IV SA/Wa 2340/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie Asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2008 roku sprawy ze skargi T. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) września 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) marca 2007 roku, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz T. K. i Z. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku wielorodzinnego wraz z usługami w parterach z garażem podziemnym i infrastrukturą na działkach nr [...], [...] i nr części [...] z obrębu [...] położonej przy ulicy [...] w W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy tok postępowania i zarzuty zawarte w odwołaniu T. K., Z. K. i J. N. wobec decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do tych zarzutów, organ odwoławczy stwierdził, że wysoka zabudowa, która pozwoliła na pozytywne wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, mieści się w obszarze dla dokonania analizy przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Wrysowanie więc na załączniku graficznym analizy obszaru nieznacznie większego niż przewidziano w rozporządzeniu, nie mogło mieć wpływu na tę analizę, bowiem wysokie budynki, nie mogły nie pozostać bez wpływu na wyniki analizy, skoro mieszczą się w tym obszarze. Istnienie w obszarze analizy przynajmniej jednego wysokiego budynku pozwala na kontynuację funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu nowej inwestycji, dlatego istnienie zabudowy wysokiej po drugiej stronie ulicy [...] pozwala w niniejszej sprawie na "kontynuację cech tej zabudowy". Organ nie mógł więc odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, gdy został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie naruszono innych przepisów prawa. Natomiast kwestia wyznaczenia linii zabudowy, nie jest elementem koniecznym w decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku bowiem, gdy nie zostanie określona ona w tej decyzji, obowiązywać będą zasady wynikające z innych przepisów, a nastąpi to w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r. złożyli T. K., Z. K. i J. N., jako współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej wobec działek gruntu objętych kwestionowaną decyzją, wskazując że planowana zabudowa powinna odpowiadać wysokości ca 12 metrów, w przeciwnym razie zostanie zakłócony ład przestrzenny. Działki przy ul. [...] znajdują się w strefie MU-18 i w strefie wysokości B-3, dlatego nikt z właścicieli działek nie otrzymał innych warunków zabudowy, powyżej 12 metrów wysokości. Nie uwzględniono interesów właścicieli działki nr ew. [...], których działka Sygn. akt IV SA/Wa 2340/07 zostanie zacieniona od wschodu. Osoby te nie zostały również powiadomione o wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie. Przy ocenie otaczającej zabudowy wzięto pod uwagę zbyt szeroki obszar. Istnienie zabudowy wysokiej po drugiej stronie ulicy [...] nie ma nic wspólnego z niską zabudową ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie wskazując, że zabudowa wykazana w analizie w badanym obszarze miała wpływ na treść analizy i nie stwierdzono w tym zakresie nieprawidłowości mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący sugerując, że do oceny porównawczej winna być brana pod uwagę jedynie zabudowa niska istniejąca przy ul. [...], natomiast zabudowa wysoka znajdująca się po drugiej strony ul. [...] nie powinna mieć wpływu na treść decyzji, w istocie domagają się wybiórczego stosowania kryteriów do analizy, powodując się jedynie faktycznym interesem własnym, co jest niedopuszczalne. Dla obszaru inwestycji brak jest planu miejscowego, a ustalenia planów w innych obszarach nie są wiążące dla planowanej inwestycji. Ponadto zabudowa przy ul. [...], powstała pod rządami innych przepisów, które wprawdzie uformowały tę zabudowę jako niską do 12 metrów wysokości, to jednak obecnie kryteria zabudowy wynikają z innych przepisów, które dla planowanej inwestycji są korzystne. Natomiast właściciele działki nr [...] nie są stroną postępowania, ponieważ od planowanej inwestycji oddzielają ją działki nr [...] i [...], a ponadto działka nr ew. [...] znajduje się po drugiej stronie ulicy, zatem działka ta nie przylega do planowanej inwestycji. W decyzji organ pierwszej instancji określił warunki, które inwestor winien spełnić. Inwestor nie podważył ich i przyjął do dalszej realizacji. W tej sytuacji nad realizacją inwestycji zgodnie z wyznaczonymi warunkami kontrolę przejmują organy właściwe, określone w ustawie prawo budowlane. W piśmie z dnia 12 listopada 2007 r. skarżący uzupełnili swoją skargę podnosząc, że organ odwoławczy nie rozpatrzył merytorycznej treści analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zbyt pochopnie zastosowano przepisy §4 ust. 4, §5 ust. 2, §6 ust. 2 i §7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wymagając od osoby sporządzającej analizę stosowania §4 ust. 1-3, §5 ust. 1, §6 ust. 1 i §7 ust. 1 -3 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W wyniku tego, ustalenie wymagań dla nowej zabudowy nastąpiło w sposób dowolny, mogący naruszać art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu zapisane zostały niezgodnie z §3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), ponieważ powierzchnia biologicznie czynna nie może być definiowana jako powierzchnia "częściowo na gruncie rodzimym" - jak w decyzji organu pierwszej Sygn. akt IV SA/Wa 2340/07 instancji. Warunki dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji są sprzeczne z zapisem dotyczącym powierzchni biologicznie czynnej, jako "co najmniej 25% działki". Skarga J. N. