IV SA/Wa 2332/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 2332/13 U Z A S A D N I E N I E I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [....] lipca 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada"), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (A. S. – dalej "skarżący") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szefa Urzędu") z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], orzekającej o: 1) odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielania skarżącemu ochrony uzupełniającej, 3) odmowie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany, 4) wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 5) zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, - utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy w części dotyczącej pkt 1 – 4, natomiast w części dotyczącej pkt 5 uchyliła decyzję i w tym zakresie umorzyła postępowanie organu I instancji. II. Zaskarżona decyzja Rady została wydana w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu 16 czerwca 2011 r. skarżący, obywatel A., deklarujący narodowość [...], złożył do Szefa Urzędu wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, po tym jak został zatrzymany dnia 13 maja 2011 r. przez funkcjonariuszy Policji, w związku z nielegalnym pobytem na terytorium RP. W momencie zatrzymania skarżący nie posiadał żądnych dokumentów tożsamości, upoważniających do wjazdu i pobytu na terytorium RP. 2. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Szef Urzędu orzekł, jak wskazano na wstępie. 3. Skarżący wniósł do Rady odwołanie od decyzji Szefa Urzędu. III. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., Rada utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Rada wskazała w szczególności, co następuje: 1. W toku postępowania skarżący oświadczył, że urodził się w A. w 1995 r. W 2008 r. wyjechał nielegalnie do I., gdzie przebywał dwa lata, utrzymując się z prac dorywczych. Z I. skarżący wyjechał do G., by ostatecznie przybyć do Polski. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżący nie wskazał, aby w kraju pochodzenia był prześladowany lub poddawany przemocy. W A. skarżący nie brał udziału w walkach zbrojnych, nie był skazany wyrokiem sądowym, nie należał do żadnej z partii politycznych, organizacji religijnych lub etnicznych. Uzasadniając wszczęcie procedury uchodźczej, skarżący wskazał, że nie ma ani rodziny, ani znajomych. Nie ma po co, ani też do kogo wracać, uważa że nie będzie miał w A. przyszłości. Ojciec skarżącego, będący inwalidą mieszka wraz z siostrami skarżącego w I. . Skarżący chce pozostać w Polsce, uczyć się i pracować. 2. W świetle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy nie ma podstaw do przyznania skarżącemu statusu uchodźcy na podstawie art.13 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), dalej "ustawy". Skarżący nie wykazał, że w kraju pochodzenia jest zagrożony prześladowaniami, o których mowa w przywołanym przepisie. Przy ocenie zasadności wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy wzięto pod uwagę nie tylko polityczną, społeczną i ekonomiczną sytuację w A. , ale również uwzględniono sytuację H. , do której do grupy narodowościowej należy skarżący. Z zebranych w postępowaniu opracowań wynika, że: H. stanowią około 10% ludności A. oraz 40% ludności K. Zamieszkują głównie w centralnej części kraju, zwanej H. oraz w prowincji B. . Szukając ucieczki przed czystkami, urządzanymi w H. przez T. , znaczna część H. szukała schronienia w sąsiednich prowincjach oraz w I. i P. Za możliwe uznaje się, że T. wykorzystują H. jako siły pomocnicze, np. tragarzy, pobierają od nich kontrybucje w postaci żywności, ale z zasady nie wcielają ich do swoich oddziałów i generalnie rzecz biorąc H. nie uczestniczą w walkach po żadnej ze stron. H. są traktowani przez inne grupy etniczne A. z lekceważeniem z powodu odmienności etnicznej, religijnej i społecznej. Może to skutkować wymuszeniami, nielegalnym opodatkowaniem, wcielaniem do oddziałów pracy przymusowej. H. odnieśli największe korzyści z przemian, jakich dokonała w kraju administracja prezydenta H. K. (zagwarantowane w Konstytucji równouprawnienie, stworzenie możliwości awansu społecznego i