IV SA/Wa 2299/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] marca 2017r. nr [...] oraz umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącej R. S. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] czerwca 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy [...] [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. [...] [...], obywatelka [...]. (dalej również "strona", "skarżąca", "cudzoziemka") [...] marca 2017 r. zgłosiła się do kontroli granicznej na kierunku wjazdowym do Polski na kolejowym przejściu granicznym Placówki Straży Granicznej w [...]. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej również "organ I instancji") stwierdził, że cudzoziemka nie posiada ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz do pobytu na tym terytorium i decyzją z [...] marca 2017 r., wydaną w oparciu o art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, odmówił jej wjazdu na terytorium RP. Cudzoziemka, w imieniu której działał pełnomocnik wniosła odwołanie od powyższej decyzji, żądając: I. umożliwienia jej wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; II. umożliwienie jej złożenia pisemnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej; III. przekazanie przez organ pisemnego wniosku skarżącej o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Polski do rozpoznania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzji zarzucono rażące naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 14 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 5 lit. c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie Unijnego kodeksu zasad regulującego przepływ osób przez granice (Dz.U.UE.L.2016.77.1 z dnia 2016.03.23, dalej jako ,,kodeks graniczny Schengen"), polegające na jego błędnym niezastosowaniu i wydaniu względem [...] [...] zaskarżonej decyzji, pomimo że w trakcie kontroli granicznej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu [...] marca 2017 r. [...] [...]; 2) art. 28 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 28 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach poprzez jego wadliwe zastosowanie, w sytuacji w której stosownie do treści art. 28 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach wobec osób, które podczas kontroli granicznej zadeklarowały zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej lub złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – a zatem w sytuacji jaka miała miejsce w niniejszym stanie faktycznym – nie można wydać decyzji o odmowie wjazdu na terytorium RP. 4) art. 24 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (...) w zw. z art. 6 k.p.a. oraz w zw. z art. 6 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego 5) Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 roku w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (...) poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie tym samym Stronie złożenia wniosku o udzielnie ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], pomimo że [...] [...] wyraźnie poinformowała funkcjonariuszy Straży Granicznej przeprowadzających wobec niej czynności weryfikacyjne podczas kontroli granicznej, że wraz z rodzicami oraz czwórką małoletniego rodzeństwa chce złożyć wniosek o ochronę międzynarodową w Polsce. - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 32 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., polegające na nie dopuszczeniu pełnomocnika do jakiejkolwiek czynności przeprowadzonej wobec i z udziałem [...] [...] w dniu [...] marca 2017 r. tak podczas kontroli granicznej, jak i w ramach postępowania w przedmiocie odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji przyjęcia przez Organ pełnomocnictwa od adw. [...] [...] zanim rozpoczęły się czynności z udziałem [...] [...] i mimo żądania dopuszczenia pełnomocnika do udziału w tychże czynnościach zarówno ze strony [...] [...], jak i przez pełnomocnika, który przez kilka godzin domagał się dopuszczenia do klienta, stojąc pod budynkiem, w którym odbywały się czynności z udziałem jej Mocodawczyni, podczas gdy uczestnictwo pełnomocnika w czynnościach postępowania prowadzonych z udziałem [...] [...] niemówiącą w języku polskim, nie byłoby sprzeczne z wymogiem osobistego działania strony postępowania, co skutkowało nieuzasadnionym i bezpodstawnym ograniczeniem przez Organ udziału pełnomocnika jedynie do czynności doręczenia Stronie zaskarżonej decyzji, niepełnym i wybiórczym udokumentowaniem czynności weryfikacyjnych przeprowadzonych przez Straż Graniczną względem [...] [...] w formie notatki urzędowej oraz bezzasadnym uniemożliwieniem [...] [...] złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, 2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a to przez uniemożliwienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu i nie dopuszczenie pełnomocnika ustanowionego w postępowaniu, pomimo złożonego pełnomocnictwa i obecności adwokata, a także przez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i ignorowanie żądania złożenia do akt wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a także przez utrudnienie pełnomocnikowi złożenia do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa i innych dokumentów oraz wreszcie odmówienie pełnomocnikowi możliwości osobistego kontaktu ze Stroną, pomimo żądań kierowanych zarówno przez pełnomocnika jak i Stronę, co doprowadziło do całkowitego pozbawienia Strony możliwości rzeczywistego i czynnego udziału w postępowaniu, 3) art. 67 § 1 i § 2 ust. 2) k.p.