IV SA/Wa 2335/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Y. W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej - oddala skargę - Y. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że Y. W., obywatel C., urodzony [...] kwietnia 1985 r. wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 7 lutego 2012 r. na podstawie wizy [...] o symbolu C/02 wydanej przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w P. z terminem ważności od dnia 18 stycznia 2012 r. do dnia 10 kwietnia 2012 r. na czas pobytu 84 dni. Wiza została wydana skarżącemu, jako opiekunowi małoletniej J. J., której rodzice obecnie przebywają w Polsce, na zaproszenie J. W. Po przyjeździe do Polski Y. W. otrzymał propozycje pracy w firmie [...] i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony w celu podjęcia pracy. Firma [...] po uzyskaniu zezwolenia na pracę dla Y. W., zatrudniła skarżącego w dniu [...] marca 2012 r. na stanowisku asystenta z wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1800 złotych miesięcznie. Zdaniem organu w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka określona w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r. nr 264, poz. 1573 ze zm.) uzasadniająca odmowę udzielenia Y. W. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany. Organ uznał, że faktyczny cel wjazdu Y. W. na terytorium Polski był inny niż deklarowany i wynikający z charakteru wydanej mu przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej w P. wizy [...]. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zeznania Y. W. złożone przed organem I instancji, tj. fakt otrzymania przez skarżącego w przeszłości zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i niemożność podjęcia pracy wobec braku odpowiedniej wizy, świadczą o tym, że skarżący przyjeżdżając do Polski na podstawie wizy o symbolu C/02 miał świadomość, że podejmie zatrudnienie na jej terytorium. Za bezcelowe organ uznał natomiast badanie, czy Y. W. spełnia przesłanki wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z posiadaniem przez cudzoziemca zezwolenie na pracę, zgodnie z art. 53 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, i przyjął, że ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. złożył Y. W., działający przez profesjonalnego pełnomocnika i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust.1 pkt 1, art. 53b, art. 57 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz naruszenie norm postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a. Skarżący stoi na stanowisku, że organ niesłusznie uznał, że fakt spełnienia przez niego przesłanki udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi na zamieszkanie na czas oznaczony, który posiada zezwolenie na pracę nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie skarżącego przepis art. 53 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach obliguje organ do wydania stosownego zezwolenia, a nie działania w ramach uznania. Ponadto Y. W. twierdzi, że nie zachodzą okoliczności świadczące o tym, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany. Skarżący podniósł, że brak informacji o zamiarze podjęcia pracy w Polsce w momencie aplikowania o wizę, a następnie otrzymanie propozycji zatrudnienia po przyjeździe do Polski, nie może przemawiać na jego niekorzyść. Zdaniem skarżącego cel wjazdu określony w wizie jest celem podstawowym przebywania na terytorium Polski i nie wyklucza podejmowania przez skarżącego innych czynności, takich jak praca na podstawie legalnego zezwolenia. Niezrozumiała i krzywdząca dla skarżącego jest sytuacja, w której organ administracji raz uznaje, że cudzoziemiec może wykonywać pracę, innym razem uważa, że wykonywana praca uniemożliwia mu uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ustawy o cudzoziemcach. Skarżący podniósł również, że organ rozstrzygający sprawę naruszył prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Y. W. ustalenia faktyczne poczynione przez organ zostały oparte na niekompletnym, nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, a w ramach motywowania podjętej decyzji organ nie wskazał dowodów na podstawie których ustalił, że cel przyjazdu do Polski (odwiedziny), nie został przez niego zrealizowany. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 57 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573, ze zm.). Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany. Natomiast stosownie z treścią art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach – zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagalne. Przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 7 lutego 2012 r., na podstawie wizy [...] wydanej przez konsula w P. w dniu [...] stycznia 2012 r. w celu odwiedzin z terminem ważności od dnia 18 stycznia 2012 r. do dnia 10 kwietnia 2012 r., na czas pobytu 84 dni. Skarżący aplikował o wizę, na zaproszenie J. W. Na zaproszeniu jako cel pobytu wskazano odwiedziny. Jednocześnie skarżący składając wniosek o wizę, występował jako opiekun małoletniej J. J., która miała przyjechać do swoich rodziców, którzy przebywają w Polsce. Skarżący uzasadniając wniosek o wydanie wizy nie informował o zamiarze podjęcia pracy w Polsce. Skarżącemu została wydana wiza o symbolu C/02, na podstawie której wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie wiz dla cudzoziemców (Dz. U. nr 99, poz. 579) cel wydania wizy określonej symbolem "02" dotyczy wizy wydawanej w celu odwiedzin. Po przyjeździe do Polski, skarżący w dniu 13 lutego 2012 r. złożył na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu podjęcia pracy. W toku postępowania administracyjnego wszczętego tym wnioskiem, skarżący przedstawił m.in. wydane w dniu [...] marca 2012 r. zezwolenie typu A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...] marca 2012 r. skarżący podjął pracę w firmie [...]. Biorąc pod uwagę wskazaną wyżej podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz stan faktyczny sprawy, w ocenie Sądu należy uznać, że orzekające w sprawie organy prawidłowo odmówiły skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Deklarowany cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca wynika z charakteru wizy i celu w jakim została wydana (art. 26 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Deklarowany przez skarżącego cel wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej to odwiedziny, co potwierdza rodzaj wizy. Natomiast podjęcie przez skarżącego pracy wskazuje, że będzie inny cel jego pobytu niż był deklarowany. Treść art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że jeśli wnioskodawca przebywając w kraju, do którego przyjechał na podstawie wizy udzielonej w konkretnym celu, zmienia swój cel pobytu (w przedmiotowej sprawie z odwiedzin na pracę), należy stwierdzić, że deklarowany cel pobytu uległ zmianie w stopniu uniemożliwiającym udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skoro ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji ww. przepisu, to następuje skutek przewidziany w przepisie w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Słusznie organ wskazał, że art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów wiążących, co oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu, następuje określony w nim skutek, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że starając się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, niewystarczające jest spełnienie przez cudzoziemca warunków, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ale jednocześnie nie może w stosunku do niego wystąpić żadna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wystąpienie przesłanki negatywnej powoduje obligatoryjne wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Posiadanie przez skarżącego legalnego zezwolenia na pracę wskazuje jedynie na to, że spełnił on warunki do jego uzyskania. Natomiast postępowanie o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony jest odrębnym postępowaniem administracyjnym od postępowania o zezwolenie na pracę, w którym zezwolenie na pracę jest jedynie jednym z wymogów jakie musi spełnić cudzoziemiec. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej rozpatrując przedmiotową sprawę, dokładnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy, dokonały prawidłowej oceny zgromadzonych w dowodów, a dokonana ocena nie narusza określonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, zatem zarzuty zawarte w skardze, a odnoszące się do naruszenia postępowania administracyjnego należy uznać za niezasadne. Należy również zauważyć, że uwzględnienie słusznego interesu strony nie może polegać na załatwieniu sprawy w sposób korzystny dla strony wbrew przepisom prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.