IV SA/Wa 2304/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman,, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., [...] wydana na podstawie art. 127 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. P. (dalej: strona, skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] reprezentowanego przez adw. S. R. od decyzji Wójta Gminy D. (dalej: organ I instancji) z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] nakładającą na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekazanie "Sprawozdania dotyczącego działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za IV kwartał 2015r." po terminie. W decyzji z [...] czerwca 2016 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: W decyzji z [...] kwietnia 2016 r., organ I instancji nałożył na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekazanie "Sprawozdania dotyczącego działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za IV kwartał 2015 r." po terminie. Od powyższej decyzji w piśmie z 12 maja 2016 r. skarżący reprezentowany przez adw. S. R. złożył odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu. W odwołaniu skarżący zaskarżył w całości decyzję organu I instancji i wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że brak jest podstaw do nałożenia grzywny, gdyż w 2015 r. nie obowiązywał przepis stanowiący o możliwości nałożenia grzywny za opóźnienie w złożeniu sprawozdania. Ponadto wskazał, że w decyzji Wójta Gminy D. udzielającej stronie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości od właścicieli nieruchomości organ wskazał na inny termin składania sprawozdań. W decyzji z [...] czerwca 2016 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy podniósł, że termin składania sprawozdań wynika bezpośrednio z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, wobec czego odmienne wskazanie tego terminu w rozstrzygnięciu organu administracji nie zwalnia od zachowania terminu ustawowego i nie wiąże strony. Organ II instancji stwierdził, że organ I instancji zasadnie nałożył na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] grzywnę za niezłożenie w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o ust. 1 ustawy w wysokości [...] ([...] dni x 100 zł). W piśmie z 2 sierpnia 2016 r. skarżący reprezentowany przez adw. S. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając w całości decyzję SKO w W. z [...] czerwca 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 6 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym usankcjonowanie działania Wójta Gminy D., który działając wbrew przepisom ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oficjalnie wprowadził skarżącego w błąd co do zakresu, trybu i terminu składania sprawozdań, o których mowa w art. 9o ww. ustawy, a następnie organ I instancji ten błąd wykorzystał, nakładając na skarżącego karę pieniężną za uchybienie ustawowemu terminowi na złożenie sprawozdania, mimo, że skarżący zastosował się do terminu wskazanego w decyzji Wójta o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D.; 2. naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta narusza zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej, gdyż nakłada na skarżącego "pieniężną karę administracyjną" za uchybienie terminowi do złożenia stosownego sprawozdania z prowadzonej działalności, podczas gdy skarżący został oficjalnie wprowadzony w błąd przez Wójta Gminy D. co do treści tego obowiązku, a nadto w pełni zastosował się do treści decyzji Wójta o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D.; 3. naruszenie art. 9 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy D., pomimo, że organ I instancji nie poinformował skarżącego, iż stwierdzenie zawarte w pkt 12 decyzji Wójta Gminy D. o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D., jest sprzeczne z przepisami ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, podczas gdy Wójt Gminy D. zawarł w swojej decyzji błędną informację o treści obowiązku z art. 9o ww. ustawy, a wobec tego miał obowiązek poinformować stronę o prawidłowej treści tego obowiązku niezwłocznie po dostrzeżeniu tego błędu. W związku z powyższym, wniesiono o: I. uchylenie zaskarżonej w całości decyzji SKO w W. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D.; II. na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. ewentualnie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Kolegium nie nadało należytego znaczenia okoliczności, że w decyzji wydanej przez Wójta Gminy D. o udzieleniu stronie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy D., określone zostały wprost warunki prowadzenia tej działalności. Wśród tych warunków - w pkt 12 - Wójt stwierdził, że strona ma obowiązek składania mu informacji dotyczącej ilości i rodzaju nieczystości ciekłych pochodzących z opróżniania zbiorników bezodpływowych z obszaru Gminy w poprzednim roku kalendarzowym w terminie do końca pierwszego kwartału każdego roku. Zdaniem skarżącego, wynika z tego, że organ zobowiązał stronę do składania sprawozdań rocznych, a nie kwartalnych i wyznaczył do tego dłuższy termin - w praktyce termin 3 miesięcy, (a nie 1 miesiąca) od zakończenia każdego roku. Skarżący zwraca uwagę również, że Wójt nie miał obowiązku wskazywać w decyzji o