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez nie sporządzenie protokołu z czynności postępowania mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. z czynności weryfikującej polegającej m.in. na rzekomym przesłuchaniu [...] [...] w czasie kontroli granicznej, która stanowiła podstawę wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a podczas której [...] [...] wraz z rodzicami oraz czwórką małoletniego rodzeństwa wnosiła o udzielenie jej ochrony międzynarodowej w Polsce, co w ogóle nie zostało odzwierciedlone w dwuzdaniowej notatce urzędowej w aktach sprawy, sporządzonej w sposób rażąco wybiórczy i nierzetelny przez por. [...] [...], co skutkowało nieuzasadnionym wydaniem przez Organ zaskarżonej decyzji, w postępowaniu przeprowadzonym w sposób, który ogranicza zaufanie do działalności organów publicznych, 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie podjęcie przez Organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do rozpatrzenia sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy, podczas gdy w trakcie czynności weryfikacyjnych przeprowadzonych przez Organ [...] [...] wraz z rodzicami oraz czwórką małoletniego rodzeństwa komunikowała funkcjonariuszom Straży Granicznej wolę złożenia wniosku o udzielenie jej ochrony międzynarodowej w Polsce, która to okoliczność miała szczególnie istotne znaczenie dla sprawy, jednak w ogóle nie została odzwierciedlona w notatce urzędowej sporządzonej przez por. [...] [...], co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego wydania przez Organ zaskarżonej decyzji, 5) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i uniemożliwieniu pełnomocnikowi wglądu w akta sprawy, a tym samym uniemożliwienie Stronie odniesienia się do zebranego przez Organ materiału dowodowego oraz zgłoszenia ewentualnych wniosków przed wydaniem zaskarżonej decyzji, pomimo że taki obowiązek ciąży na Organie z mocy prawa, zaś pełnomocnik skierował stosowny wniosek w tym względzie do Organu jeszcze przed wydaniem przez Organ zaskarżonej decyzji, co całkowicie pozbawiło Stronę możliwości rzeczywistego i czynnego udziału w postępowaniu, 6) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co w istocie uniemożliwia kontrolę instancyjną skarżonego orzeczenia i stoi w jawnej opozycji do dyspozycji art. 107 k.p.a., który obliguje organ do przedstawienia argumentacji w sposób przejrzysty i zrozumiały dla Strony. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania, oraz z przesłuchania świadków. Komendant Główny Straży Granicznej (dalej również "Komendant", "organ odwoławczy") decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant wskazał, że [...] marca 2017 r. w godzinach porannych, na kolejowym przejściu granicznym w [...], stawili się przedstawiciele organizacji pozarządowych i adwokaci (14 osób), posiadający pełnomocnictwa do reprezentowania 26 osób z grupy 151 cudzoziemców (78 osób dorosłych i 73 dzieci), którzy o godzinie 6.23 stawili się do odprawy granicznej na kierunku wjazdowym do Polski ("Komunikat dotyczący sytuacji w przejściu granicznym w [...]", wydruk ze strony https: //www.strazgraniczna.pl[...] w aktach sprawy). Wymienieni powyżej cudzoziemcy zgłosili się do kontroli granicznej nie posiadając dokumentów zezwalających na wjazd i pobyt na terytorium RP. Większość z cudzoziemców deklarowała ekonomiczny charakter swojej podróży, część osób odmawiała podawania szczegółów, ograniczając się jedynie do stwierdzenia "adwokat". Cudzoziemcy wielokrotnie wcześniej stawiali się do kontroli granicznej na wjazd na terytorium RP bez wymaganych dokumentów i z uwagi na niespełnianie przesłanek wjazdu i pobytu w postaci braku ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu, każdorazowo komendant placówki Straży Granicznej wydawał im odrębne decyzje administracyjne o odmowie wjazdu na granicy. Od przedmiotowych decyzji cudzoziemcy nie wnosili odwołań. Wśród ww. cudzoziemców była [...] [...]. Komendant podniósł, że skarżąca stawiając się [...] marca 2017 r. do odprawy granicznej nie posiadała ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium RP. W związku z tym, została przekazana na drugą linię kontroli celem prowadzenia dalszych czynności z jej udziałem. Podczas prowadzonych tam czynności zapytana o cel wjazdu oświadczyła, że ma rodzinę we [...], [...] i [...] i zamierza udać się wraz z rodziną do [...]. Co istotne, oświadczenia tożsamej treści złożyli podróżujący wraz z nią rodzice: ojciec - [...] [...] oraz matka [...] [...]