IV SA/Wa 23/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wymeldowaniu postanawia: - odrzucić skargę. T. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], którą uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...]i orzekając co do istoty sprawy stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w sprawie wymeldowania Z. P. z pobytu stałego z nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] (obecna ul. [...]). W uzasadnieniu skargi skarżący oświadczył, iż odpis zaskarżonej decyzji otrzymał w dniu 1 grudnia 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na przedmiotową skargę z dnia 29 grudnia 2010 r. wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż została ona wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2011 r. skarżący zajmując stanowisko w sprawie daty, w której doręczono mu odpis zaskarżonej decyzji wskazał, iż przedmiotowa decyzja nie została mu doręczona, natomiast o jej wydaniu dowiedział się od pracowników Urzędu Miasta, podczas czynności kontrolnych dokonywanych w jego mieszkaniu. W związku z tym, iż nie otrzymał zawiadomienia o próbie doręczenia mu przesyłki, nie miał możliwości zgłoszenia się do urzędu pocztowego po jej odbiór. Skarżący podkreślił, mieszka sam w domu i nie zawsze bywa na miejscu. Wskazał ponadto, że ilekroć dotychczas otrzymywał jakiekolwiek wezwanie do odbioru korespondencji, stosował się do nich. W ocenie skarżącego pismo pozostawione na drzwiach jego domu mogło zostać usunięte przez osoby, z którymi pozostaje w konflikcie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, bowiem została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej : P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, doręczenie przesyłki dla skarżącego zawierającej odpis zaskarżonej decyzji, nastąpiło zgodnie z trybem, o którym mowa w art. 44 § 1 Kpa. Stosownie do treści wskazanego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia ( § 3). Przesyłka skierowana do T. P., zawierająca odpis zaskarżonej decyzji została dwukrotnie awizowana (w dniu 2 września 2010 r. i 9 września 2010 r.) oraz zwrócone z adnotacją poczty "zwrot nie podjęto w terminie" (dowód : zwrot listu poleconego, k-94 akt administracyjnych). Uznać zatem należy, iż skuteczne doręczenie przesyłki dla skarżącego nastąpiło w dniu 16 września 2010 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 18 października 2010 r. W związku z tym bowiem, iż ostatni dzień na wniesienie skargi wypadał w dniu ustawowo wolny od pracy, tj. 16 października 2010 r. (sobota), termin do wniesienia skargi wydłużył się do dnia 18 października 2010 r. Ze stempla pocztowego zamieszonego na kopercie, w której wniesiono przedmiotową skargę wynika natomiast, iż przedmiotowa skarga została nadana w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 1 grudnia 2010 r. ( k.3 akt sądowych). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż wniesienie skargi nastąpiło po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a. Należy jednocześnie wskazać, iż podniesione w piśmie z dnia 1 lutego 2011 r. okoliczności, wskazujące w ocenie skarżącego na wadliwe doręczeni przesyłki zawierającej odpis zaskarżonej decyzji nie mogą wywrzeć skutku, w postaci uznania, iż termin do wniesienia przedmiotowej skargi rozpoczął bieg w dniu 1 grudnia 2010 r., czyli w dniu, gdy skarżący dowiedział się o jej wydaniu. Jak już wskazano powyżej, z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło, w trybie art. 44 Kpa. Przedstawione w piśmie z dnia 1 lutego 2011 r. okoliczności, wskazujące na wadliwe doręczenie zaskarżonej decyzji (wobec braku zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w urzędzie pocztowym), strona może ewentualnie podnieść w odrębnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając zatem na uwadze, że skarga T. P. została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.