IV SA/Wa 2330/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków adwokata C. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: przyznać adwokatowi C. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 69 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2330/13 ustanowiono dla Z. I. adwokata w sprawie ze skargi wymienionej na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła adwokata C. P. Wyznaczony pełnomocnik wniósł w imieniu skarżącej zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt II OZ 293/14 oddalił zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2330/13 oddalił skargę Z. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...]. Jednocześnie Sąd przyznał adwokatowi C. P. kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] pełnomocnik Z. I. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 11 czerwca 2014 r., a po doręczeniu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem sporządził i wniósł w imieniu skarżącej skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2535/14 oddalił skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie powołanego orzeczenia, wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącą przed Sądem drugiej instancji. Poparł skargę kasacyjną i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części. W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 kwietnia 2016 r. Sąd drugiej instancji wskazał, że wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 – 261 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r. adwokat C. P. po raz kolejny zwrócił się o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości, ani w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej w przedmiotowej sprawie przed sądem administracyjnym drugiej instancji w postępowaniu zakończonym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2014 r. oraz w postępowaniu zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2016 r., określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna wynosi 75 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie, ponieważ wyznaczony pełnomocnik prowadził sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Wedle natomiast § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) powołanego rozporządzenia w postępowaniu zażaleniowym stawka minimalna wynosi 120 zł. Wyznaczonemu pełnomocnikowi należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 300 zł (180 zł sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym + 120 zł w postępowaniu zażaleniowym). Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., należało orzec jak w postanowieniu.