. Organ wskazał, że kontrola drugiej linii jest odprawą szczegółową która w myśl przepisów kodeksu granicznego Schengen może być przeprowadzona w innym miejscu, innym niż to, w którym dokonywana jest odprawa wszystkich osób (pierwsza linia). Takie działania mają na celu m. in. zapewnienie płynności ruchu granicznego. Co istotne, uczestnikami odprawy granicznej – w tym kontroli na drugiej linii – są wyłącznie funkcjonariusze, którzy posiadają stosowne upoważnienia w tym zakresie (w tym dostęp do pomieszczeń służbowych Straży Granicznej i możliwości przetwarzania danych w systemach informatycznych wspomagających czynności odprawy granicznej) oraz podróżny – w tym przypadku cudzoziemka. Tym samym nie jest możliwe dopuszczenie do udziału w niej osób nie podlegających w tym samym czasie tego typu czynnościom. Cudzoziemiec samodzielnie uzasadnia cel swojego wjazdu a okoliczność ta stanowi jeden z obligatoryjnych elementów warunkujących przekroczenie zewnętrznej granicy Unii Europejskiej. Odnosząc się do podniesionych przez pełnomocnika zarzutów dotyczących uniemożliwienia mu udziału w czynnościach prowadzonych z udziałem cudzoziemki oraz zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie przed wydaniem decyzji o odmowie wjazdu na granicy organ zauważył, że zarówno z akt sprawy (potwierdzenie godziny wpływu na dokumencie pełnomocnictwa: 9.15), jak i treści odwołania (próba wręczenia pełnomocnictwa funkcjonariuszowi Straży Granicznej na terenie dworca kolejowego w [...]: około godz. 9.00) wynika, że organ I instancji powziął informację o umocowaniu się adw. [...] [...] w sprawie już po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy pani [...] [...]. Decyzja o odmowie wjazdu na granicy została bowiem wydana o godzinie 8.44. Odnosząc się do zarzutu, że w aktach, z którymi zapoznał się pełnomocnik brak było złożonego pełnomocnictwa oraz załączonego do niego "wniosku o udzieleniu ochrony międzynarodowej i o dopuszczenie pełnomocnika do udziału we wszystkich czynnościach" trzeba wyjaśnić, że na etapie zapoznawania się pełnomocnika z dokumentacją zgromadzoną przez organ I instancji ww. dokumenty znajdowały się jeszcze w kancelarii organu, gdzie zostały złożone. Po ich zarejestrowaniu zostały włączone do akt sprawy. Organ wyjaśnił, że charakter czynności na drugiej linii oraz miejsce ich prowadzenia (specjalnie wydzielona strefa w infrastrukturze przejścia granicznego) i tak uniemożliwiają na tym etapie realizowania czynności odprawy granicznej dopuszczenie do nich pełnomocnika ustanowionego przez cudzoziemca w ewentualnym postępowaniu w przedmiocie odmowy wjazdu. Zakres działań pełnomocników w tego typu sprawach nie może bowiem powodować zakłóceń płynności odpraw granicznych osób przekraczających granicę w tym samym miejscu i w tym samym czasie. Odnosząc się do załączonej do akt sprawy przez pełnomocnika informacji - "wniosku", z której wynika, że w Placówce Straży Granicznej w [...] stawi się cudzoziemka, która zamierza złożyć wniosek o udzielnie ochrony międzynarodowej organ podkreślił, że dla organu administracji wiążąca jest jedynie wola samego cudzoziemca w tym zakresie, wyrażona przez niego osobiście w sposób samodzielny i bezpośredni w toku odprawy granicznej. Z uwagi na to, że fakt nie spełniania przez panią [...] [...] warunków wjazdu nie budził wątpliwości, obowiązkiem organu było podjęcie określonych w przepisach prawa czynności w kierunku uniemożliwienia stronie wjazdu i wydanie decyzji administracyjnej w tym zakresie. Strona była obecna w toku wszystkich czynności prowadzonych z jej udziałem w zrozumiałym dla niej języku w kolejowym Przejściu Granicznym w [...] i bezpośrednio w sposób ciągły w nich uczestniczyła. Ze zgromadzonego przez organ I instancji materiału nie wynika, aby w toku postępowania lub przed wydaniem decyzji o odmowie wjazdu na granicy wnosiła o udzielenie wyjaśnień lub zgłaszała jakiekolwiek uwagi czy żądania mające wpływ na rodzaj wydanego rozstrzygnięcia. Organ podkreślił także, że wbrew zarzutom odwołania w omawianej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Jak wskazano wcześniej, z rozpytania przeprowadzonego przez funkcjonariusza Placówki Straży Granicznej w [...] wynika, że pani [...] [...] stawiając się w dniu [...] marca 2017 r. do odprawy granicznej w przejściu granicznym w [...] oświadczyła, że wraz z rodziną zamierza udać się przez Polskę tranzytem do Niemiec. Odprawiani w tym samym dniu członkowie jej rodziny podawali tożsame okoliczności wjazdu. Strona nie deklarowała chęci ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o przesłuchanie w sprawie w świadków organ wskazał, że w opinii organu odwoławczego przeprowadzanie wskazanych dowodów jest bezcelowe, ponieważ nie mają one znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia. [...] [...] w toku odprawy granicznej deklarowała wyłącznie osobiste (rodzinne) powody wjazdu. Organ podkreślił, że cudzoziemcy nie posiadający ważnych wiz lub innych ważnych dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy często komunikują się pomiędzy sobą, instruując, jakich