IV SA/Wa 2290/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego H. Z. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z czerwca 2013 r. o odmowie udzielenia p. H. Z. - obywatelowi C.– zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Po zreferowaniu przebiegu sprawy – wskazano m.in., że w świetle art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133), zwanej dalej "ustawą abolicyjną", możliwość zalegalizowania pobytu mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; - nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; - wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Stosownie do art. 3 ust. 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejście w życie ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 tej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "[...]". We wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Cudzoziemiec wskazał, iż przebywa w Polsce od lipca 2007 r. We wniosku, w rubryce dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat, wpisano: "zgodnie z załączonymi dokumentami". Natomiast w rubryce odnoszącej się do poprzednich pobytów na terytorium Polski podano: "wizy-dokładnych dat nie pamiętam". Do akt sprawy został załączony dokument podróżny cudzoziemca wydany [...] stycznia 2012 r. przez Ambasadę C. w W.. Z informacji uzyskanych z Placówki Straży Granicznej w [...]. wynika, iż Cudzoziemiec przekroczył granicę RP [...] czerwca 2007 r. Nadto pismem z [...] marca 2012 r. komenda Wojewódzkiej Policji w [...]przekazała, iż przeprowadzając kontrole przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w T.w różnych porach dnia pod wskazanym przez cudzoziemca adresem nikogo nie zastano, zaś sąsiedzi nie chcą się o nim wypowiadać, ponieważ jego nie znają. W dniu [...] maja 2012 r. załączono do akt sprawy umowę najmu zawartą [...] stycznia 2012 r. oraz kserokopię pierwszej strony paszportu wydanego w Z. [...] stycznia 2006 r. z terminem ważności do [...] stycznia 2011 r., w którym na stronie 23 figuruje wiza krajowa wydana przez konsula RP w S. [...] kwietnia 2007 r. z terminem ważności od [...] kwietnia 2007 r. do [...] kwietnia 2008 r., na czas pobytu 343 dni. W tym samym dniu doszło do przesłuchania cudzoziemca przez organ I instancji podczas którego Cudzoziemiec zeznał, że od początku 2012 roku mieszka przy ul. [...] w R., zaś w latach 2007-2011 mieszkał w W. Jednocześnie Cudzoziemiec zeznał, że w 2008 roku przebywał przez około 2 miesiące z żoną na S. i uzyskał wizę lub kartę pobytu z rocznym terminem ważności, która została wklejona do paszportu. Następnie wrócił do [...]. Pismem z [...] maja 2012 r. Placówka Straży Granicznej w [...]. przekazała informacje, że funkcjonariusze podczas rozmów z właścicielem sąsiedniej posesji ustalili, iż pod adresem ul. [...] w miejscowości [...] mieszkają od około pół roku cudzoziemcy o [...] rysach twarzy, a także że na terenie tej posesji przebywają przeważnie 4 osoby. Jednocześnie w toku prowadzonych ustaleń wskazano, iż na przedmiotowej posesji funkcjonariusze zastali cudzoziemca wraz z małżonką, którzy zamieszkują tam od [...] stycznia 2012 r. Pismem z [...] czerwca 2012 r. Ambasada RP w B. poinformowała organ I instancji, że Cudzoziemiec osobiście złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt w S. W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia zestawione z treścią wniosku pozwoliły na stwierdzenia, iż Cudzoziemiec podał we wniosku nieprawdziwe informacje. Stwierdzono zatem zaistnienie przesłanek z art. 3 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, który obliguje organ do wydania decyzji odmownej. Taka zaś konkluzja spowodowała, iż organ odwoławczy odstąpił od badania, czy aplikujący spełnia przesłanki określone w art. 1 ustawy abolicyjnej. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy w sprawie został zebrany w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia, zaś organ II instancji nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa proceduralnego, czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze Cudzoziemiec sformułował następujące zarzuty: - naruszenie art. 35 K.p.a., albowiem postępowanie w sprawie toczyło się wskutek złożenia wniosku [...] lutego 2012 r. do dnia ostatecznej decyzji tj. do [...] czerwca 2013 r.; - naruszenia art. 8 K.p.a., albowiem zaskarżona decyzja charakteryzuje się nadmiernym rygoryzmem poprzez posłużenie się ugruntowanym w doktrynie, jak również w orzecznictwie poglądem o obligatoryjności niektórych rozstrzygnięć wyrażającym się tym, iż organy obu instancji posługując się przepisami ustawy o abolicji w sposób sprzeczny z jej celem, zaś jej stosowanie, które jest pełne uprzedzeń, wywodzi się z praktyki stosowania ustawy o cudzoziemcach; - obarczania Cudzoziemca działaniem wprowadzającym w błąd Urzędu Wojewody [...] lub Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, podczas gdy organy obu instancji poświęciły dużo trudu i zapału, by udowodnić to twierdzenie; - prowadzenia postępowania dowodowego dotyczącego miejsca zamieszkania cudzoziemca, w tym poprzez wymaganie przedłożenia tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, podczas gdy przepisu ustawy abolicyjnej przewidują dwa warunki tj. przebywanie na terytorium RP przed 20 grudnia 2007 r. oraz aby pobyt ten był nieprzerwany; - skorzystanie z pretekstu złożenia nieprawdziwych informacji we wniosku wobec niemożności obalenia domniemania nieprzerwanego pobytu przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego wyjaśniającego ewentualne rozbieżności zwłaszcza, że Cudzoziemiec we wniosku wpisał, iż nie pamięta dokładnych danych (część E pkt IV wniosku) oraz, że podróże zagraniczne odbywały się "zgodnie z załączonymi dokumentami" (część E pkt V wniosku). - naruszenie art. 75 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie faktu, iż złożone przez cudzoziemca zeznania mają taki sam walor dowodowy jak wniosek, albowiem wniosek może być uzupełniony przez stronę poprzez złożenie dokumentów czy zeznań; - naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, albowiem analiza zebranego materiału świadczy o czymś zupełnie innym niż wskazały organy pomijając część istotnych faktów; - brak pouczenia cudzoziemca o źle wypełnionym wniosku i konieczności jego poprawienia w celu wydania decyzji pozytywnej w sprawie tj. orzekającej o zezwoleniu na zamieszkanie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawą działania organów I i II stopnia była ustawa abolicyjna. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 3 tej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Przepis ten należy wykładać ściśle i nie jest możliwe dokonywanie przez organ interpretacji rozszerzającej. W przepisie tym wyraźnie ograniczono możliwość wydania decyzji odmownej do sytuacji podania we wniosku i w innych dokumentach nieprawdziwych danych osobowych lub fałszywych informacji, a zatem informacji nieprawdziwych. Jednocześnie za informacje nieprawdziwe należy uznać takie, które nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistych danych lub faktach. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, taka sytuacja nie występuje. Należy bowiem rozróżnić od ww. przesłanki sytuację, w której we wniosku znajdują się nieprecyzyjne dane, które następnie zostały przez cudzoziemca uszczegółowione w toku postępowania administracyjnego, bądź w ogóle nie zawarto pewnych danych. Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż wniosek o dzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został wypełniony w sposób nieprecyzyjny bądź niepełny. W części E rubryce V odnoszącej się do poprzednich pobytów na terytorium Polski Cudzoziemiec wpisał "wizy-dokładnych dat nie pamiętam". Z kolei w części E rubryce IV lit. a) dotyczącej podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat Cudzoziemiec wpisał: "zgodnie z załączonymi dokumentami". Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż w części załączniki do wniosku wpisano, iż do wniosku został dołączony paszport, pełnomocnictwo oraz zdjęcia. Jednocześnie z prezentaty wpływu do organu wynika, iż oprócz wniosku załącznikiem do wniosku był "plik dok." (k.1/6 akt administracyjnych). Tymczasem Sąd stwierdził, iż w aktach sprawy administracyjnej brak jest dołączonych do wniosku jakichkolwiek dokumentów, zaś pełnomocnictwo o jakim mowa we wniosku opatrzone jest osobną prezentatą wpływu. Jednocześnie [...] lutego 2012 r. organ wezwał cudzoziemca do uzupełnienia braków formalnych wniosku jedynie przez złożenie ważnego dokumentu podróży w przewidzianej przepisami prawa formie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 3/8 akt administracyjnych). Zestawiając zatem treść wniosku, w tym oświadczenia złożone w pkt. V wniosku, z działaniem organu I instancji w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 i art. 77 § 1 K.p.a. po stronie organu II instancji powinny powstać wątpliwości co do tego czy i jakie dokumenty zostały złożone przez cudzoziemca i okoliczność ta powinna zostać wyjaśniona. Co więcej wskazane powyżej oświadczenia w części E jako nieprecyzyjne również powinny skutkować podjęciem przez organy przewidzianych przepisami prawa działań, w szczególności mających na celu uzupełnienie wniosku aby spełniał wymagania formalne (art. 64 § 2 K.p.a.). Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż wbrew stanowisku organu II instancji treść wniosku nie pozostaje w sprzeczności z dowodami zgromadzonymi przez organ I instancji. Cudzoziemiec nie zatajał bowiem faktu, iż przebywał uprzednio na terytorium RP, a wręcz wskazał podstawę pobyty w postaci wizy a jedynie nie wskazał we wniosku dokładnych dat. Jednocześnie w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż Cudzoziemiec posiadał wizę wydaną w S. ważną od [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. na czas pobytu 343 dni. Zestawienie powyższych twierdzeń z przedłożonymi przez cudzoziemca dowodami wskazują wyraźnie, iż nie jest możliwym sformułowanie twierdzenia, by podano nieprawdziwe informacje we wniosku. Analogiczne stwierdzenia należy odnieść do treści złożonego oświadczenia w części E pkt V wniosku, w którym Cudzoziemiec odnośnie podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat wskazał, iż "zgodnie z załączonymi dokumentami", co oznacza, że w istocie wniosek w tym zakresie nie został wypełniony. Nie uzasadniało to twierdzenia, że złożył on nieprawdziwe informacje, zwłaszcza w kontekście wskazanych powyżej braków związanych z załącznikami do wniosku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji poświęcił dużo uwagi miejscu zamieszkania cudzoziemca co miałoby prawdopodobnie stanowić uzasadnienie twierdzenia o "nieprawdziwych danych we wniosku" podczas gdy w części D wniosku przewidziano jedynie określenie miejsca zamierzonego pobytu na terytorium RP oraz miejsce aktualnego pobytu, nie zaś wskazanie wszelkich miejsc pobytu w Polsce. W niniejszej sprawie trudno zatem uznać za zasadne odwoływanie się do treści wniosku i złożonego przez cudzoziemca zeznania, jako potwierdzenie zaistnienia przesłanki podania nieprawdziwych danych. Tym samym skoro oparto się na przesłankach art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, a nie wykazano, aby zdarzenie tego rodzaju miało miejsce naruszono tym samym przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej wcześniej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) w pkt 3 sentencji. Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji zobligowany jest wyjaśnić czy w niniejszej sprawie istnieją inne, niż ww. przesłanki do wydania decyzji odmownej, w granicach określonych przez art. 3 ust. 2 ustawy abolicyjnej, i wydać decyzję w granicach art. 138 K.p.a.