IV SA/Wa 2320/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia oraz ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę Decyzją [...] z dnia [...] maja 2015r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej jako organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2016r., poz. 23 – dalej jako kpa), po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...], orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w dzielnicy [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0531 ha, stanowiącej współwłasność na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej Państwa W. i M. T., przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] ([...]) - odcinek: węzeł "[...]" (z węzłem) - węzeł "[...]" z węzłem oraz o ustaleniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w wysokości 333.898,00 zł na rzecz jej właścicieli, a także o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty tak ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja będzie podlegać wykonaniu. W uzasadnieniu organ wskazał, że opisana wyżej nieruchomość została przeznaczona i przejęta pod drogę publiczną, a wobec nieprzyjęcia przez właścicieli oferty dobrowolnego wykupu, wszczęto postępowanie wywłaszczeniowe, w toku którego w dniu [...] października 2014r. odbyła się rozprawa wywłaszczeniowo - odszkodowawcza z udziałem biegłego rzeczoznawcy majątkowego oraz pełnomocnika właścicieli a bez udziału przedstawiciela Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który nie stawił się pomimo prawidłowo doręczonego wezwania. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r. znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa spornej nieruchomości położonej w dzielnicy [...] oznaczonej jako działka nr [...] i ustalił odszkodowanie za tę nieruchomość w wysokości 333.898,00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej jako skarżący). Skarżący podniósł, iż na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej na terenie działki nr [...], znajdowało się nieczynne składowisko odpadów budowlanych i komunalnych, które zostało zlikwidowane przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad przed rozpoczęciem robót budowlanych a łączna kwota wydatków poniesiona na ten cel wyniosła 11 581089,60 zł, zaś proporcjonalny koszt likwidacji wysypiska na wywłaszczonej działce nr [...] wydzielonej z działki nr [...] to 675775,60 zł. Zdaniem skarżącego przy wycenie nieruchomości rzeczoznawca majątkowy winien był uwzględnić lokalizację składowiska odpadów stosując jednocześnie przepis § 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, zgodnie z którym w przypadku konieczności poniesienia nakładów na przywrócenie nieruchomości do stanu umożliwiającego korzystanie zgodne z jej przeznaczeniem, przekraczających wartość, jaką nieruchomość miałaby, gdyby te nakłady nie były konieczne, wartość tej nieruchomości może być wyrażona liczbą ujemną, co wymagało uzasadnienia w operacie szacunkowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ przywołał art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958 ze zm.), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych i autostrad oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006r. Nr 220, poz. 1601); art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721) i stwierdził, iż postępowanie wywłaszczeniowe w stosunku do spornej nieruchomości zostało przeprowadzone prawidłowo. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według jej stanu na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i według jej wartości rynkowej w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości a wartość nieruchomości określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Podał, że podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania stanowi sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, który został oceniony pozytywnie, stosownie do art. 77 i art. 80 kpa. Organ wyjaśnił, że szacowana działka nr [...] została wydzielona z działki nr [...], na której w północno - zachodniej części znajdowało się nieczynne składowisko odpadów komunalnych i budowlanych, zaznaczył jednak że działka nr [...] znajduje się w południowo - wschodnim fragmencie działki nr [...] i do 1986r. była wykorzystywana jako siedlisko zabudowane domem mieszkalnym wyposażonym instalację elektryczną oraz studnię, a następnie jako teren rekreacyjny. Przywoływane w odwołaniu składowisko odpadów znajdowało się zatem poza obszarem działki nr [...]. Organ podał ponadto, że w najbliższym otoczeniu wycenianej nieruchomości znajdują się budynki powstałe w latach 1940 - 1950, natomiast nieco dalej zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, uporządkowana, i w większości nowa. Badając przeznaczenie planistyczne organ wskazał, iż nieruchomość stanowiąca przedmiot wyceny, na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a następnie wg uchwały Rady [...] nr [...] znajdowała się w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] a wokół niej były tereny oznaczone symbolem MU - funkcja mieszkaniowa z usługami o znaczeniu lokalnym wraz z towarzyszącymi obiektami użyteczności publicznej. Organ wskazał, że wartość gruntu określono w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej a analizą objęte zostały transakcje gruntami przeznaczonymi pod drogi publiczne na terenie dzielnicy [...] oraz rozszerzająco na terenie całego [...]