sformułowań używać w rozmowie z funkcjonariuszem Straży Granicznej w celu przekroczenia granicy. Takie słowa - klucze to m.in.: "azyl" i "uchodźca" oraz inne ich odpowiedniki komunikowane w języku rosyjskim, jak wynika najczęściej z dalszego rozpytania używane w sposób wyuczony, bez świadomości ich znaczenia i wyartykułowane jedynie w celu uzyskania zgody na przekroczenie granicy w sytuacji nie spełniania przez podróżnego wymaganych w przepisach prawa warunków wjazdu. Z uwagi na powyższe, organ Straży Granicznej każdorazowo w sposób zindywidualizowany i bezpośredni dąży do uzyskania od cudzoziemca informacji odnośnie świadomości znaczenia artykułowanych słów a w sytuacji, gdy z całości oświadczeń cudzoziemca wynika, że jego rzeczywistą wolą jest ubieganie się o udzielenie ochrony międzynarodowej, każdorazowo wniosek taki jest przyjmowany. "Automatyczne" i natychmiastowe odstępowanie od czynności odprawy granicznej w przypadku użycia przez podróżnego takich słów i jednoczesne nie podejmowanie przez organ Straży Granicznej działań w kierunku ustalenia rzeczywistej woli strony stawiającej się na granicy prowadziłoby do absurdalnych sytuacji, w wyniku których każdy podróżny nie spełniający warunków wjazdu i pobytu stawiając się na granicy i wypowiadając słowo "azyl" automatycznie uzyskiwałby prawo legalnego wjazdu i pobytu na terenie państw strefy Schengen w dowolnym celu. Odnosząc się do transkrypcji rozmów prowadzonych [...] marca 2017 r. przez adwokatów z funkcjonariuszami Placówki Straży Granicznej w [...] należy zauważyć, że tego rodzaju dowody w sprawie również nie stanowią podstawy do uchylenia skarżonej decyzji. Wynika z nich, że pełnomocnicy zostali poinformowani, że z uwagi na fakt, że odprawa graniczna prowadzona jest jedynie z udziałem funkcjonariusza Straży Granicznej i odprawianego cudzoziemca, nie jest możliwe dopuszczenie do niej pełnomocnika. Nie wynika z nich aby funkcjonariusze utrudniali pełnomocnikom złożenie pełnomocnictw lub wniosków w sprawie. W myśl przepisu art. 34 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli okoliczności niespełnienia przez cudzoziemca warunków niezbędnych do przekroczenia granicy nie budzą wątpliwości. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią, że organ administracji publicznej może przesłuchać stronę w sytuacji, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja nie miała miejsca w tej sprawie: strona nie posiadała dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...] marca 2017 r. i stawiając się do odprawy granicznej deklarowała, że celem jej wjazdu i pobytu jest przejazd tranzytem przez terytorium RP wraz z rodziną do Niemiec. Organ podkreślił, że sporządzanie przez funkcjonariuszy Straży Granicznej każdorazowo notatek dotyczących czynności weryfikacyjnych podejmowanych wobec cudzoziemca, zawierających jego oświadczenia w zakresie okoliczności wjazdu służy uzupełnieniu materiału dowodowego i pełni rolę informacyjną w przypadku ewentualnych podejmowanych wobec cudzoziemca działań, oraz dowodzi, że organ dochował wymaganej staranności w zakresie precyzyjnego określenia w sposób zindywidualizowany powodu wjazdu na terytorium RP. Konkludując Komendant uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 14 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 5 lit. c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie Unijnego kodeksu zasad regulującego przepływ osób przez granice (Dz.U.UE.L.2016.77.1 z dnia 2016.03.23, dalej jako "kodeks graniczny Schengen"), poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji wydanej w ramach postępowania, polegające na błędnym niezastosowaniu ww. przepisów i nie wzięciu pod uwagę szczególnych uregulowań dotyczących prawa cudzoziemca do ochrony międzynarodowej pomimo, że w trakcie kontroli granicznej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu [...] marca 2017 r. [...] [...] wraz z rodzicami [...] [...] oraz [...] [...], a także czwórką małoletniego rodzeństwa wnosiła o udzielenie jej ochrony międzynarodowej w Polsce, co nie znalazło odzwierciedlenia w notatce urzędowej sporządzonej przez por. [...] [...]. 2) art. 28 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 28 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji wydanej w ramach postępowania, poprzez wadliwe zastosowanie ww. przepisów w sytuacji, w której stosownie do treści art. 28 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach wobec osób, które podczas kontroli granicznej zadeklarowały zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej lub złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej — a zatem w sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszym stanie faktycznym, tj. wyrażania przez Skarżącą chęci złożenia osobiście i w miejscu do tego wyznaczonym wniosku o udzielenie jej ochrony międzynarodowej — nie można wydać decyzji o odmowie wjazdu na terytorium RP. 3) art. 24 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1836 z późn. zm., dalej jako "ustawa o udzielaniu