości, że uzasadnienie decyzji rozgraniczeniowej zawiera wskazanie błędnego numeru operatu technicznego, w oparciu o który dokonano rozgraniczenia. Dokumentacja źródłowa, w tym w szczególności sam protokół graniczny i operat techniczny sporządzony przez uprawnionego geodetę nie budzą jednak wątpliwości i odnoszą się do rzeczywiście istniejącego operatu, będącego podstawą czynności biegłego geodety. Spostrzeżone uchybienia decyzji z 2007r. stanowią zatem naruszenie przepisów procedury, w tym w szczególności art. 107 § 3 kpa ale owo uchybienie nie może w realiach niniejszej sprawy stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z 2007r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Trzeba też podkreślić, że rozpoznając sprawę SKO rzeczowo i precyzyjnie odniosło się do zarzutów wniosku. Każde uchybienie wypunktowane przez stronę skarżącą zostało szczegółowo i merytorycznie omówione, zaskarżona decyzja nie narusza zatem art. 107 § 3 kpa a jej argumentacja prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt. 1 ppsa. Nie bez znaczenia w sprawie jest też okoliczność, iż na skutek powództwa skarżącej w sprawie dotyczącej prawa własności sąsiadujących ze sobą nieruchomości wypowiedział się także sąd powszechny tj. Sąd Rejonowy w [...], który wyrokiem z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt [...] oddalił powództwo o wydanie owych 77 m2 gruntu wskazując m.in. iż skarżąca w istocie nie potrafi wskazać przebiegu granicy z daty rozgraniczenia. Uwzględniając powyższe Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ppsa.