. Ponieważ jednak transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi w większości dotyczyły sprzedaży udziałów w drogach wewnętrznych lub działek przeznaczonych na cele drogowe decyzją lokalizacyjną a nie dokumentami planistycznymi, nie było możliwe określenie wartości nieruchomości wycenianej na podstawie transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod drogę. W konsekwencji wartość nieruchomości określono zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przyjmując do porównań transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, tj. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową lub mieszkaniowo-usługową. Za biegłym organ stwierdził też, że skoro nieruchomość na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej przeznaczona była na cele drogowe to w sprawie nie ma możliwości zastosowania tzw. zasady korzyści. Ostatecznie dla potrzeb wyceny analizie poddano rynek lokalny określony na teren [...], dzielnicę [...], nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo-usługową z okresu ostatnich dwóch lat poprzedzających wycenę. Na tak zdefiniowanym rynku odnotowano 33 transakcje, których ceny zawierały się w przedziale od około 200,00 zł do około 1.800,00 zł. Wskazano też na zależność cen transakcyjnych od takich cech jak lokalizacja (waga - 30%), położenie względem dróg (waga - 30%), sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich (waga - 20%) oraz kształt działki (waga - 20%). Analiza rynku wykazała stabilizację cen związaną z upływem czasu. Do analizy porównawczej biegły przyjął 14 transakcji nieruchomościami niezabudowanymi przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową oraz mieszkaniowo - usługową i na tej podstawie oszacował wartość 1 m2 gruntu na kwotę 628,81 zł/m2, co przy powierzchni 0,0531 ha dało określoną w decyzji kwotę 333.898.00 zł. Odpowiadając na zarzut dotyczący zwrotu kosztów rekultywacji przedmiotowej nieruchomości, organ wskazał na znajdującą się w aktach sprawy opinię Komisji Arbitrażowej Polskiej Federacji Rzeczoznawców Majątkowych z dnia [...] listopada 2013r. Nr [...] opracowaną na zlecenie strony w celu dokonania oceny prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego w sprawie. Według opinii z załączonych dokumentów nie wynika, by odpady były składowane na terenie wycenianej działki nr [...] ani też, że na obszarze tej działki wystąpiły skażenia chemiczne. Niezależnie od tego organ wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r., na potrzeby ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte pod realizację inwestycji drogowych ustala się wartość rynkową nieruchomości wraz ze składnikami budowlanymi oraz roślinnymi podlegającymi wycenie, brak jest jednak przepisów nakazujących uwzględniać w wartości nieruchomości koszty prac przygotowawczych związanych z celem wywłaszczenia. Organ uznał, że dotychczasowy właściciel nieruchomości nie może ponosić negatywnych skutków, w tym dodatkowych kosztów, związanych z koniecznością przygotowania przejętego gruntu pod inwestycję celu publicznego a zatem zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania gruntu wynikająca z decyzji o lokalizacji drogi krajowej nie może skutkować pomniejszeniem wartości rynkowej gruntu, a tym bardziej całkowicie pozbawiać właściciela odszkodowania za przejętą nieruchomość. Według organu koszty związane z odpowiednim przygotowaniem gruntu, w związku z nowym przeznaczeniem pod inwestycję drogową - ponosi inwestor. Skargę na powyższą decyzję złożył Skarb Państwa - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Zarzucił jej naruszenie art. 7 , art. 77 i 80 kpa i wniósł o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].01.2015 r., znak: [...] a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż z przeprowadzonych przed likwidacją składowiska wykopów (9 wykopów na terenie dawnej działki [...]) i badań wykonanych przez Państwowy Instytut Geologiczny z siedzibą w [...], opracowanych w dokumencie "[...]" z lipca 2010 r. (strona 20-30) wynika, iż sporne składowisko było zlokalizowane na powierzchni 6650 m2 działki nr [...]. Wskazano, iż przedmiotowe wysypisko oraz jego likwidacja zostały udokumentowane w "Raporcie końcowym z przeprowadzonych prac [...]". Raport wskazywał m.in., iż na terenie dawnej działki [...] (obecnie dz. [...] i [...]) w latach od zakończenia II wojny światowej do początku lat 80 XX wieku, deponowane były w sposób niekontrolowany różnego rodzaju odpady, takie jak: gruz budowlany, beton, cegły, szmaty, drewno, metal, szkło, plastik, guma, folia i inne niesegregowane odpady komunalne jak również prawdopodobnie odpady przemysłowe o charakterze chemicznym a ich usunięcie na określonym terenie i głębokości 13 metrów, pochłonęło łącznie 11 581 089,60 zł poniesionych przez GDDKiA oraz że kwota ta winna być proporcjonalnie uwzględniona przy wycenie ww. nieruchomości. Skarżący zarzucił, że ustalając wartość nieruchomości autor operatu nie uwzględnił właściwie lokalizacji nieczynnego składowiska odpadów, błędnie przyjmując, że składowisko odpadów obejmowało tylko północno zachodnią część dawnej działki nr [...] i nie obejmowało terenu obecnej działki nr [...]