IV SA/Wa 2307/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. oddala skargę Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa z związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), uchylił swoją decyzję z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania M.S. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie. W pozostałym zakresie Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], określającą wysokość zobowiązania J. S. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na kwotę 40 818 zł. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, iż J. S. złożył do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zawiadomienie o podjęciu działalności w zakresie importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, w którym poinformował, że wziął na siebie obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów. W zawiadomieniu tym podał także, że w zakresie tworzenia sieci zbierania pojazdów współpracuje z P. Sp. z o.o. w W. . Główny Inspektor podkreślił, że zgłaszający nie podał jednak adresów stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów wchodzących w skład sieci. Zwrócono również uwagę, że J. S. nie złożył rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci, wymaganego w art. 15 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Organ wyjaśnił, iż wskazana w zawiadomieniu o podjęciu działalności w zakresie importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów nazwa przedsiębiorcy wprowadzającego pojazdy to [...] M. i J. S.. Nazwa ta w ocenie Głównego Inspektora wskazywała, że działalność prowadzona jest przez M. S. i J. S. . To z kolei stanowiło podstawę do uznania, że M. S. i J. S. winni być zawiadomieni o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. W zawiadomieniu tym organ wezwał strony do złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie i przedstawienia dokumentów potwierdzających m.in. datę wprowadzenia na terytorium kraju pierwszego pojazdu w 2006 r.; liczbę wprowadzonych na terytorium kraju w 2006 r. pojazdów; zbycie pojazdów wprowadzonych w 2006 r. na terytorium kraju, kopii dowodów wpłaty na rachunek bankowy NFOŚiGW opłaty 500 zł za pojazdy wprowadzone na terytorium kraju w 2006 r., czy też kopii oświadczeń o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci oraz dokumentów, potwierdzających daty zawarcia z przedsiębiorcami prowadzącymi stację demontażu umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów, a także rozwiązania lub wygaśnięcia tych umów. Wobec nieudzielania przez strony odpowiedzi na powyższe zawiadomienie Główny Inspektor Ochrony Środowiska zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie kontroli w celu otrzymania tych dokumentów. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ uzyskał kopie 151 sztuk faktur zakupu pojazdów za granicą w 2006 r., 144 sztuk faktur sprzedaży ww. pojazdów w roku 2006 jak i w latach następnych, 4 sztuki dowodów uiszczenia opłaty w wysokości 500 zł, 115 sztuk oświadczeń o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci. W protokole kontrolnym wskazano, że z uwagi na wyjaśnienia, zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazujące, iż działalność gospodarczą pod nazwą [...] prowadzi wyłącznie J. S. (potwierdzone następnie przez Urząd Kontroli Skarbowej w P.) organ uznał, że prowadzone postępowanie administracyjne winno dotyczyć jedynie J. S. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, powołując się na przepisy ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stwierdził, że zasadą jest, iż wprowadzający pojazd jest obowiązany samodzielnie zapewnić sieć zbierania pojazdów. Znaczenie pojęcia "zapewnić sieć" organ odniósł do prowadzenia sieci własnej. Zdaniem organu, dopiero ust. 2 art. 11 cyt. ustawy pozwala na odstępstwo od tak rozumianej zasady, bowiem daje możliwość posłużenia się w celu wykonania obowiązku przez wprowadzającego pojazd innymi podmiotami, tj. przedsiębiorcami, którzy sami prowadzą stacje demontażu. Wprowadzającego pojazd muszą zatem łączyć z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu bezpośrednie umowy, aby można było mówić, że obowiązek zapewnienia sieci jest wykonany. W związku z tym, w ocenie organu, wprowadzający pojazd powinien wykazać - czy to przez samodzielne utworzenie stacji demontażu, czy też poprzez bezpośrednie podpisanie umów o utworzeniu sieci zbierania pojazdów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu, w tym również podpisanie takich umów za pomocą pełnomocnika - że utworzenie sieci zbierania pojazdów obejmuje terytorium kraju w sposób określony w art 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Z analizy zebranych w trakcie kontroli dokumentów organ wywiódł, że J. S. , prowadząc w 2006 r. działalność w zakresie importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, zakupił za granicą 151 pojazdów, z czego w tym samym roku sprzedał 89 sztuk, w tym dla 4 z nich dokonał wpłaty opłaty w wysokości 500 zł, dla niektórych pojazdów przedłożył oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci a dla pozostałych nie przedłożył żadnych dokumentów. Na podstawie informacji udostępnionych przez NFOŚiGW organ uzyskał dane o 57 wpłatach opłaty 500 zł dokonanych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 27 maja 2011 r., tj. 6 wpłat opłaty 500 zł dokonanych w 2006 r,3w 2007 r., 34 w 2010 r. oraz 14 w 2011 r. Skarżący skorzystał zatem ze zwolnienia z obowiązku zapewnienia sieci poprzez wpłatę 500 zł w stosunku do 6 pojazdów. Biorąc pod uwagę powyższe Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że J. S. wprowadził w 2006 r. na terytorium kraju 89 pojazdów, z czego w przypadku 6 spośród tych pojazdów wniósł opłatę w wysokości 500 zł. W ocenie organu oznacza to, że 83 pojazdy, w przypadku których J. S. nie skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, objęte były obowiązkiem zapewnienia sieci, o której mowa w art. 11 cyt. ustawy. Skarżący, zdaniem organu, nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów ponieważ nie utworzył własnej sieci demontażu ani punktów zbierania pojazdów, nie podpisał też umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi staćje demontażu. J. S. przedstawił jedynie oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci, zawierające zapis o zawarciu umowy o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. Sp. z o.o.. Jednakże, jak zaznaczył Główny Inspektor Ochrony Środowiska, że firma ta nie była w 2006 r. stacją demontażu, nie posiadała bowiem wówczas decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu. Podkreślono, że skarżący nie ustanowił również P. Sp. z o.o. swoim pełnomocnikiem, za pomocą którego możliwe byłoby podpisanie w jego imieniu i na jego rzecz umów dotyczących zapewnienia sieci zbierania pojazdów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Wobec tego uznano, że J. S. obowiązany był naliczyć i wpłacić do 31 marca 2007 r. opłatę za brak sieci za 359 dni, w których sieć nie była zapewniona. Ze względu na to, że skarżący nie naliczył i nie wniósł opłaty za brak sieci za 2006 r. organ ustalił wysokość jego zobowiązania na kwotę 40818 zł. Jednocześnie Główny Inspektor stwierdził, że z powodu określenia w decyzji z dnia [...] października 2011 r., wydanej w pierwszej instancji, wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. zarówno J. S., jak i M. S. , która nie prowadzi działalności gospodarczej pod nazwą [...], decyzja ta musiała zostać uchylona w stosunku do M. S. W zaskarżonej decyzji określono wysokość zobowiązania wyłącznie w stosunku do J. S. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący w swojej skardze wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jego zobowiązania, jako wydanej z naruszeniem prawa. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 81 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kpa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, oraz - błędną wykładnię art. 11 ust. 1 i 2 w zw. z art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonał błędnej wykładni art. 11 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, wadliwie interpretując, iż pojęcie "zapewnienia sieci", o którym mowa w art. 11 ust. 1 tej ustawy oznacza prowadzenie jej samodzielnie poprzez własną sieć, natomiast ustawodawca dopiero w ust. 2 tego przepisu pozwala na odstąpienie od tak rozumianej zasady i stanowi o posłużeniu się w celu wykonania obowiązku przez wprowadzającego pojazd innymi podmiotami, tj. przedsiębiorcami, którzy sami prowadzą stację demontażu. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem pełnomocnik skarżącego powołał się na wyrażany w doktrynie pogląd, według którego "nieuprawnione jest twierdzenie, iż podmiot oferujący wprowadzającemu "zorganizowaną sieć" musi równocześnie prowadzić działalność w zakresie stacji demontażu. Z tego względu każda umowa, która została zawarta przez wprowadzającego, która gwarantuje, iż posiadacze pojazdów będą mogli przekazać swoje pojazdy zgodnie z wymogiem określonym w art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów jest realizacją obowiązku wynikającego z tego przepisu" (zob. Piotr Sacharczuk, artykuł w St. Prawn. KUL.2008.3.83 Obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Teza nr 1, LEX 125588/1). Ponadto, w ocenie pełnomocnika, GIOŚ zarówno w skarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, nie wskazał przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom oraz wyjaśnieniom złożonym przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, działając wbrew art. 107 § 3 Kpa. Wskazano, iż naliczona opłata w tym przypadku stanowi dla przedsiębiorcy bardzo dotkliwą sankcję administracyjną, zwłaszcza, że arbitralnie organ uznał, iż skarżący nie skorzystał ze zwolnienia przewidzianego w art. 12 ustawy o recyklingu samochodów wycofanych z eksploatacji. Podniesiono, że skarżący informował o swojej długotrwałej współpracy z P. Sp. z o.o. - podmiotem profesjonalnie zajmującym się na rynku polskim tworzeniem i obsługą sieci recyklingu pojazdów, który włączył firmę [...] do utworzonej przez siebie sieci. Organ zarówno w 2006 jak i 2007 r. nie wskazał na niewłaściwość postępowania skarżącego, nie kwestionował również oświadczeń P. Sp. z o.o. potwierdzających powyższe okoliczności. Takie działanie organu, w ocenie pełnomocnika skarżącego, stanowi o rażącym naruszeniu art. 11 Kpa. Wskazano również na błędne oznaczenie stron postępowania przez organ w momencie wszczęcia oraz w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. GIOŚ, wszczynając z urzędu postępowanie administracyjne zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. uznał, iż osobami zobowiązanymi z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. są M. i J. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], podczas gdy tylko J. S. we wskazanym okresie prowadził działalność gospodarczą o nazwie [...]. Takie postępowanie organu, polegające na błędnym oznaczeniu stron postępowania, a co za tym idzie błędnym oznaczeniu adresatów decyzji administracyjnych wydanych w toku prowadzonego postępowania, w ocenie pełnomocnika wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez GIOŚ dotyczącego faktu braku posiadania przez P. Sp. z o.o. w 2006 r. wymaganych decyzji w zakresie gospodarki odpadami wskazano, że podmiot ten działał w interesie i na zlecenie firmy [...], zapewniając sieć zbierania pojazdów, organizując grupy stacji posiadających uprawnienia do recyklingu pojazdów zgodnie z zawartą umową. Uznano za błędne działanie organu, które prowadzi do karania przedsiębiorcy za ewentualną nierzetelność ze strony kontrahenta, zwłaszcza w sytuacji, gdy reżim obowiązującej ustawy dotyczący obowiązku zapewnienia sieci funkcjonuje od 1 stycznia 2006 r., a sporna kwestia "zapewnienia sieci zbierania pojazdów" do chwili obecnej nie została doprecyzowana w żadnym akcie administracyjnym. Pomimo zagwarantowania przez skarżącego obsługi sieci zbierania pojazdów przez profesjonalny podmiot GIOŚ określił opłatę za brak sieci. Przywołane postępowanie GIOŚ, zdaniem pełnomocnika, nie wyczerpywało znamion postępowania odpowiadającego regulacji zawartej w art. 8 Kpa, tj. nie zapewniło przy załatwianiu sprawy bezwzględnego pierwszeństwa interesowi społecznemu jak również nie brało pod uwagę słusznego interesu strony. W przedmiotowym postępowaniu pomimo faktu naliczenia opłaty za brak sieci zgodnie z art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, sama podstawa jej naliczenia tj. uznanie że należność odnosi się do 83 sprowadzonych pojazdów w przypadku, w którym skarżący został pozbawiony prawa skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 12 cyt. ustawy, w ocenie pełnomocnika skarżącego, stoi ewidentnie w rażącej sprzeczności z normami ujętymi w kodeksie postępowania administracyjnego wskazanymi w skardze. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie: zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działał w niniejszej sprawie w oparciu o treść art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). Stosownie do treści powołanego przepisu, w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Przepis art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowi, że wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu, wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1 000 pojazdów w roku kalendarzowym, może nie zapewniać sieci, jest jednakże obowiązany do wniesienia, na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżący prowadząc działalność w zakresie importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów obowiązany jest do zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Należy uznać, iż obowiązek zapewnienia sieci jest wykonany zarówno, gdy wprowadzający pojazd samodzielnie utworzy sieć demontażu, jak również posłuży się w tym celu innymi podmiotami, tj. przedsiębiorcami, którzy sami prowadzą stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów. Słuszne jest stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż w takiej sytuacji wprowadzającego pojazd muszą łączyć z przedsiębiorcami prowadzącymi stację demontażu bezpośrednie umowy o utworzeniu sieci zbierania pojazdów, ewentualnie umowy takie może w imieniu wprowadzającego pojazd zawrzeć pełnomocnik. Należy zauważyć, iż z prawidłowo poczynionych przez organ ustaleń wynika, iż J. S. wprowadził w 2006 r. na terytorium kraju 89 pojazdów, z czego tylko od 6 z tych pojazdów wniósł opłatę w wysokości 500 zł. Zatem 83 pojazdy, w przypadku których skarżący nie skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art 12 ustawy o recyklingu, objęte były obowiązkiem zapewnienia sieci, o której mowa w art. 11 ww. ustawy. Słuszne jest stanowisko orzekającego w niniejszej sprawie organu, iż skarżący nie wypełnił tego obowiązku. Należy mieć bowiem na uwadze, iż skarżący nie utworzył własnej stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, nie podpisał także umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Faktu tego nie zmienia również okoliczność powoływana przez