zdobycia wykształcenia, czego ilustracją jest duża liczba [...] studentów, powierzenie przedstawicielom społeczności [...] wysokich stanowisk w aparacie państwowym). Aktualna sytuacja polityczna oraz militarna w A. jest niestabilna – choć odmienna w różnych częściach kraju. T. kontrolują południowe i południowo wschodnie obszary kraju. Za najbezpieczniejszy jest uważany K. , choć i w tym mieście dochodzi do sporadycznych zamachów. Obiektem ataków ze strony T. nie jest ludność cywilna, lecz przede wszystkim członkowie władz [...] , policji i sił zbrojnych oraz wojska sił międzynarodowych i organizacji działających w tym kraju. Rok 2012 przyniósł spadek liczby incydentów w porównaniu z okresem poprzednim i poprawę stanu bezpieczeństwa. Korzystny wpływ na to miało stopniowe ograniczanie zaangażowania wojsk sił międzynarodowych i przekazywanie odpowiedzialności wojskom miejscowym. Sytuacja w prowincji G. jest zróżnicowana w zależności od okręgu. Jej stolica jest miejscem zamachów, ale z kolei odizolowane rejony zamieszkałe przez H. zaliczane są do spokojnych w kraju i są one wolne od uprawy opium. Rodzinny region skarżącego J. jest uważany za najspokojniejszy i najbezpieczniejszy. Można zatem stwierdzić, że skarżący, który opuścił A. jako trzynastoletnie dziecko nigdy nie był obiektem prześladowania ze strony ówczesnych, czy też obecnych władz, T. , jak też nie był obiektem żadnych dyskryminacyjnych działań ze strony innych grup etnicznych z powodów konwencyjnych. Nie pracował na rzecz międzynarodowych organizacji lub sił wojskowych stacjonujących w A. , a więc po powrocie do A. nie może być postrzegany przez T. , jako potencjalny przeciwnik. Przywołane przez niego problemy ekonomiczne, brak możliwości nauki w kraju lub w I. , brak możliwości znalezienia stałej pracy nie mają żadnego odniesienia do przesłanek warunkujących ipso iure objęcie skarżącego jedną z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Powyższe okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że skarżący nie uprawdopodobnił, że przyczyną opuszczenia przez niego kraju pochodzenia jest uzasadniona obawa przed prześladowaniem. 2. Nie ma również podstaw do przyznania skarżącemu ochrony uzupełniającej, o której mowa w art.15 ustawy. W szczególności skarżący nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarżąca byłaby narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Pomimo objęcia niektórych rejonów A. działaniami zbrojnymi z udziałem partyzantki nie można uznać, że całe terytorium A. , w tym w szczególności duże miasta, jest niestabilne. Od kliku lat nie dochodzi do klasycznych działań wojennych, polegających na militarnym starciu stron, lecz do pojedynczych aktów terroru ze strony T. i operacji antyterrorystycznej 3. Powyższe ustalenia mają zastosowanie również w kontekście oceny przesłanek udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art.97 ust.1 ustawy. IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady. Skarga zarzuca decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art.7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art.13, art.15 i art.97 ustawy. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje: 1. Sposób przeprowadzenia postępowania przez organy wydające decyzje w obu instancjach naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące oraz niesumienne zgromadzenie materiału dowodowego oraz jego błędną analizę, co skutkuje ustaleniem stanu faktycznego, który nie oddaje rzeczywistego obrazu sytuacji w A. . Tym samym nie można uznać, iż zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy w niniejszej sprawie stanowi właściwy punkt odniesienia dla oceny, czy grozi mi w A. prześladowanie lub ryzyko doznania poważnej krzywdy. Wyłącznie po dokonaniu dogłębnej analizy sytuacji w kraju pochodzenia organy są w stanie ocenić, czy podnoszone przez cudzoziemca powody ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy są prawdziwe, a zagrożenie wobec cudzoziemca realne. W konsekwencji, jeśli organ nie zbada dokładnie aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia ¡ wnioskodawcy, nie jest możliwe dokonanie prawidłowego osądu, czy spełnia on przesłanki uzyskania ochrony w Polsce określone w art. 