. W ocenie skarżącego błąd ten skutkował nieuwzględnieniem zgodnie z zapisami § 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatów szacunkowego (Dz. U.2004 r. nr 207 poz. 2109 ze zm.) nakładów poniesionych na przywrócenie nieruchomości do stanu umożliwiającego korzystanie zgodnie z jej przeznaczeniem. Skarżący wskazał, że zgodnie z decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].04.2006 r. jak i wskazanymi przez autora operatu ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] z określeniem ustaleń wiążących gminy [...] przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2001 r., pełniącego rolę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], przedmiotowa nieruchomość znajdowała w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie ppsa) dokonywana przez sądownictwo administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ppsa). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że nie naruszają one prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja, gdy chodzi o jej uzasadnienie, spełnia też kryteria z art. 107 § 3 kpa. Organ punkt po punkcie przedstawił stan faktyczny sprawy, motywy działania i sposób oraz zasady dokonanej wyceny nieruchomości w konfrontacji z obowiązującymi przepisami prawa. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 ugn w zw. z art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, j.w.), co oznacza, że jest to wartość określona na podstawie czynników rynkowych. Tym samym, przy wyliczaniu wartości rynkowej nieruchomości, brane są pod uwagę ceny transakcyjne, będące efektem wzajemnego oddziaływania na siebie sił popytu i podaży. Zasady szacowania wartości nieruchomości a także określenie podmiotów uprawnionych do określania tych wartości zawierają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 dalej jako ugn). Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości (art. 134 ust. 3 ugn). Jeżeli zaś przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (art. 134 ust. 4 ugn). Zgodnie z art. 154 ust. 1 ugn wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie terenu ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 154 ust. 2 i 3 ugn). Szczegółowe kwestie dotyczące metod wyceny określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm. dalej jako rozporządzenie). Zgodnie z § 36 ust. 1 ww rozporządzenia wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami bez uwzględnienia ustaleń decyzji, nie uwzględnia się przy tym nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. W przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym. W przypadku gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w następujący sposób: 1) wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, 2) wartość nieruchomości zajętych pod drogi publiczne stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni - powiększony, na podstawie badania rynku nieruchomości, nie więcej niż o 50% (§ 36 ust. 2 i 3 rozporządzenia). Natomiast w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 § 36 rozporządzenia stosuje się wówczas odpowiednio. (§ 36 ust. 4 rozporządzenia) Rzeczoznawca zastosował w kontrolowanej sprawie § 36 ust. 4 rozporządzenia i do porównań przyjął transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, tj. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową lub mieszkaniowo-usługową. Sposobu i metody wyceny strona skarżąca nie kwestionowała, operat szacunkowy został przy tym pozytywnie zaopiniowany przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. W skardze zarzucono natomiast, że zarówno operat z dnia [...].03.2014 r. jak i opinia Komisji Arbitrażowej Polskiej Federacji Rzeczoznawców Majątkowych z dnia [...].11.2013 r. zostały sporządzone w okresie kiedy składowisko zostało już zlikwidowane, zatem według skarżącego nie mogą być podstawą dla przesądzenia o lokalizacji usuniętego uprzednio składowiska odpadów. Sąd podziela stanowisko organu wskazujące na to, iż kwestie dostosowania terenu do wymagań inwestycji obciążają inwestora, zwłaszcza ze mamy do czynienia z podmiotem działającym profesjonalnie. Kwestie badania struktury terenu przeznaczonego pod inwestycję drogową winny być brane pod uwagę już na etapie projektowania przebiegu drogi publicznej. W stanie faktycznym sprawy § 24 rozporządzenia nie ma zastosowania. Trzeba bowiem podkreślić, że strona skarżąca, jakkolwiek przywołała w skardze i dołączyła do akt "Ocenę jakości gruntów [...]", to jednak nie odniosła się do przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentów organu wskazujących na uwarunkowania i usytuowanie (a także dotychczasowy sposób użytkowania) spornej działki. Skarżący nie uwzględnił też, że nieruchomość tę wymienieni w decyzji właściciele nabyli w drodze zasiedzenia; nie sposób zatem przyjąć aby w dacie orzekania przez Sąd powszechny nieruchomość ta nosiła oczywiste cechy publicznego składowiska odpadów, a także aby właściciele odpowiadali za stan i skład gruntu pod jego powierzchnią. Nade wszystko z akt sprawy, a w szczególności z owej Oceny jakości gruntów (...) (k. 7 i n. akt) w żadnej mierze nie wynikają przywoływane przez skarżącego ustalenia dotyczące wprost działki, będącej przedmiotem wyceny; ani też określonej stosownym numerem czy powierzchnią jakiejkolwiek innej działki. Zarzuty co do ustaleń faktycznych organu mogłyby stanowić przedmiot rozważań Sądu - pod warunkiem jednak udokumentowania w jakiejkolwiek formie twierdzeń eksponowanych w toku postępowania administracyjnego bądź w samej skardze. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, ze w sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 kpa a innych naruszeń prawa Sąd nie dopatrzył się z urzędu. Skutkowało to oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ppsa.