udzieleniu zezwolenia obowiązków, które ciążą na przedsiębiorcy z mocy ustawy, w tym także nie miał obowiązku wskazywać w decyzji, że przedsiębiorca ma obowiązek składania sprawozdań, ani też jaki jest tryb i termin na złożenie takiego sprawozdania. Skoro jednak organ - Wójt Gminy D. - zawarł w decyzji o udzieleniu zezwolenia taką informację, to skarżący, zgodnie z podstawową zasadą zaufania obywateli do organów władzy państwowej, mógł polegać na treści decyzji administracyjnej, zwłaszcza, że informacja o obowiązku sprawozdawczości została wciągnięta do treści decyzji i stanowiła jeden z jej elementów. W ocenie skarżącego, działanie Wójta Gminy D. budzi poważne zastrzeżenia natury konstytucyjnej, jak również pod kątem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mimo to działanie organu I instancji zostało usankcjonowane przez zaskarżoną decyzję SKO w W. W skardze wyrażono pogląd, że Wójt Gminy D. wprowadził najpierw skarżącego w błąd co do zakresu obowiązku sprawozdawczości i terminu, w jakim złożenie sprawozdania ma nastąpić. Później, po wejściu w życie noweli dającej możliwość nakładania kar administracyjnych na przedsiębiorców - bez żadnego uprzedzenia - nałożył na skarżącego taką karę mimo, że sprawozdanie złożone zostało zgodnie z decyzją Wójta o udzieleniu zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium w piśmie z 26 sierpnia 2016 r. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. W piśmie z 3 stycznia 2017 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 9 stycznia 2017 r. skarżący reprezentowany przez adw. S. R. przedstawił uzupełnienie skargi z 2 sierpnia 2016 r. i wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu tj. decyzji SKO w W. z [...] listopada 2016 r. wydanej w sprawie A. R. ([...]), którą SKO w W. uchyliło decyzję Wójta Gminy D. i umorzyło postępowanie z uwagi na stwierdzenie jej niezgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm., dalej: u.cz.p.). Organy orzekające w niniejszej sprawie oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie okoliczności związanych z nałożeniem na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 9xb pkt 2 u.cz.p. w wysokości [...] zł w związku z nieterminowym przekazaniem sprawozdania dotyczącego działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za IV kw. 2015 r. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów: art. 6, 8 i 9 k.p.a. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Okoliczność, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organ jest zobligowany przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także w myśl art. 9 k.p.a. jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, nie oznacza, że organ może nie zastosować obowiązującego przepisu prawa. Orzekanie z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oznacza bowiem orzekanie w granicach prawa. Z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji z [...] czerwca 2016 r. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące sankcję finansową za przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o u.cz.p. Organ odwoławczy w decyzji z [...] czerwca 2016 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu, a decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. wydaną przez Wójta Gminy D., w której nałożono na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] obowiązek uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 9xb pkt 2 u.cz.p. w wysokości [...] zł w związku z nieterminowym przekazaniem sprawozdania dotyczącego działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za IV kw. 2015 r. Przechodząc do kontroli zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że organy dokonały prawidłowej interpretacji zastosowanych przepisów u.cz.p. Według art. 9o ust. 1 u.cz.p., podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy (art. 9o ust. 2 u.cz.p.). Zgodnie z art. 9xb pkt 2 u.cz.p., podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który: przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Artykuł 9xb został dodany przez art. 14 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045). Przewiduje on odpowiedzialność podmiotów prowadzących działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za dwa delikty związane ze sprawozdawczością. Zgodnie z art. 59 ustawy z 25 czerwca 2015 r., ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem: 1) art. 57, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 2) art. 25, art. 29 pkt 1-10, pkt 11 w zakresie art. 88, art. 89 i art. 90 ust. 1 oraz pkt 12, art. 32, art. 34, art. 37, art. 44, art. 51, art. 53 i art. 55 ust. 2-4, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Oznacza to, że art. 9xb u.cz.p. miał zastosowanie w sytuacji, gdy obowiązek złożenia sprawozdania powstał po 1 stycznia 2013 r. W niniejszej sprawie obowiązek złożenia sprawozdania za IV kwartał 2015r. powstał po stronie skarżącego, po dniu wejścia w życie przepisu umożliwiającego nałożenie grzywny za nieterminowe wywiązanie się z obowiązku ustawowego. Należy również zwrócić uwagę, że skarżący ma obowiązek złożyć sprawozdanie bez uprzedniego wezwania organu (jest to obowiązek powstający z mocy prawa). Ustawodawca nie przewidział sytuacji, w której przedsiębiorca prowadzący działalność z zakresu opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy miałby nie złożyć sprawozdania. Zasadą wynikającą z przepisów u.cz.p. jest bowiem składanie przez przedsiębiorcę sprawozdania. Obowiązek sprawozdawczy wynika ex lege, a nałożenie sankcji jest bezpośrednią konsekwencją wykładni normy art. 9xb pkt 2 u.cz.p. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji właściwie zinterpretowały postanowienia art. 9xb pkt 2 u.cz.p. i prawidłowo je zastosowały. Za opóźnienie ustawodawca przewidział karę pieniężną bezwzględnie oznaczoną – 100 zł za każdy dzień opóźnienia. Skarżący w skardze podnosi, że Wójt nie miał obowiązku wskazywać w decyzji o udzieleniu zezwolenia obowiązków, które ciążą na przedsiębiorcy z mocy ustawy, w tym także nie miał obowiązku wskazywać w decyzji, że przedsiębiorca ma obowiązek składania sprawozdań, ani też jaki jest tryb i termin na złożenie takiego sprawozdania. Jak wynika z akt sprawy skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] złożył sprawozdanie za IV kwartał 2015r. w dniu [...] lutego 2016 r. czyli [...] dni po upływie terminu, o którym mowa w art. 9o ust. 1 u.cz.p. Odnosząc się do stanowiska skarżącego przedstawionego w skardze oraz w piśmie z 3 stycznia 2017 r. stanowiącego uzupełnienie skargi wskazać należy, że termin składania sprawozdań w niniejszej sprawie wynika bezpośrednio z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Odmienne wskazanie tego terminu w decyzji Nr [...] Wójta Gminy D. z [...] maja 2015 r. w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D. nie wiązało strony. Jak wynika z treści pisma przewodniego do akt sprawy z [...] maja 2016 r. Wójta Gminy D. znak: [...] skarżący nie składał mimo ciążącego na nim obowiązku ustawowego sprawozdań za lata 2012, 2013 i 2014. Ponadto Wójt Gminy D. w piśmie tym informuje, że do skarżącego w dniu 15 października 2012 r. zostało wysłane pismo przypominające, że sprawozdania należy składać w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Mimo tej informacji przekazanej przez Wójta do skarżącego sprawozdanie zostało złożone przez skarżącego po raz pierwszy dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie nieterminowego przekazania sprawozdania za IV kwartał 2015 r. Nie można zatem podzielić zarzutu skarżącego wyrażonego w skardze, według którego Wójt Gminy D. wprowadził najpierw skarżącego w błąd co do zakresu obowiązku sprawozdawczości i terminu, w jakim złożenie sprawozdania ma nastąpić, a później po wejściu w życie noweli dającej możliwość nakładania kar administracyjnych na przedsiębiorców – bez żadnego uprzedzenia – nałożył na skarżącego taką karę mimo, że sprawozdanie złożone zostało zgodnie z decyzją Wójta o udzieleniu zezwolenia. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że skarżący z naruszeniem obowiązku ustawowego, nie składał sprawozdań za lata 2012, 2013 i 2014, pomimo, że Wójt Gminy D. poinformował, skarżącego na piśmie, że sprawozdania należy składać w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Skarżący przez bardzo długi okres czasu nie stosował się zatem do obowiązujących przepisów prawa w zakresie działalności, którą prowadził. W analizowanym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisów prawa oraz zignorowania przez stronę informacji przekazanych przez organ I instancji. Należy również wyjaśnić, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i jako profesjonalista ma obowiązek znać przepisy, które są bezpośrednio związane z zakresem prowadzonej działalności. Od przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych należy oczekiwać profesjonalizmu i należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków związanych ze sprawozdawczością. Skarżący prowadząc działalność regulowaną m.in. przepisami u.cz.p. miał obowiązek znać i stosować przepisy tej ustawy. Skarżący zarzuca organowi I instancji brak wywiązania się z obowiązku spoczywającego na nim z mocy art. 9 k.p.a., a sam nie przestrzega podstawowych obowiązków kierowanych bezpośrednio do niego, których treść jest zrozumiała i nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu interpretacji prawa. Odnosząc się do stanowiska skarżącego przedstawionego w piśmie z 3 stycznia 2017 r. stanowiącego uzupełnienie skargi z 2 sierpnia 2016 r. wskazać należy powoływanie się przez skarżącego na decyzję SKO w W. z [...] listopada 2016 r. znak: [...] wydanej w sprawie A. R. nie mogło spowodować oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji w niniejszym postępowaniu. Decyzja SKO z [...] listopada 2016 r. została wydana w indywidualnej sprawie dotyczącej innej osoby. Rozstrzygnięcie to miało charakter indywidualny i nie było wiążące dla SKO w W., które wydało decyzję w niniejszej sprawie utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2016 r. Treść decyzji, na którą powołuje się skarżący w uzupełnieniu skargi nie może bowiem rodzić bezpośrednich skutków w przedmiotowej sprawie. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, według którego wydana decyzja SKO w W. w innej sprawie dotyczącej innej osoby, potwierdza słuszność argumentacji podnoszonej w skardze inicjującej niniejsze postępowanie przed Sądem. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.