13 ust. 1, art. 15 oraz art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1785/06 podkreślono, że z uwagi na to, że przyczyny uzasadniające nadanie statusu uchodźcy występować muszą w momencie rozpatrywania żądania strony w tym przedmiocie, to w kontekście przesłanki uzasadnionej obawy przed prześladowaniami" (art. 1A pkt 2 Konwencji genewskiej) organy stosujące prawo powinny opierać się na wiarygodnych, dokładnych i aktualnych informacjach o warunkach w kraju pochodzenia wnioskodawcy. W niniejszej sprawie powyższe wymogi nie zostały spełnione, co potwierdza treść niżej powołanych wytycznych Wysokiego Komisarza ONZ do Spraw Uchodźców (dalej: UNHCR), dotyczącymi kwalifikowalności uzyskania ochrony międzynarodowej przez cudzoziemców z A. ubiegających się o azyl, wydanych 6 sierpnia 2013 r., pozostających w sprzeczności z ustaleniami organów administracji dokonanymi w mojej sprawie. Pomimo tego, że wytyczne UNHCR zostały opublikowane po dacie wydania przez Radę decyzji w niniejszej sprawie, to zostały one oparte na licznych materiałach źródłowych, które były przed wydaniem wytycznych ogólnodostępne, a zatem mogła z nich skorzystać zarówno Rada, jak i Szef Urzędu. Należy zatem stwierdzić, iż organy administracji nie zebrały w sprawie i nie zbadały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 77 §1 w zw. z art. 7 k.p.a., co w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania (spowodowało odmowę udzielenia skarżącemu jakiejkolwiek ochrony w Polsce). Powyższe uwagi, dotyczące naruszeń przepisów postępowania w pełni znajdują zastosowanie zarówno do ustaleń organów poczynionych w zakresie ogólnej sytuacji bezpieczeństwa w A. jak i sytuacji H. w kraju pochodzenia. Zgodnie z stanem faktycznym ustalonym w decyzji Rady, T. kontrolują południowe i południowo - wschodnie obszary kraju. Rok 2012 przyniósł spadek liczby incydentów w porównaniu z okresem poprzednim i poprawę stanu bezpieczeństwa". Stwierdzenie to jest nieaktualne, gdyż zgodnie z wytycznymi UNHCR konflikt, który poprzednio skoncentrowany był na południu i wschodzie, teraz dosięgnął większości kraju, w i, tym północy, oraz prowincji uznawanych za najbardziej stabilne w kraju. Według wytycznych UNHCR, organizacja [...] ( [...]) faktycznie zaobserwowała w 2012 roku 4-procentowy spadek w łącznej liczbie ofiar cywilów w porównaniu do 2011 roku; niestety w drugiej połowie 2012 roku liczba ofiar cywilów wzrosła o 13% w porównaniu do tego samego okresu w 2011 roku. Niestety trend ten zaobserwowano również w 2013 roku - w pierwszej połowie 2013 r., [...] zarejestrowała 3852 ofiar cywilów związanych z szalejącym konfliktem w A. , co stanowi 23 procentowy wzrost w łącznej liczbie ofiar cywilów w porównaniu do tego samego okresu w 2012 r. [...] zwraca uwagę, że sytuacja jest porównywalna do rekordowego w ofiarach cywilów roku 2011.4 Wobec powyższego, stwierdzenie organu, że "rok 2012 przyniósł spadek liczby incydentów w porównaniu z okresem poprzednim i poprawę stanu bezpieczeństwa" jest nieaktualne, niepełne i wybiórcze. Warto także nadmienić, że wraz ze zmieniającą się sytuacją w całym kraju, również i w samej prowincji, z której pochodzę, sytuacja przedstawia się coraz gorzej. Zgodnie z wytycznymi UNHCR, prowincja G. znalazła się pośród 12 prowincji z najwyższymi odnotowanymi przypadkami naruszeń bezpieczeństwa (A. ma 34 prowincje). Powyższe informacje pochodzące z dokumentu opracowanego przez UNHCR pozostają w sprzeczności z tymi, które zostały przedstawione w treści decyzji przez organy administracji podejmujące decyzje w mojej sprawie. Organy w treści decyzji odniosły się także do sytuacji narodowości [...]