IV SA/Wa 2336/17

Dnia 25 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2016r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2016r. nr [...]. Skarżący [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 roku w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym – tj. wykonania zapisów decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] cofającej bez odszkodowania zezwolenie na odzysk w celu wypełnienia wyrobiska w [...], wydane przez Starostę [...] dnia [...] marca 2008r. nr [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2016r. nr [...], albowiem wykonanie postanowień będzie skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, a w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania może dotyczyć również orzeczenia organu I instancji, jako wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji spowoduje skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał bowiem żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać przekonanie, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zabrakło tym samym konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania postanowień (np. wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, sprawozdanie finansowe czy też informacje dot. obciążeń finansowych itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczne jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, jak również z akt sprawy nie wynika jaka jest aktualna sytuacja finansowa skarżącej spółki, jak również czy uiszczenie przez spółkę grzywny w wysokości 10.000 zł mogłoby wyrządzić jej szkodę, która byłaby znaczna. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wydanie tego postanowienia nie pozbawia strony możliwości ponownego wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu i złożenia stosownego wniosku w tym zakresie wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.