IV SA/Wa 2329/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H.B. na decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2007 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący H.B. w skardze na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2007 r. w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego w budynku przy ul. (...) w W., zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z informacji podanych w nadesłanym formularzu PPF wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz dwójką małoletnich dzieci. Jedynym dochodem skarżącego jest wynagrodzenie z umowy o pracę w wysokości 2 700 zł brutto miesięcznie, bowiem jak oświadczył jego żona jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jak wynika z rubryki 7 formularza skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż jego sytuacja materialna jest trudna, bowiem cała rodzina pozostaje na jego utrzymaniu, a uzyskiwane dochody w znacznym stopniu obniżają wydatki konieczne, tj. czynsz-300 zł, prąd-100 zł, gaz-100 zł, alimenty-250 zł, przedszkole-150 zł oraz pożyczka z pracy w wysokości 800 zł miesięcznie i kredyt samochodowy -500 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analizując sytuację finansową skarżącego uwidocznioną we wniosku należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskodawca uzyskuje wprawdzie stałe dochody w postaci wynagrodzenie za pracę, jednak na utrzymaniu skarżącego pozostaje bezrobotna żona oraz dwoje małoletnich dzieci. Uzyskiwane przez skarżącego dochody w łącznej wysokości 2700 zł brutto miesięcznie służą więc do utrzymania czteroosobowej rodziny. Nadto skarżący wykazał, iż ponosi znaczne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem. W ocenie Sądu tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.