IV SA/Wa 2340/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007 roku sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych po rozpatrzeniu zażalenia J. M. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] czerwca 2006 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] w obrębie [...] w O. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił następujący stan sprawy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych odmówił uzgodnienia projektu decyzji w sprawie wydania warunków zabudowy dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu wskazano, że nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem przedmiotowa działka stanowi grunt leśny. Na marginesie podniesiono, że decyzja Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] stycznia 1997 r. wyrażająca zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowej działki na cele nieleśne - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, może być wykorzystana do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik J. M. podniósł, że przedmiotowa działka jest własnością prywatną, a więc nie mają tu zastosowania przepisy o ochronie gruntów leśnych ponieważ nie jest to grunt Skarbu Państwa. Nadto postanowienie narusza zagwarantowane konstytucyjnie prawo własności. Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego zażalenia Dyrektor Generalny Lasów Państwowych stwierdził, że w związku z tym, że działka stanowi własność prywatną zastosowano do niej przepisy art. 9 ust.3 w związku z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów leśnych. W związku z tym, że w świetle obowiązującego prawa działka przeznaczona jest na cele gospodarki leśnej, nie zachodzi tu 1 przypadek pozbawiania właściciela prawa korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem. Podstawą rozstrzygnięcia organów uzgadniających decyzje dotyczące lasu są: art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. M. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 2 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, a nadto art. 5 i 140 kc. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wszystkie działki położone w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości są zabudowane, co świadczy o nierównym traktowaniu obywateli w państwie prawa. Nadto sprawę niniejsza należy rozpatrywać również w aspekcie zasad współżycia społecznego, bowiem nieruchomość skarżącego przez wydanie zaskarżonego postanowienia całkowicie utraciła przydatność do korzystania z niej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Co do zasady przeznaczenia, jak i zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obecnie obowiązująca ustawa z dn. 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje wójta, burmistrza albo prezydenta miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego do m.in. uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Dopiero po uzyskaniu takiej zgody, wydanej w trybie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266), możliwa będzie zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na takie właśnie cele w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia jednak wymaga okoliczność, iż taki tryb obowiązuje przy prowadzeniu prac planistycznych i w konsekwencji uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie przewidziana inwestycja miała powstać na działce, której teren w ewidencji gruntów określony został jako Ls. Z zaświadczenia wydanego przez Prezydenta Miasta O. (pismo z dnia [...] czerwca 2006 r.) wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który przestał obowiązywać [...] grudnia 2002 r. przewidywał dla tego terenu przeznaczenie leśne z projektowanymi zalesieniami. W okresie obowiązywania tego planu uprawnienia właściciela nieruchomości co do dysponowania nią na cele budowlane były ograniczone uchwałą rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołany natomiast jako podstawa odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy taki plan nie został uchwalony. Decyzja o warunkach zabudowy, wydana na gruncie powołanej ustawy, zastępuje dla tego konkretnego przedsięwzięcia plan zagospodarowania przestrzennego. Norma ta jedynie nakazuje organowi zbadanie, czy ten konkretny teren przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, wśród, których wymieniony został w pkt 4 następujący warunek: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Projektowana decyzja Prezydenta Miasta O. przedstawiona do uzgodnienia nie spełnia jednak warunku opisanego w art. 61 ust. 1 pkt 4 bowiem teren leśny na którym planowana jest inwestycja wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 i 64 Konstytucji RP oraz art. 5 i 140 kc to wskazać należy, że prawo własności nie zostało naruszone, a jego realizacja nie może być dokonywana z pominięciem ustawy szczególnych - jak w niniejszej sprawie - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanego w tej sprawie postanowienia wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.