IV SA/Wa 2295/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi N. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę W dniu [...].01.2012r. N. C. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji z uwagi na pobyt w Polsce od 2007r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].03.2012r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Organ I instancji stwierdził, że cudzoziemiec nie spełnia wymogu nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia 20.12.2007r. Pełnomocnik cudzoziemca wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz podnosząc, że złożone przez cudzoziemca oświadczenie powinno zostać potraktowane jako wiarygodny dowód w sprawie. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż okolicznością potwierdzającą długoletni pobyt cudzoziemca w Polsce jest jego dobra znajomość naszego kraju oraz języka polskiego. Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012, podtrzymując stanowisko organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 9 zd.2, 10 § 1 w zw. z art. 77 k.p.a., 75 § 1 i 76 § ¡1 k.p.a. oraz rażące naruszenie art8, 12 i 35 § 1 i 3 k.p.a. Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W dniu 01.01.2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 1 ww. ustawy możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do art. 3 ust 4 pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Zgodnie z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ posiłkował się zapisami z systemu informatycznego "POBYT". Z ww. systemu nie wynika, by N. C. ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, w związku z czym należy stwierdzić, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki, określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymagała zatem kwestia, czy wobec cudzoziemca zachodzą okoliczności z art. 1 pkt 1 ww. ustawy. Skarżący wskazał we wniosku, że przebywa w Polsce od stycznia 2007r. , natomiast ostatni wjazd na terytorium Polski nastąpił w dniu [...].09.2010 r. Do przedmiotowego wniosku załączono m.in. kserokopię dokumentu podróży cudzoziemca nr [...] wydanego w dniu [...].06.2011 r. przez Ambasadę S. w W., z ważnością do dnia [...].06.2021 r. oraz kserokopię poprzedniego paszportu cudzoziemca Nr [...], ważnego w okresie od dnia [...].07.2006 r. do dnia [...].07.2011 r., z którego wynika, iż N. C. na początku lutego 2007 r. wjechał na terytorium R. na podstawie wizy pobytowej, wydanej przez konsula R. w H., ważnej od dnia [...].01.2007 r. do dnia [...].04.2007 r. Składając w dniu [...].02.2012 r. wyjaśnienia do protokołu cudzoziemiec zeznał, iż przyjechał do Polski w lutym 2007 roku z terytorium R. i od tamtej pory opuszczał Polskę dwa razy udając się do W. w okresie od dnia [...].08.2010 r. do dnia [...].09.2011 r. oraz wyjeżdżając na jeden dzień do R. w marcu 2011 r. Jak trafnie podkreślił organ, materiał dowodowy wskazuje, iż cudzoziemiec od kwietnia 2007 r. legalizował swój pobyt na terytorium R. W dniu [...].04.2007 r. zainteresowany uzyskał dokument pobytowy ważny do dnia [...].04.2009r., a kolejny tytuł pobytowy został wydany cudzoziemcowi w dniu [...].04.2009 r. z ważnością do dnia [...].04.2011 r. Cudzoziemiec zapytany, jakie tytuły pobytowe uzyskał na terytorium C. odpowiedział, iż nie jest pewien, ale uzyskał je w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z informacji przekazanych przez Zarząd Graniczny Komendy Głównej Straży Granicznej wynika, że w okresie od dnia [...].12.2007 r. do dnia [...].02.2012 r. odnotowano jedynie wyjazd cudzoziemca z Polski w dniu [...].08.2010 r. i jego powrót do Polski w dniu [...].09.2010 r. Jak słusznie zauważyły organy, skarżący udokumentował jedynie, iż w dniu [...].08.2010 r. opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast przedłożona do akt sprawy kserokopia dokumentu podróży Nr [...] i zamieszczone w nim [...] tytuły pobytowe jednoznacznie wskazują, iż cudzoziemiec od początku 2007 r. przebywał na terytorium R. a dopiero w 2010 r. był obecny na terytorium naszego kraju. Organy trafnie wskazały, iż w art. 3 ust. 4 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach przyjęte zostało domniemanie, zgodnie z którym pobyt cudzoziemca ubiegającego się o tzw. abolicję uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Przyjęcie takiej konstrukcji prawnej powoduje, że w sytuacji, gdy nic innego nie wynika z akt i okoliczności sprawy strona nie musi udowadniać, że jej pobyt na terytorium Polski w wymaganym w art. 1 pkt 1 ww. ustawy okresie jest nieprzerwany. Jeśli jednak powyższe domniemanie zostanie obalone przez organ administracji, ciężar dowodu w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zostaje przesunięty na stronę postępowania. Uznanie pobytu cudzoziemca za nieprzerwany (przy uwzględnieniu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach) jest wyłączone, gdy ujawnione zostaną takie okoliczności, które według zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego powinny wzbudzić istotne wątpliwości, że aplikujący faktycznie przebywał na terytorium Polski co najmniej od dnia 20.12.2007 r. Organy zasadnie uznały, iż okolicznościami obalającymi domniemanie pobytu zawarte w art. 3 ust. 4 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. są następujące fakty: • nieposiadanie przez stronę dokumentów mogących świadczyć o jej pobycie w Polsce co najmniej od grudnia 2007r. i funkcjonowaniu w społeczeństwie polskim. • posiadanie przez cudzoziemca w okresie od 2007 do 2011 roku kolejnych tytułów pobytowych na terytorium R. Zdaniem Sądu organy trafnie przyjęły- na podstawie wskazanych faktów- że skarżący nie przebywa na terytorium Polski od 2007 roku. Organy prawidłowo rozważyły stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparły na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono przesłanki, jakimi kierowano się przy załatwieniu sprawy, wskazano fakty, uznane za udowodnione oraz dowody, na których oparto decyzje. Sąd podziela stanowisko organów, że brzmienie art. 3 ust. 2 ustawy ("Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli...") wskazuje, że podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia w/w zezwolenia jest obligatoryjne. Nie ma zatem zastosowania wynikająca z art. 7 Kpa zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu nieuzasadnione są zarzuty skargi, dotyczące naruszenia wymienionych w niej przepisów postępowania. Sąd nie stwierdził tez zaistnienia innych wad, które nakazywałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. W związku z powyższym stanem faktycznym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na marginesie tylko Sąd zauważa, że w skardze cudzoziemiec zadeklarował, że okolicznością, potwierdzającą fakt jego długoletniego pobytu w Polsce jest dobra znajomość Polski i języka polskiego. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 okazało się jednak, że cudzoziemiec musi korzystać z pomocy tłumacza, bo nie włada językiem polskim i rozumie tylko proste zwroty.