ochrony cudzoziemcom") w zw. z art. 6 k.p.a. oraz w zw. z art. 6 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 roku w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (tzw. Dyrektywa Proceduralna, Dz. U. UE L 180/60 z 29.06.2013 r.), poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji wydanej w ramach postępowania, poprzez niezastosowanie ww. przepisów i uniemożliwienie tym samym Stronie złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] pomimo, że [...] [...] wyraźnie poinformowała funkcjonariuszy Straży Granicznej przeprowadzających wobec niej czynności weryfikacyjne podczas kontroli granicznej, że wraz z rodzicami [...] [...] oraz [...] [...] chce złożyć wniosek o udzielenie jej ochrony międzynarodowej w Polsce, co nie znalazło odzwierciedlenia w treści notatki urzędowej, sporządzonej przez por. [...] [...]. II. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 32 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., polegające na nie dopuszczeniu pełnomocnika do jakiejkolwiek czynności przeprowadzonej wobec i z udziałem [...] [...] w dniu [...] marca 2017 r. tak podczas kontroli granicznej, jak i w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji przyjęcia przez organ pełnomocnictwa od adw. [...] [...] zanim rozpoczęły się czynności z udziałem [...] [...] i mimo żądania dopuszczenia pełnomocnika do udziału w tychże czynnościach zarówno ze strony [...] [...], jak i przez pełnomocnika, który przez kilka godzin domagał się kontaktu z klientem, stojąc pod budynkiem, w którym odbywały się czynności z udziałem jej Mocodawczym, podczas gdy uczestnictwo pełnomocnika w czynnościach postępowania prowadzonych z udziałem [...] [...], niemówiącej w języku polskim, nie byłoby sprzeczne z wymogiem osobistego działania strony postępowania, co skutkowało nieuzasadnionym i bezpodstawnym ograniczeniem przez organ udziału pełnomocnika jedynie do czynności doręczenia Stronie zaskarżonej decyzji, niepełnym i fragmentarycznym udokumentowaniem czynności weryfikacyjnych, przeprowadzonych przez Straż Graniczną względem [...] [...] w formie notatki urzędowej oraz bezzasadnym uniemożliwieniem [...] [...] złożenia wniosku o udzielenie jej ochrony międzynarodowej. 2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z 32 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a to przez uniemożliwienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu i nie dopuszczenie pełnomocnika ustanowionego w postępowaniu, pomimo złożonego pełnomocnictwa i obecności adwokata, a także przez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i ignorowanie żądania złożenia do akt wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a także przez utrudnienie pełnomocnikowi złożenia do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa i innych dokumentów oraz wreszcie odmówienie pełnomocnikowi możliwości osobistego kontaktu ze Stroną, pomimo żądań kierowanych zarówno przez pełnomocnika jak i Stronę, co doprowadziło do całkowitego pozbawienia Strony możliwości rzeczywistego i czynnego udziału w postępowaniu. 3) art. 67 § 1 i § 2 ust. 2) k.p.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez nie sporządzenie protokołu z czynności postępowania mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. z czynności weryfikującej polegającej m.in. na rzekomym przesłuchaniu [...] [...] w czasie kontroli granicznej, która stanowiła podstawę wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a podczas której [...] [...] wraz z rodzicami [...] [...] oraz [...] [...] wnosiła o udzielenie jej ochrony międzynarodowej w Polsce, co w ogóle nie zostało odzwierciedlone w dwuzdaniowej notatce urzędowej por. [...] [...] w aktach sprawy, sporządzonej nadto w sposób wadliwy, co skutkowało nieuzasadnionym utrzymaniem w mocy decyzji wydanej w ramach postępowania i to w sposób, który ogranicza zaufanie do działalności organów publicznych. 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do rozpatrzenia sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy, podczas gdy w trakcie czynności weryfikacyjnych przeprowadzonych przez organ [...] [...] wraz z rodzicami [...] [...] oraz [...] [...] komunikowała funkcjonariuszom Straży Granicznej wolę złożenia wniosku o udzielenie jej ochrony międzynarodowej w Polsce, która to okoliczność miała szczególnie istotne znaczenie dla sprawy, jednak w ogóle nie została odzwierciedlona w notatce urzędowej sporządzonej przez por. [...] [...], co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego utrzymania w mocy decyzji o odmowie wjazdu na terytorium RP. 5) art. 89 § 1 i § 2 k.p.a oraz 136 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków [...] [...] i [...] [...] w sytuacji, w której świadkowie ci posiadają istotne informacje na okoliczność zamiaru Strony złożenia w trakcie odprawy granicznej w [...] wniosku o objęcie ochroną międzynarodową oraz przygotowania przez Stronę wcześniej wzoru wniosku o objęcie ochroną międzynarodową, a także zamiaru skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika przez Stronę, co z całą pewnością — odwołując się do zasad logiki i doświadczenia życiowego — uwiarygodnia twierdzenia [...] [...], że [...] marca 2017 r. składała wniosek o udzielenie jej i jej najbliższym ochrony międzynarodowej, co nie znalazło żadnego odzwierciedlenia w treści notatki urzędowej, sporządzonej przez por. [...] [...]