IV SA/Wa 2310/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [..] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: zwolnić S. B. od kosztów sądowych. S. B. złożył skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł skarżący złożył oświadczenie, iż nie posiada środków pieniężnych na uiszczenie wpisu sądowego od skargi. W założonym następnie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżący przebywa obecnie w areszcie śledczym. Poza mieszkaniem o pow. 45,20 m² nie posiada żadnego majątku, nie uzyskuje dochodów. Z zaświadczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w O. dołączonego do wniosku wynika, że skarżący jest zatrudniony nieodpłatnie na rzecz Aresztu Śledczego w O. na stanowisku pomocnika kucharza. Rozpatrując przedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać, że zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 omawianej ustawy. Biorąc pod uwagę stan faktyczny opisany we wniosku - przede wszystkim brak dochodu i brak majątku (poza mieszkaniem o pow. 45,20 m²) - należało przyjąć, że wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów jest uzasadniony i zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.