IV SA/Wa 2292/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2006 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2005 r., która odmówiono p. R. T. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na dwa stanowiska postojowe samochodów dostawczych na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. Ł. na terenie Dzielnicy [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy, w przypadku planowanej inwestycji na działce, był brak pozytywnego uzgodneinia do zarządcy drogi gminnej (ul. L.), z którego upoważnienia występował Burmistrz Dzielnicy [...]. W tej sytuacji, ponieważ pozytywne uzgodnienie w tym zakresie jest niezbędne w związku z brzmieniem art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), uzasadniona jest odmowa ustalenia warunków zabudowy. Wskazano, iż od postanowienia, którym odmówiono uzgodnienia, przysługiwały środki zaskarżenia, których zainteresowany nie wykorzystał. Od decyzji tej wniósł skargę p. R. T. W skardze wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż w przypadku planowanej przez niego inwestycji spełnione zostały warunki określone w art. 61 ustawy o palowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza iż powinna być wydana pozytywna dla niego decyzja. Wskazał, iż w treści decyzji organu I. instancji odmówiono mu "ustalenia warunków i szczególnych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy" co stanowi naruszenie art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdzie operuje się pojęciem "decyzji o warunkach zabudowy". Skarżący zwrócił uwagę, iż organy obu instancji pominęły fakt wydania w toku postępowania, oprócz odmowy uzgodnienia (z dnia [...] maja 2005 r.), także pozytywnego dla Skarżącego uzgodnienie od zarządcy drogi (z dnia [...] czerwca 2005 r.). Podkreślił, iż do kwestii tej nie odniósł się organ odwoławczy pomimo, iż była ona podnoszona w odwołaniu, czym naruszono art. 107 K.p.a. Skarżący zwrócił uwagę, iż oba pozostające ze sobą w sprzeczności postanowienia były podpisane z upoważnienia prezydenta W. Polemizował także z trafnością postanowienia, którym odmówiono uzgodnienia (z dnia [...] maja 2005 r.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest fakt, iż obszar, gdzie miała być zrealizowana inwestycja jest zlokalizowany pomiędzy dwoma drogami publicznymi – ul. Ł. i L. W tej sytuacji, w świetle art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi. Użycie w ustawie pojęcia "uzgodnienie" przesądza, iż stanowisko zarządcy drogi ma charakter wiążący dla organu wydającego decyzje w przedmiocie warunków zabudowy. O ile obszar przylega do dróg publicznych, dla których funkcję zarządcy pełnią różne jednostki, konieczne jest uzyskanie pozytywnego uzgodnienia od wszystkich zarządców. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanym przypadku. W sprawie nie jest kwestionowane, iż funkcję zarządcy ul. Ł. pełni powołana w tym celu jednostka organizacyjna gminy – Zarząd Dróg Miejskich. W przypadku powołania takiej jednostki przez gminę funkcję zarządcy wszystkimi albo określonymi drogami gminnymi oraz wiążące się z tym kompetencje wykonuje wyodrębniona jednostka, co wynika bezpośrednio z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2086 ze zm.). Pracownicy wyodrębnionej jednostki mogą być upoważnieni przez zarządcę drogi do załatwiania spraw w jego imieniu (art. 21 ust. 1a tej samej ustawy). Na tej zasadzie upoważniony przez prezydenta W. pracownik ZDM pozytywnie zaopiniował projekt decyzji o warunkach zabudowy z punktu widzenia sprawowanego przez ZDM zarządu ul. Ł. (postanowienie z dnia [...] czerwca 2005 r.). Z kolei kompetencje z tytułu zarządu ul. L. pełnił, z upoważnienia Prezydenta W., Burmistrz Dzielnicy [...], który odmówił uzgodnienia projektu decyzji od strony ul. L., co wynika z treści postanowienia z dnia [...] maja 2005 r. Brak uzgodnienia projektu decyzji przez któregokolwiek zarządcę drogi musiał prowadzić do wydania decyzji odmownej. W tej sytuacji, nie ma znaczenia fakt, iż oba postanowienia zostały wydane z upoważnienia tego samego organu samorządowego (Prezydenta W.). Bowiem jedno z nich zostało wydane w ramach wykonywania zadań zarządu drogi przez wyodrębniona jednostkę organizacyjną gminy (ZDM) drugie zaś w ramach wykonywania tych zadań bezpośrednio przez gminę, którą jest w rozpatrywanym przypadku W. Powyższe okoliczności nie zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione Skarżącemu na etapie postępowania odwoławczego, pomimo, iż podnosił on na tym etapie kwestie braku, w jego ocenie konsekwencji w orzeczeniach w przedmiocie uzgodnienia. Stanowiło to, jak trafnie zarzuca Skarżący, uchybienie wymaganiom art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie właściwego uzasadnienia decyzji. Jednak w rozpoznawanej sprawie naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż jak wskazano, wobec braku uzgodnienia od jednego z zarządców drogi, skoro jest ono wymagane, nie może być wydana pozytywna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Trafnie również Skarżący zarzuca, iż w decyzji organu I. instancji, którą negatywnie rozpatrzono jego wniosek, błędnie użyto określenia decyzja o ustaleniu warunków i szczególnych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zamiast warunków zabudowy (patrz art. 59 ustawy o palowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jednak, wobec przywołania właściwej podstawy prawnej orzekania oraz jednoznacznego kontekstu sprawy, użycie nieprecyzyjnych sformułowań nie mogło spowodować wątpliwości, co do skutków prawnych decyzji, jako wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ani dla strony ani dla organów administracji. W tej sytuacji trafnie dostrzeżone przez Skarżącego uchybienie, w zakresie obowiązku precyzyjnego określenia przedmiotu orzekania, nie miało wpływu na wynik sprawy. Stwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, które nie mogło mieć wpływu na wynik spawy, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd nie badał zarzutów podniesionych w skardze a dotyczących wadliwości postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia z dnia [...] maja 2005 r.. Jak trafnie wskazano w decyzji organu odwoławczego, z uwagi na nie wykorzystanie przez Skarżącego przysługujących mu środków odwoławczych (możliwość złożenia zażalenia w związku z treścią art. 106 § 5 K.p.a.), o których Skarżący był poinformowany w treści kwestionowanego aktu, postanowienie to było wiążące dla organu orzekającego w przedmiocie warunków zabudowy. Z kolei Sąd, oceniając legalność zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania, jest obowiązany do uwzględnienia stanu prawnego wynikającego z pozostawania w obrocie prawnym kwestionowanego przez Skrzącego postanowienia. Nie podlega ono kontroli Sądu, jako wydane w odrębnym postępowaniu (wpadkowym) w stosunku do granic sprawy rozpoznawanej przez Sąd, w rozumieniu art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia służyły odrębne środki odwoławcze (zażalenie na podstawie art. 106 § 5 K.p.a.) odmienne rozumienie treści wskazanego art. 135 prowadziłoby do naruszenia zasady wynikającej z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego bezwzględnym warunkiem zaskarżenia aktu do sądu administracyjnego, z czym wiąże się możliwość kontroli jego legalności, jest wcześniejsze wykorzystanie środków zaskarżenia. Bez znaczenia pozostają podniesione w skardze kwestie ewentualnego spełniania przez planowane przedsięwzięcie wymagań określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zagadnienia te nie odgrywają znaczenia wobec nie spełnienia wymagania uzgodnienia projektu decyzji przez właściwy organy (art. 60 ust. 1 ustawy). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.