IV SA/Wa 2306/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2007 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o stwierdzenie nieważności. oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] września 2006 r. o przekazaniu Ministrowi Budownictwa wniosku R. M. z dnia [...] września 2006 r. o wydanie decyzji stwierdzającej w części nieważność decyzji byłego Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1991 r. w przedmiocie przekazania w wieczyste użytkowanie gruntu Skarbu Państwa, będącego w zarządzie T. S.A., zlokalizowanego przy ul. [...] we W., zapisanego w KW [...], z dniem [...] grudnia 1990 r. i przekazania na własność tego przedsiębiorstwa budynków i innych urządzeń trwale z gruntem związanych, wniesionych na wymienionym gruncie, w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., stwierdzającą, że dawne parcele, leżące dziś na terenie działki będącej w użytkowaniu wieczystym przedsiębiorstwa T. S.A. nie podlegały pod działanie art. 2 ust. 1 dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu postanowienia Minister podniósł, że fakt przekazania pisma na podstawie art. 65 § 1 kpa miał na celu przesłanie sprawy organowi posiadającemu uprawnienia do podjęcia przypisanych prawem działań oraz jej merytorycznego rozpatrzenia. Podniósł, że decyzja Wojewody [...] została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości oraz na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, która zdaniem skarżącego jest właściwa do rozpatrzenia jego sprawy, powołana została na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm.) do rozstrzygania spraw określonych w art. 18 ust 1 tej ustawy, która nie jest podstawą prawną decyzji Wojewody [...]. W ocenie organu tylko Minister Budownictwa jest właściwy do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. M. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza art. 8 kpa, gdyż nie można się z niego zorientować na jakiej podstawie organem właściwym do rozpoznania wniosku ma być Minister Budownictwa. Ponadto zarzucił, że w uzasadnieniu postanowienia nie odniesiono się do zarzutu postawionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tj. zarzutu naruszenia art. 157 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 19 kpa obowiązkiem organu administracji publicznej jest przestrzeganie z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej. Oznacza to, że jeżeli organ uzna, iż jest w sprawie niewłaściwy, to obowiązany jest przekazać sprawę do organu właściwego. Właściwość rzeczową organu administracji ustala się według przepisów o zakresie jego działania. W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje właściwość rzeczową Ministra Budownictwa do rozpoznania sprawy. W jego ocenie właściwy jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wyjaśnienia wymaga, że co prawda minister właściwy do spraw administracji publicznej, zgodnie z art. 11 ust 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2001 r. Nr 80 poz. 872 ze zm.), sprawuje nadzór nad działalnością Wojewody, ale nadzór ten sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności jego działania z prawem, a także pod względem rzetelności i gospodarności, oraz dokonuje okresowej oceny pracy Wojewody. Z tego wynika, że jest organem nadzorującym Wojewodę i nie jest organem właściwym do rozpatrywania każdej sprawy, w tym stwierdzenia nieważności, wydanych przez Wojewodę. W niniejszej sprawie przedmiotem wzruszenia jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1991 r. orzekająca m.in., że grunt Skarbu Państwa będący w zarządzie T. S.A. we W. stał się od dnia 5 grudnia 1990 r. przedmiotem użytkowania wieczystego przedsiębiorstwa T. S.A. we W., a budynki i inne urządzenia trwale związane gruntem stały się własnością tego przedsiębiorstwa. Wojewoda swoją decyzję oparł na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79 poz. 464 ze zm.) i na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. Nr 30 poz. 127zezm.). Ze względu na charakter sprawy właściwość organu należy ustalić na podstawie art. 17 kpa i przepisów prawa materialnego, na podstawie których rozstrzygnięto. Właściwość rzeczową organu do stwierdzenia nieważności decyzji ocenia się według przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę do ustalenia organu, którego decyzja jest przedmiotem weryfikacji, a w przypadku zmian w strukturze administracji publicznej ustala się organ, na który przeszła właściwość przekształconego organu (por. postanowienie NSA z dna 9 grudnia 1998 r., sygn. I S.A. 941/98, Lex 44658). Zgodnie z art. 17 pkt 2 kpa organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi ministrowie, przy czym zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 kpa należy przez to rozumieć m.in. ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej. Natomiast na podstawie art. 9a ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. 03 Nr 159 poz. 1548 ze zm.) sprawy z zakresu gospodarki nieruchomościami, jeżeli odrębne ustawy inaczej nie stanowią należą do działu budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa, a właściwy do kierowania tym działem jest Minister Budownictwa - na podstawie Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Budownictwa (Dz.U. Nr 131 poz. 906). Ponadto, ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, (Dz.U. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), która zastąpiła ustawę o gospodarce nieruchomościami, stanowiącą podstawę prawną rozstrzygnięcia Wojewody [...], w art. 3 ust. 1 wskazuje, że właściwym w sprawach gospodarki nieruchomościami jest minister właściwy ds. budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Z podniesionych wyżej względów należy stwierdzić, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo uznał, że do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest Minister Budownictwa, a nie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 8 kpa, to w ocenie Sądu, jest on niezasadny. W uzasadnieniu swojego postanowienia Minister dostatecznie przedstawił motywy zajętego stanowiska. Nie można zatem obiektywnie uznać, że naruszona została zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Również należy stwierdzić, że postanowienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zasadnie ocenił, że nie jest właściwy do rozpoznania wniosku R. M. o wzruszenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1991 r. i zasadnie przekazał, na podstawie art. 65 § 1 kpa, podanie, według właściwości, Ministrowi Budownictwa. Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.