skarżącego w skardze oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż zawarł on umowę o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z P. Sp. z o. o. Jak trafnie bowiem zauważył Główny Inspektor Ochrony Środowiska, podmiot ten w 2006 r. nie posiadał decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu, a zatem nie mógł być uznany za przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznając, iż obowiązek o którym mowa w art. 11 cyt. ustawy nie został przez skarżącego spełniony zasadnie wskazał, iż w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego zawarcia bezpośredniej umowy z przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu. Wobec tego, iż P. Sp. z o. o. nie posiadała uprawnień do prowadzenia stacji demontażu mogła być jedynie uznana za pełnomocnika, za pomocą którego możliwe było podpisywanie w imieniu skarżącego i na jego rzecz umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów z przedsiębiorcami legitymującymi się prawem do prowadzenia stacji demontażu. Zawarta przez skarżącego z P. Sp. z o.o. umowa nie miała jednak charakteru pełnomocnictwa uprawniającego ten podmiot do działania w imieniu skarżącego. Nie można zatem uznać, iż na jej podstawie P. Sp. z o.o. mogła zawierać w imieniu skarżącego umowy dotyczących zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że w takiej sytuacji należało stwierdzić, iż skarżący nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. W tym względzie nie mogą również odnieść zamierzonego skutku te argumenty skarżącego, które odwołują się do nierzetelnego działania kontrahenta - P. Sp. z o.o. Podmiot ten, działając na zlecenie firmy [...] zobowiązany był do zapewnienia sieci zbierania pojazdów poprzez zorganizowanie grup stacji, posiadających uprawnienia do recyklingu pojazdów, zgodnie z zawartą umową. Należy mieć bowiem na uwadze, iż fakt zawarcia przez wprowadzającego pojazd umowy z innym podmiotem (w tym P. Sp. z o.o.), czy też przedsiębiorcami prowadzącymi stację demontażu, nie zwalnia wprowadzającego pojazd z odpowiedzialności za wykonywanie obowiązku zapewnienia sieci. Zobowiązanym do zapewnienia sieci oraz rozliczenia się z tego obowiązku jest zawsze wprowadzający pojazd, co oznacza, że zawarcie umowy nawet z podmiotem, który posiada uprawnienia do prowadzenia stacji demontażu nie jest równoznaczne z przeniesieniem tego obowiązku na ten podmiot. Do obowiązków wprowadzającego pojazd należy dbałość o zawarcie umowy w kształcie pozwalającym zrealizować cel, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu. Nietrafne są również twierdzenia skarżącego, iż GIOŚ prowadząc w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Skarżący został w dniu 9 czerwca 2010 r. wezwany do złożenia obszernych wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, poprzez przedstawienie różnych dokumentów, w tym m.in. dokumentów potwierdzających daty zawarcia z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów. Ponieważ mimo udzielenia mu terminu skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, należy stwierdzić, iż zarzut ten jest bezzasadny. Brak jakiegokolwiek potwierdzenia zawierania umów z podmiotami, prowadzącymi stacje demontażu potwierdza, że skarżący nie zapewnił w sposób skuteczny sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ta okoliczność oraz brak zwolnienia, o którym mowa w art. 12 cyt. ustawy, dawały podstawę do określenia opłaty za brak sieci. Wysokość tej opłaty została określona prawidłowo, zgodnie z art. 14 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Nie są trafne również zarzuty skargi, wskazujące na wady zaskarżonej decyzji, polegające na naruszeniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, wobec skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania. Należy podkreślić, iż błędne oznaczenie przez GIOŚ stron postępowania w decyzji z dnia [...] października 2011 r., wydanej w pierwszej instancji, zostało przez ten organ skorygowane w momencie ponownego rozpatrywania sprawy. GIOŚ, działając bowiem na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił decyzję z dnia [...] października 2011 r. w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania M. S. z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie. Powyższe oznacza, iż w zaskarżonej decyzji orzekający organ - utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] października 2011 r. określającą wysokość zobowiązania jedynie dla J. S. - prawidłowo ustalił krąg stron postępowania. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut odwołujący się do naruszenia przepisu 7 oraz 77 § 1 Kpa. W niniejszej sprawie został prawidłowo zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, natomiast strona była wzywana do złożenia niezbędnych wyjaśnień. Skarżący miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w trakcie postępowania administracyjnego materiału dowodowego, nie zostały zatem naruszone również pozostałe powołane w skardze przepisy Kpa. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.