. Ogólnikowy opis zawarty w decyzji Rady z dnia [...] lipca 2013 r. nie uwzględnił jednak w pełni sytuacji tej grupy. Opis korzyści, jakie zostały zagwarantowane tej grupie etnicznej dzięki zmianom wprowadzanym przez prezydenta H. K. oraz stwierdzenie, że "czterech członków rządu to H. , dwóm powierzono stanowisko gubernatora, jeden jest wiceprezydentem państwa (....)" i H. masowo korzystają z dostępu do edukacji, nie stanowi wystarczającego dowodu na to, że sytuacja H. jest dobra. Zgodnie z wyżej wymienionymi wytycznymi UNHCR, H. dalej doświadczają w A. dyskryminacji na tle etnicznym, poddawani są nielegalnym wymuszeniom podatkowym i przemocy fizycznej oraz zmuszani są do pracy. P. są coraz bardziej uprzedzeni w stosunku do mniejszości [...], która w przeszłości także była marginalizowana i dyskryminowana przez P. . Choć mniejszość [...] poczyniła znaczne ekonomiczne i polityczne postępy od upadku reżimu T. w 2001 roku. H. oskarżają rząd o preferencyjne traktowanie P. kosztem mniejszości etnicznych, w tym mniejszości [...] w szczególności. W dalszym ciągu zaobserwować można przypadki molestowania, zastraszania oraz zabijania ludności [...] przez T. oraz inne oddziały [...] ([...] ). W sierpniu 2012 r., po morderstwie dwóch H. w prowincji U. , o które oskarżeni zostali T., dziewięciu P. zostało zabitych w ataku, który powszechnie został uznany za przeprowadzony przez H. . Ponadto, w prowincjach W. i G. , roczna migracja koczowniczej grupy K. w poszukiwaniu pastwisk dla zwierząt w rejonach zamieszkałych przez H. spowodowała nawracające konflikty z użyciem przemocy pomiędzy grupami K. a H. . Konflikt przyniósł wiele rannych, ofiar śmiertelnych oraz zmusił H. do przemieszczenia się. Artykuł umieszczony na stronie The New York Times z dnia [...] października 2012 roku, donosi o powracającej obawie przed T. w prowincji B. , zamieszkałej głównie przez H. Jak mówi M. S., ówczesny szef rady prowincji B. , ludzie nie mogą czuć się bezpieczni idąc na pole pracować; biznesmeni obawiają się transportować dostawy w prowincji z powodu możliwości konfiskaty towarów przez bojowników. Zgodnie z artykułem, we wrześniu pięciu H. zostało zabitych na drodze biegnącej przez prowincję W. , (...) główny polityczny przywódca [...] był celem ataków (....). Najbardziej dobitnym argumentem świadczącym o pogarszającej się sytuacji H. w A. jest artykuł zamieszczony na stronie [...] ([...]) z [...] marca 2013 roku, donoszący o 30 [...] parlamentarzystach, którzy napisali list do rządu federalnego A. namawiający do niewysyłania z powrotem do K. 125 [...] uchodźców, którzy nie uzyskali ochrony w A. W liście parlamentarzyści podają, że sytuacja w stolicy A. pogarsza się, a ataki kierowane są na członków [...] grupy etnicznej. Parlamentarzysta M. Q. stwierdził, że rząd [...] nie byłby w stanie ochronić powracających uchodźców przed prześladowaniem, gdyż już teraz państwo nie może zapewnić ochrony zamieszkującym teren A. . (...) S. C., prawniczka i członek Rady ds. Uchodźców A., zwraca uwagę na fakt, że w K. istnieje moratorium na wydalanie A. z powrotem do kraju pochodzenia, ze względu na panującą tam ciężką sytuację. Warto zauważyć, że parlamentarzyści, którzy podpisali list, byli w większości narodowości [...], ale kilku należało także do innych grup etnicznych. Warto w tym miejscu wskazać, iż organy administracji podejmujące decyzje w mojej sprawie pominęły powyższe informacje i wydały decyzję o wydaleniu mnie z terytorium RP. W mojej ocenie ponownie świadczy to o tym, iż organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie i nie poczynił wszelkich kroków w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. 2. Wydane w sprawie decyzje naruszają art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Jak przyznaje organ, "ta grupa etniczna [[...] ] jest traktowana przez inne z lekceważeniem z powodu różnic etnicznych (są w większości szyitami), religijnych i społecznych. Może to przyjmować takie formy, jak wymuszenia, nielegalne opodatkowanie, wcielanie do oddziałów pracy przymusowej". Zgodnie z ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Skoro sam organ uznaje, że ta grupa etniczna może być poddawana różnego rodzaju prześladowaniom z powodu narodowości, zgodnie z definicją należałoby moją osobę objąć ochroną w postaci nadania statusu uchodźcy. Jak podaje podręcznik Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźców", "(...) jeśli czynniki ekonomiczne niszczą ekonomiczne podstawy egzystencji konkretnej grupy ludności (np. podatki nakładane na określoną grupę etniczną lub religijną), to ofiary takich regulacji, opuszczając swój kraj, mogą stać się uchodźcami". Wobec powyższego oraz ze względu na przytoczone informacje w częściach II i III niniejszej skargi o zmieniającej się sytuacji w A. , w szczególności w kontekście sytuacji narodowości [...], należy uznać, iż organy administracji błędnie odmówiły mi nadania statusu uchodźcy w Polsce. 