. 6) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia wydanej decyzji, wyrażający się w całkowitym pominięciu wskazania w treści zaskarżonej decyzji okoliczności, że Skarżąca w czasie postępowania wnosiła o udzielenie jej ochrony międzynarodowej i przyczyn faktycznych, dla których organ pominął wniosek Skarżącej oraz podstaw prawnych pominięcia składanego przez nią wniosku. 7) art. 73 ust. 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i usankcjonowanie zaskarżoną decyzją sytuacji uniemożliwienia pełnomocnikowi Skarżącej wglądu w akta sprawy przed wydaniem decyzji o odmowie wjazdu na terytorium RP, pomimo skierowania przez pełnomocnika takiego żądania. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest zasadna. Podniesione w niej argumenty częściowo zasługiwały bowiem na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] marca 2017 r., wydane w przedmiocie odmowy skarżącej wjazdu na terytorium RP naruszyły przepisy prawa procesowego. Naruszenie to, w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości stan faktyczny tej sprawy. Powyższa natomiast powoduje, iż Sąd uznał ocenę czy w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji odmawiającej wjazdu na terytorium Polski, za przedwczesną. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że stosownie do treści art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium. Jednocześnie jednak w myśl art. 28 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy zasady wynikającej z ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który podczas kontroli granicznej: a) zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W przypadkach wymienionych powyżej zatem brak jest możliwości wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej. Należy zauważyć, że według art. 30 tej ustawy, do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami kodeksu granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 23, art. 25, art. 34, art. 35 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 5. Wskazane przepisy, które nie znajdą zastosowania, określają wymagania podlegające sprawdzeniu, które muszą zostać spełnione przez cudzoziemca, by mógł przekroczyć granicę (art. 23 i 25 ), a także określają zasady prowadzonego postępowania w przedmiocie odmowy wjazdu. Wskazać również należy, iż zasady regulujące kontrolę graniczną osób przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich Unii zawarte zostały w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen; tekst jednolity Dz.U.UE L z dnia 23 marca 2016 r.). Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 10 rozporządzenia "kontrola graniczna" oznacza działania podejmowane na granicy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i do celów w nim określonych, wyłącznie w odpowiedzi na zamiar przekroczenia tej granicy lub na akt jej przekroczenia, bez względu na wszelkie inne okoliczności, składające się z odprawy granicznej oraz ochrony granic. Odprawa graniczna oznacza zaś czynności kontrolne przeprowadzane na przejściach granicznych w celu zapewnienia, aby można było zezwolić na wjazd osób, w tym ich środków transportu oraz przedmiotów będących w ich posiadaniu, na terytorium państw członkowskich lub aby można było zezwolić na opuszczenie przez nie tego terytorium (art. 2 pkt 11). Szczegółowe wymagania, a także sposób przeprowadzania kontroli uregulowane zostały w art. 6 – art. 9 ww. Z tego względu, nie ma potrzeby stosowania w tym zakresie przepisów prawa krajowego z tym jednak wyjątkiem, że regulacje zawarte w rozporządzeniu nie określają zasad postępowania administracyjnego w sprawie odmowy wjazdu cudzoziemca. W tym więc zakresie nie jest wyłączone stosowanie przepisów prawa krajowego. Powyższe zaś oznacza, że do postępowania prowadzonego w przedmiocie odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znajduje zastosowanie art. 34 ustawy o cudzoziemcach, jako przepis szczególny, a także przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Bezsporną w niniejszej sprawie okolicznością jest, iż wystąpiły w niej przesłanki do skierowania skarżącej na tzw. "drugą linię kontroli". Skarżąca nie posiadała bowiem dokumentów, uprawniających do przekroczenia polskiej granicy, a zarazem granicy Schengen. Materiał dowodowy w sposób jednoznaczny to potwierdza. Wyjaśnić przy tym należy, że dla celów ustalenia czy cudzoziemiec spełnia przesłanki wjazdu na teren RP, w ramach czynności dokonywanych podczas odprawy granicznej szczegółowej (obejmujących weryfikację posiadania dokumentów, tożsamości i obywatelstwa, autentyczności dokumentów, sprawdzeń w odpowiednich bazach danych, sprawdzeń stempli, weryfikację miejsca wyjazdu i