IV SA/Wa 234/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu 16 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. J. występującej w imieniu własnym oraz jako przedstawicielka ustawowa małoletniego K. J. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - M. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. orzekającą o wymeldowaniu jej oraz jej małoletniego syna z dotychczasowego miejsca zameldowania. Skarżąca złożyła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jej wykonanie może spowodować utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu z uwagi na konieczność legitymowania się w toku wielu czynności i przed wieloma instytucjami dokumentem poświadczającym miejsce stałego zameldowania. Wykonanie zaskarżonej decyzji może w jej ocenie prowadzić do pozbawienia możliwości załatwiania spraw życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą reguła wykładni powinien podlegać wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Powyższy przepis p.p.s.a. zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że Skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zajście skutków, o jakich mowa w powoływanym przepisie. Wskazane przez nią potencjalne skutki wykonania decyzji zostały przedstawione zbyt ogólnikowo, aby można było stwierdzić, że mają one charakter trudnych do odwrócenia, jak również mogących spowodować wyrządzenie znacznej szkody. Nie wskazano także, jakiego konkretnie rodzaju szkoda miałaby wystąpić w wyniku wymeldowania skarżącej z dotychczasowego adresu, pod którym jak sama skarżąca przyznaje, nie zamieszkuje. W istocie nie ma nawet pewności co do tego, czy jakiekolwiek negatywne skutki mogłyby faktycznie zajść. Skoro zatem skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji