IV SA/Wa 2292/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi K. M. i S. M. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. G. prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ul. (...) w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny, zwany dalej "GIS" utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] uzgadniające w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w obrębie [...], przy ulicy [...] w L.. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GIS wskazał, iż pismem z dnia 21 marca 2007 r. Prezydent L. wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. o uzgodnienie przedsięwzięcia na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz.902 z późn.zm.). W oparciu o przedłożone dokumenty, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z marca 2007 r. organ I instancji uzgodnił przedsięwzięcie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Na postanowienie to zażalenie złożyli K. i S. M., zwani dalej "skarżącymi". Rozpatrując zażalenie GIS wskazał, co następuje. Z przedłożonego raportu wynika, że system anten nadawczo - odbiorczych ma być zamontowany na wieży antenowej o wysokości około 24 = m.n.p.t. Pole elektromagnetyczne o wartości średniej gęstości mocy promieniowania przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/m kwadratowy, określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. 192, poz.1883) będzie występowało wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Z analizy rozkładu pól elektromagnetycznych, których średnia gęstość mocy przekracza dopuszczalną wartość 0,1 W/metr kwadratowy, wynika, iż maksymalny zasięg występowania pól elektromagnetycznych o przekroczonej wartości dopuszczalnej średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego (0,1 W/m kwadratowy) wystąpi na głównych kierunkach promieniowania anten i nie przekroczy odległości 32,8 metra od anten sektorowych na wysokości powyżej 19 metrów n.p.t. oraz 71,7 metrów od anten radioliniowych na wysokości powyżej 19,7 m n.p.t. Z uwagi na fakt, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego, planowana inwestycja nie stanowi zagrożenia dla zdrowa ludzkiego, a ustalone prawem normy zostaną zachowane (także przy odległościach zabudowy mieszkalnej od zainstalowanych anten, podanych w zażaleniu skarżących), przeprowadzona analiza graficzna wykazała, że w odległości porównywalnej z zasięgiem pola elektromagnetycznego o przekroczonej wartości dopuszczalnej nie ma zabudowy mieszkalnej. W ocenie GIS nie zasługują na uwzględnienie argumenty zażalenia, iż organ I instancji przytoczył dane dotyczące zabudowy niezgodne ze stanem faktycznym. Dane te przytoczono bowiem według kwalifikacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz.690 z późn.zm.) w oparciu o wynikające z kopii mapy ewidencyjnej. Nietrafne w ocenie GIS są również argumenty skarżących, iż raport nie uwzględnił tego, iż w niedalekiej odległości od terenu planowanej inwestycji podobne inwestycje już zostały zlokalizowane. GIS wskazał, iż w istocie wspomniane stacje bazowe znajdują się w znacznej odległości. Przy czym należy podkreślić, iż w interesie operatora jest tak dobrać konfigurację anten, aby zapewnić funkcjonowanie stacji bez zakłóceń powodowanych funkcjonowaniem stacji bazowych innego operatora. W konkluzji rozważań GIS wskazał, iż projektowana stacja bazowa, zrealizowana zgodnie z założonymi rozwiązaniami technicznymi będzie spełniała wymagania w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem dla ludzi i środowiska. W skardze na postanowienie GIS skarżący wskazali, co następuje: W świetle postanowień raportu i orzeczenia organu I instancji stacja bazowa położona będzie w terenie z zabudową mieszkaniową, której wysokość nie przekracza 7 metrów n.p.t. Jest to nieprawda z uwagi na to, iż w bliskiej odległości od projektowanej inwestycji znajdują się budynki mieszkalne przekraczające swą wysokością 10 metrów n.p.t., ponadto miejscowe ukształtowanie terenu (jego spadek) i bezpośrednie usytuowanie w/w stacji położone poniżej poziomu zabudowy istniejących domów piętrowych na działce nr [...] i [...] spowoduje, że nadajniki znajdą się na podobnej wysokości, co okna okolicznych mieszkań. Ponadto w rzeczywistości planowana inwestycja ma być zlokalizowana przy ulicy [...] a nie przy ulicy [...]. Uzgodnienie narusza plan zagospodarowania przestrzennego. 4. W postępowaniu nie uwzględniono istnienia w bliskiej odległości od projektowanej inwestycji już istniejących nadajników przy ulicach: [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269), zwanej dalej "p.p.s.a.". Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (art.3§2pkt2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 46 ust.1 pkt 1 i 2 Poś uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga: 1) realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) realizacja przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Zgodnie z art.48 ust.2 pkt 1a w związku z art.57 Poś przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy w zakresie wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia - w przypadku m.in. przedsięwzięć wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) - z organami inspekcji sanitarnej. Organ orzekający w postępowaniu o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji zobligowany jest do wykonania obowiązków wynikających z art.7, 77§1 i art.107§3 k.p.a. Organ winien zatem ustalić stan faktyczny sprawy, tj. ustalić na podstawie zebranego materiału dowodowego wszystkie okoliczności faktyczne mające wpływ na jej rozstrzygnięcie, omawiając je szczegółowo w uzasadnieniu. W niniejszej sprawie organy obu instancji wprawdzie obszernie uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, powołując się na ustalenia raportu przedłożonego przez inwestora, niemniej uznać należy, iż nie wszystkie aspekty stanu faktycznego sprawy zostały wyjaśnione w sposób dostatecznie wyczerpujący. Zarówno na etapie postępowania administracyjnego (w szczególności w zażaleniu), jak i w skardze skarżący podnieśli okoliczność, iż teren inwestycji znajduje się w pewnym obniżeniu, co powoduje, iż emisja promieniowania może oddziaływać bezpośrednio na budynki położone wyżej. Prawdziwości tego zarzutu nie zweryfikowano w orzeczeniu drugoinstancyjnym, a przyznać należy, iż jego uwzględnienie musiałoby mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przyjąć należy, iż w sprawach administracyjnych dotyczących kwestii budzących społeczne kontrowersje (tak jak ma to miejsce w odniesieniu do inwestycji w postaci stacji telefonii komórkowej) na organach spoczywa dodatkowy obowiązek wnikliwego uzasadniania rozstrzygnięć, w tym zwłaszcza odnoszenia się do kwestii podnoszonych w środkach odwoławczych. Ogólne powołanie się przez organ odwoławczy - w ustosunkowaniu do zastrzeżeń skarżących dotyczących ustaleń faktycznych - na stwierdzenia raportu oraz mapę uznać należy za niewystarczające. Nietrafnie powołują się natomiast skarżący na postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, w której kwestie zagospodarowania przestrzennego nie są uwzględniane w postępowaniu o uzgodnienie sanitarne środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem art.7, 77§1 i 107§3 k.p.a. należało wyeliminować z obrotu prawnego. Z powyższych względów, na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c, art.152 oraz art.200 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.