celu pobytu) nie stosuje się zasad postępowania administracyjnego, wynikających z przepisów prawa krajowego. Czynności te mają zatem charakter techniczny i prowadzą albo do potwierdzenia spełnienia warunków i umożliwienia wjazdu albo do wydania decyzji odmownej w razie stwierdzenia braku spełnienia przesłanek pozytywnych wjazdu (art. 28 ust. 1 ustawy), przy jednoczesnym ustaleniu że nie wystąpiła przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji o odmowie wjazdu, przewidziana w ww. przepisie art. 28 ust .2 ustawy. Z powyższego wynika zatem, że czynności odprawy granicznej nie muszą więc wiązać się z wytwarzaniem jakiegokolwiek materiału dowodowego, choć w niektórych przypadkach może okazać się uzasadnione sporządzenie notatki urzędowej, stanowiącej materiał, mogący znaleźć zastosowanie w prowadzonym następnie postępowaniu w przedmiocie odmowy wjazdu. Sporządzenie bowiem notatki urzędowej nie jest sprzeczne z prawem, a zatem notatka taka mieści się w kategorii ewentualnych dowodów, w rozumieniu art. 75 k.p.a. Według art. 72 § 1 k.p.a., czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Notatka taka musi jednakże zostać sporządzona w taki sposób, by rozwiewała wszelkie ewentualne wątpliwości, co do intencji cudzoziemca i jego oświadczeń. W przeciwnym razie może być uznana za środek dowodowy niewystarczający w sprawie. Z taką sytuacją mamy w ocenie Sądu do czynienia w niniejszej sprawie. Notatkę sporządzoną na potrzeby niniejszej sprawy, którą organy postrzegają jako zasadniczy dowód w sprawie, należy bowiem uznać za bardzo lakoniczną, szczególnie jeżeli uwzględni się fakt, że cudzoziemka konsekwentnie twierdzi, iż chciała złożyć wniosek o udzielenie jej ochrony międzynarodowej a jej pełnomocnik posiadał wniosek w dniu kiedy stawiła się na granicy. Jakkolwiek okoliczności te nie stanowią automatycznego potwierdzenia, iż w trakcie odprawy granicznej skarżąca istotnie zadeklarowała chęć ubiegania się o objęcie ochroną międzynarodową, o tyle, mając na uwadze elementarne względy logiki oraz doświadczenia życiowego, taki właśnie przebieg wydarzeń wysoce uprawdopodabniają. W tej sytuacji przedmiotową notatkę należy potraktować jako całkowicie niemiarodajną dla oceny tego, czy w/w deklarację skarżąca faktycznie usiłowała złożyć, czy też nie. Formułując zastrzeżenia co do wiarygodności w/w dokumentu, Sąd nie stwierdza bynajmniej, iż przy sporządzaniu w/w notatki doszło do świadomego zmanipulowania jej treści przez funkcjonariusza SG (materiał dowodowy sprawy nie daje ku temu podstaw). Za wysoce prawdopodobną uznaje Sąd natomiast taką ewentualność, iż przy "rozpytywaniu" skarżącej przez funkcjonariusza SG mogło dojść do niedostatecznego zrozumienia woli skarżącej, na co mogły mieć wpływ takie okoliczności sprawy, jak niewykluczona niedostateczna precyzja czy też wieloznaczność ustnej wypowiedzi skarżącej, a z drugiej strony ciążąca na funkcjonariuszu SG presja czasowa, wynikająca z konieczności odprawienia dużej liczby cudzoziemców. Niezależnie jednak od konkretnych przyczyn, leżących u źródeł w/w nieporozumienia, przedmiotowej notatki nie można uznać, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, za posiadającą rozstrzygające znaczenie dla oceny intencji skarżącej. W tej sytuacji stwierdzić należy, że organy nie wyjaśniły w sposób poddający się kontroli, tak instancyjnej jak i sądowej, niezwykle istotnej kwestii dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a mianowicie ewentualnego wystąpienia przesłanki negatywnej, do wydania decyzji odmawiającej skarżącej wjazdu na terytorium RP. Konieczność przeprowadzenia czynności wyjaśniających w tym zakresie wyprowadzić należy z art. 34 ustawy o cudzoziemcach, który w postępowaniu administracyjnym - prowadzonym w sprawie odmowy wjazdu - znajduje zastosowanie jako przepis szczególny, wobec przepisów k.p.a. Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem cudzoziemcowi decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, ogranicza się do: 1) przesłuchania cudzoziemca; 2) kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca; 3) przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu w podróży; 4) dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach w sprawach cudzoziemców; 5) uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych lub osób fizycznych. Wprawdzie w świetle ust.2 w/w artykułu postępowanie to może mieć węższy zakres, ale tylko wtedy, gdy okoliczności niespełnienia przez cudzoziemca warunków niezbędnych do przekroczenia granicy nie budzą wątpliwości. Wówczas czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów. Hipoteza w/w art.34 ust.2 ustawy nie zaszła jednak w niniejszej sprawie, a to z w związku z powstaniem w niej istotnych, nieusuniętych przez organy wątpliwości co do tego, czy skarżąca nie posiada jednak uprawnienia do wjazdu na terytorium RP (w konsekwencji ewentualnego zadeklarowania zamiaru ubiegania się o ochronę międzynarodową). W związku z wynikającym z art.34 ust.1 pkt 1 ustawy upoważnieniem organu do przesłuchania cudzoziemca, tj. strony postępowania administracyjnego, wskazać należy, iż w myśl art. 67 § 2 pkt 2 k.p.a. z czynności takiej – co do zasady - sporządza się protokół. Wówczas bowiem postępowanie staje się bardziej transparentne. Strona zaznajamiana jest z jego treścią. Wynika to z charakteru protokołu przesłuchania, który powinien być odczytany i przedstawiony do podpisu osobie zeznającej, niezwłocznie po złożeniu zeznania (art. 69 k.p.a.). Z jego treści zaś powinno wynikać, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zostały zgłoszone. Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażane już w wyrokach tutejszego Sądu, iż zgodzić się należy z organem odwoławczym, że co do zasady zakres postępowania w przedmiocie odmowy wjazdu cudzoziemca na terytorium RP ograniczony jest do niezbędnego minimum, co wynika z konieczności zapewnienia temu postępowaniu pożądanej sprawności (oczywista potrzeba wszczęcia, przeprowadzenia i zakończenia postępowania w tym samym dniu). (por. wyrok WSA z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2211/17, dostępny: http://cbois.nsa.gov.pl). Mając w tym zakresie na uwadze także ograniczoną przestrzeń przejścia granicznego, w której najpierw dokonuje się owo "rozpytanie" cudzoziemca na tzw. "drugiej linii kontroli", a następnie przeprowadza się postępowanie w przedmiocie odmowy wjazdu cudzoziemca na terytorium RP (chodzi o specjalnie wydzieloną strefę w infrastrukturze przejścia granicznego), należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego co do dopuszczaniu do udziału w którejkolwiek z ww. czynności, toczących się z udziałem skarżącego, jego pełnomocnika (chodzi zatem zarówno o czynności w ramach "drugiej linii kontroli", jaki i czynności w ramach postępowania administracyjnego). W konsekwencji, w ocenie Sądu, trafnie podnosi organ, że zapewnienie ustanowionemu pełnomocnikowi możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji I instancji oraz zgłoszenia żądań w wyznaczonym terminie, mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego przedłużania tego postępowania i znacznego utrudnienia dokonywanych odpraw. Nie zmienia to jednak faktu, że na orzekających w sprawie organach ciąży obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w kontekście ustalenia ewentualnej przeszkody do orzeczenia o odmowie wjazdu w postaci deklarowania przez cudzoziemca zamiaru ubiegania się do ochronę międzynarodową. Przy tym realizacja tego obowiązku nie wiąże się z koniecznością podejmowania żadnych nadzwyczajnych działań, a polega na dochowaniu przez organy niezbędnej rzetelności w ustaleniu niebudzącej wątpliwości woli cudzoziemca, a w razie zaistnienia wątpliwości w tym zakresie – do stosowania instrumentów z art. 34 ust.1 ustawy. Sąd zgadza się również z organem, że złożenie przez cudzoziemca deklaracji ubiegania się o ochronę międzynarodową ma charakter bezpośredni i osobisty. Obowiązujące przepisy (art. 26, 28 i 29 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), wymagają, by cudzoziemiec osobiście złożył wniosek lub zadeklarował zamiar jego złożenia w momencie przekraczania granicy. Trafnie zatem wskazał organ, że postępowanie w przedmiocie odmowy wjazdu na terytorium RP nie jest tego rodzaju postępowaniem, w którym co do zasady, celowe byłoby przesłuchiwanie świadków, także po wniesieniu odwołania od decyzji odmownej, a więc przed II instancją, zwłaszcza, gdy nie brali oni udziału w czynnościach odprawy. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, trafnie przyjęto zbędność takich przesłuchań, a więc i niecelowość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, na której owo przesłuchiwanie świadków wskazanych przez stronę, miałoby miejsce. Nie doszło więc do zarzuconego naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 89 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły zasady wyrażone w art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, a poprzez to art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy dodatkowo naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Wobec faktu, zgodnie z art. 14 ust. 2 kodeksu granicznego Schengen, decyzja o odmowie wjazdu wywiera skutek natychmiastowy, niniejsze postępowanie administracyjne, mimo wadliwości jego przeprowadzenia, i po uchyleniu decyzji obu instancji - należało umorzyć. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w myśl. 14 ust. 3 kodeksu granicznego Schengen obywatel państwa trzeciego jest uprawniony do uzyskania korekty przez państwo członkowskie, które odmówiło wjazdu, anulowanego stempla wjazdu i innych anulowanych lub dodanych wpisów, które zostały wprowadzone, jeżeli w wyniku postępowania odwoławczego stwierdzono, że decyzja o odmowie wjazdu była nieuzasadniona. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, kwestię tę rozważy organ I instancji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 sentencji – na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy, uwzględniając zwrot kosztów zastępstwa procesowego.