3. Wydane w sprawie decyzje naruszają art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Według art.15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i gdy ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Uwzględnienie uaktualnienia sytuacji w A. zawartego w części II i III niniejszej skargi powoduje, że zasadny jest wniosek o udzielenie mi ochrony uzupełniającej. Wobec informacji o coraz to liczniejszych ofiarach ludności cywilnej oraz pogarszającej się sytuacji w mojej prowincji, uznanej za jedną z 12 prowincji 'z najwyższymi odnotowanymi przypadkami naruszeń bezpieczeństwa, ewidentne jest zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji (...) wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Zindywidualizowanie tego zagrożenia wynika z przynależności przeze mnie do narodowości [...], która doświadcza coraz to większego niebezpieczeństwa ze strony P. oraz grupy K. . Nie bez znaczenia jest też list 30 parlamentarzystów [...] do władz federalnych A. , który potwierdza ciężką sytuację tej grupy w A. . 4. Wydane w sprawie decyzje naruszają art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Zgodnie z art. 97 ust 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi udziela j; się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub wydalenie to naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka (...) w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Zmieniająca się sytuacja w A. od początku 2013 r. stanowi zagrożenie dla życia i bezpieczeństwa skarżącego, ze względu na coraz liczniejszą grupę ofiar cywilów oraz coraz to silniejsze prześladowania i niebezpieczeństwo zagrażające [...] grupie etnicznej. Ponadto, jak przyznaje sam organ, "za możliwe uznaje się, że T. wykorzystują ich jako siły pomocnicze, np. tragarzy, pobierają od nich kontrybucje w postaci żywności (...)", "ta grupa etniczna jest traktowana przez inne z lekceważeniem z powodu różnic etnicznych (są w większości szyitami), religijnych i społecznych. Może to przyjmować takie formy, jak wymuszenia, nielegalne opodatkowanie, wcielanie do oddziałów pracy przymusowe]". Definicja z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony uwzględnia zmuszanie do pracy jako przesłankę udzielenia zgody na pobyt tolerowany. V. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. VII. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej – statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany, a w konsekwencji o wydaleniu skarżącego. 1. Stosownie do treści przepisu art.13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma on charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w RP nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę, określone w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Stosownie do postanowień art. 1 ust. A pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że – w świetle tych postanowień – chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Art.1 ust. A Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy i podkreślenia wymaga to, że wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych czy ekonomicznych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 1998 r., sygn. akt V SA 1765/97, niepubl.) przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi “uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie “uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno - ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. 2. Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas późniejszych przesłuchań. Analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać nadto należy, że uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Cudzoziemiec jako podstawowy powód przemawiający za objęciem go na terytorium RP jedną z form ochrony międzynarodowej wskazuje niestabilną sytuację w A. oraz możliwość doznania prześladowań z powodu jego przynależności do [...] grupy etnicznej. Niespornym w sprawie jest jednakże fakt, że nigdy dotąd, ani w A. , ani też w I. , gdzie przebywał od 2008 roku jako uchodźca, skarżący nie padł ofiarą prześladowań, ani też jego życie, zdrowie i prawa nie były zagrożone. Nie można podzielić zarzutu skarżącego, że materiał dowodowy odnoszący się do sytuacji w A. został zebrany i oceniony w sposób niewyczerpujący. Organy oparły się na ustaleniach pochodzącego z brytyjskiego MSW raportu Country of Origin Report z dnia 15 lutego 2013 roku. Z kolei opracowanie WIKP UdsC dnia 9 maja 2013 roku - czyli niemal w przeddzień wydania decyzji na temat położenia mniejszości [...] jest oparte na l9 - tu pozycjach pochodzących z wiarygodnych źródeł. Niewątpliwie zgromadzone opracowania stwierdzają istnienie pewnych potencjalnych utrudnień czy też zagrożeń w funkcjonowaniu społeczności [...] w A. , będących konsekwencją zróżnicowania etnicznego, religijnego i społecznego [...]społeczeństwa. Charakter opisanych tam zjawisk nie upoważnia jednakże do zakwalifikowania ich jako zorganizowanych i systemowych prześladowań, trwale uniemożliwiających normalne funkcjonowanie całości czy też większości społeczności [...]. W opracowaniach podkreślono ponadto intencję władz A. , popartą konkretnymi działaniami, zapewnienia faktycznego równouprawnienia społeczności [...] na wielu płaszczyznach, w tym w szczególności poprzez umożliwienie członkom społeczności zatrudnienia w służbie i administracji publicznej oraz zapewnienie dostępu do edukacji. W oczywisty sposób aktualna sytuacja polityczna oraz militarna w A. jest niestabilna, niemniej rozmiar tego zjawiska jest różny w różnych częściach kraju. T. kontrolują południowe i południowo - wschodnie obszary kraju. Za najbezpieczniejszy jest uważany K. , choć i w nim dochodzi do sporadycznych zamachów. Obiektem ataków ze strony T. nie jest ludność cywilna, lecz przede wszystkim członkowie władz [...] , policji i sił zbrojnych oraz wojska sił międzynarodowych i organizacji międzynarodowych działających w tym kraju. Rok 2012 przyniósł spadek liczby incydentów w porównaniu z okresem poprzednim i poprawę stanu bezpieczeństwa. Korzystny na to wpływ miało stopniowe ograniczanie zaangażowania wojsk sił międzynarodowych i przekazywanie odpowiedzialności za bezpieczeństwo wojskom miejscowym. Nie można też przyjmować, że na całym terytorium kraju toczy się otwarty konflikt zbrojny, stanowiący zagrożenie dla całej ludności państwa i w związku z tym każdy jego obywatel po zwróceniu się do władz innego kraju powinien niejako automatycznie otrzymać status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany. Od kilku lat w A. nie dochodzi do klasycznych działań wojennych polegających na militarnym starciu stron, lecz do pojedynczych aktów terroru ze strony T. i operacji antyterrorystycznych. Przemoc nieselektywną (dotykającą każdego, kto znajdzie się w rejonie konfliktu) zastąpiły działania wymierzone w określone grupy. Nie ma zatem podstaw, by ochroną obejmować dziś każdego obywatela A. , który wykaże, że zamieszkuje na terenie tej Republiki. Sytuacja w prowincji G. jest zróżnicowana w zależności od okręgu. Jej stolica jest miejscem zamachów, ale z kolei odizolowane rejony zamieszkałe przez H. zaliczane są do spokojnych w kraju i są one wolne od uprawy opium. Rodzinny region skarżącego J. jest uważany za najspokojniejszy i najbezpieczniejszy. Kwestionujące powyższe fakty twierdzenia skarżącego nie są poparte przekonującymi dowodami. W zamieszkiwanym przez skarżącego dystrykcie J. znajdującym się w prowincji G. od lat nie toczą się regularne walki zbrojne. Dystrykt jest prawie w 100 % zamieszkały przez ludność [...] i sytuacja jest tam stabilna i nie uległa w żadnym zakresie pogorszeniu od wyjazdu skarżącego wraz z ojcem i rodzeństwem do I. Podkreślić należy, że ogólna sytuacja w kraju pochodzenia, stan przestrzegania praw człowieka, standard życia nie mogą być traktowane jako samoistne przesłanki do objęcia cudzoziemca ochroną międzynarodową. Niezbędnym warunkiem jest bowiem udowodnienie indywidualnego charakteru obiektywnie uzasadnionej groźby dla jego praw i bezpieczeństwa. Skarżący, który opuścił A. jako 12 - letnie dziecko nigdy nie był obiektem prześladowania ze strony ówczesnych, czy obecnych władz, T. , jak też nie był obiektem żadnych dyskryminacyjnych działań ze strony innych grup etnicznych z powodów konwencyjnych. Nie pracował na rzecz międzynarodowych organizacji lub sił wojskowych stacjonujących w A. , a wiec po powrocie do A. nie może być postrzegany przez T. jako potencjalny przeciwnik. Przywołane przez skarżącego problemy ekonomiczne, brak możliwości nauki w kraju lub w I. , brak możliwości znalezienia stałej pracy, niewątpliwie dolegliwe z życiowego punktu widzenia, nie mają jednakże znaczenia z punktu widzenia przesłanek warunkujących zasadność objęcia skarżącego którąkolwiek z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Skarżącego należy postrzegać jako imigranta ekonomicznego, nie zaś jako uchodźcę. Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. 3. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W związku z powyższym, organy administracji orzekające w sprawie słusznie uznały, że cudzoziemiec nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia on przesłanek uzasadniających uznanie go za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy ani udzielenia mu ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art.97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1 a. Przechodząc do oceny istnienia w niniejszej sprawie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany wskazać należy, że zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Mając zatem na uwadze ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie uwiarygodnił, że jest narażony na wymienione naruszenia praw człowieka, podczas gdy to na ubiegającym się o status uchodźcy spoczywa ciężar wykazania istnienia tych obaw. Skarżący nie wykazał ani nie uprawdopodobnił faktów lub okoliczności, które można byłoby zakwalifikować jako indywidualne prześladowania lub mogłyby uzasadniać obawę przed takim prześladowaniem w przyszłości. Nie przedstawił bowiem żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego znalezienie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń oraz, że władze kraju pochodzenia lub inne podmioty podejmowały krzywdzące wobec niego działania mające związek z wyjazdem z kraju pochodzenia. Podnoszone przez skarżącego generalne zagrożenia w kraju jego pochodzenia, nie przekładają się na indywidualne położenie skarżącego i nie będą skutkować zagrożeniami, które art. 97 powołanej ustawy wymienia, tym bardziej, że przedmiotem oceny jest sytaucja skarżącego, a nie jego ojczyzny. Zatem, w ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, o których mówi art.1 ust.A pkt 2 Konwencji Genewskiej oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art.7 kpa i zawarty w art.77 § 1 k.p.a obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Nie zwalnia to skarżącego z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce on wyciągać korzystne dla siebie skutki zwłaszcza w sytuacji, gdy ze względu na specyfikę sprawy takiej jak przedmiotowa, organ nie ma możliwości zdobywania z urzędu dowodów wskazujących na prześladowania skarżącego czy zagrożenia jego praw do życia, w tym również życia rodzinnego, wolności i bezpieczeństwa. Słusznie więc organy oparły się na materiałach dowodowych dostarczonych przez skarżącego, ale też i na dokonanej ponownej ocenie sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca. W ocenie Sądu organy obu instancji wnikliwie zbadały okoliczności sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i trafnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Organy orzekające w sprawie zbadały nie tylko panującą sytuację w A. , lecz również społeczności [...] i szczegółowo odniosły się do indywidualnej sytuacji cudzoziemca. Postępowanie dowodowe zostało właściwie przeprowadzone i w sposób wyczerpujący zebrany został materiał na temat sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, jak też dokonano trafnej analizy sytuacji wewnętrznej pod kątem potencjalnych zagrożeń dla wolności, zdrowia i życia cudzoziemca. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 kpa. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, albowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach poniesionej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu znajduje uzasadnienie w art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 i w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).