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 14 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2340/07. Do rozpatrzenia pozostała zatem skarga T. K. i Z. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, i to w sposób mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i urbanistyczne. Ład przestrzenny rozumiany jest przy tym przez ustawodawcę, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W przypadku, gdy dany obszar przeznaczony do zainwestowania nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak w rozpatrywanej sprawie, dopuszczalność lokalizacji inwestycji o określonej funkcji i cechach architektoniczno-urbanistycznych, oceniania jest w formie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, przy wydawaniu której właściwy organ orzekający zobowiązany jest dochować warunków określonych w art. 61 ust. 1, jako służących utrzymaniu postulowanego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ładu przestrzennego. Zasadniczymi elementami powołanego ładu przestrzennego, koniecznymi do spełnienia przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej dla wnioskowanej inwestycji, są warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwane doktrynalnie "dobrym sąsiedztwem", według których, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia m.in. warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sygn. akt IV SA/Wa 2340/07 Decydującym czynnikiem dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy jest zatem zachowanie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu występujących na działkach sąsiednich wobec działek wnioskowanych do ustalenia warunków zabudowy. Za działki sąsiednie przyjmuje się zaś wszystkie działki gruntu położone w tzw. "obszarze analizowanym", którego minimalną wielkość i sposób wytyczenia określono w §3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Dla oceny spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ orzekający zobowiązany jest dokonać analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ujętego w obszar analizowany, która to analiza powinna być udokumentowana w formie tekstowej i graficznej, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§3 i §9 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.). W rozpatrywanej sprawie, do decyzji organu pierwszej instancji dołączone zostało opracowanie zatytułowane "Wyniki Analizy Obszaru", które w ocenie Sądu, nie spełnia wymogów takiego rodzaju opracowania analitycznego, jako zawierającego wyniki analizy obszaru, stosownie do §9 ust. 2 w zw. z §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji wpłynęło na wadliwość ustalenia warunków zabudowy w decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją organu odwoławczego. W omawianym opracowaniu stwierdzono bowiem, że wysokość obiektów w obszarze analizowanym jest zróżnicowana i wynosi od I do V kondygnacji (pojedynczo IX), wskazując następnie, iż dopuszcza się wysokość nawiązującą do istniejącej zabudowy wielorodzinnej max VI kondygnacji (max 20 metrów) z obniżeniem w rejonie ul. [...] w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej do max III kondygnacji (max 11 metrów). W omawianym opracowaniu w żaden jednak sposób nie wyjaśniono zastosowanej metodologii skutkującej uznaniem planowanej inwestycji za spełniającą ustawowy warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczący kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, szczególnie w sytuacji, gdy wskazano, iż wysokość obiektów jest zróżnicowana od I do V kondygnacji, a dla planowanej inwestycji przyjęto VI kondygnacji, przy stwierdzeniu pojedynczego wystąpienia w obszarze analizowanym obiektu o wysokości IX kondygnacji (we wstępnej części analizy stwierdzono przy tym, iż w sąsiedztwie terenu inwestycji od strony Pn znajduje się zabudowa wielorodzinna osiedlowa V oraz XI kond.). Tymczasem, z załącznika graficznego do decyzji organu Sygn. akt IV SA/Wa 2340/07 pierwszej instancji wynika, iż w obszarze analizowanym zdecydowanie przeważa zabudowa o wysokości dwóch kondygnacji, z występowaniem wysokości jednej i trzech kondygnacji. Dotyczy to przy tym jedynie tych obiektów, które zostały oznaczone na załączniku graficznym, jako istniejące. Na omawianym załączniku uwidocznione jednak zostały również inne obiekty, poza oznaczonymi jako gospodarcze, o przeważającej wysokości jedno i dwukondygnacyjnej, co do których brak omówienia, jaką mają funkcję i czy są obiektami nadal istniejącymi, czy też zostały rozebrane. Wyjaśnienie tej kwestii ma o tyle zasadnicze znaczenie, iż według opracowania analitycznego sporządzonego z datą 28 listopada 2007 r. na zlecenie skarżących i przedłożonego do skargi, obiekty te wykazane zostały jako istniejące, co z kolei miałoby zasadniczy wpływ na ustalenie przeważającego wskaźnika wysokości zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Wprawdzie, według §7 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, niż jej przedłużenie odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, to jednak stanowi to wyjątek metodologiczny wobec §7 ust. 1, w żaden jednak sposób wyjątek ten nie wyłącza ustawowej zasady kontynuacji wysokości obiektów, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, znajdujących się w obszarze analizowanym. Gdyby więc nawet miano w rozpatrywanej sprawie dopuścić wyjątek wynikający z §7 ust. 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., to tym bardziej, opracowanie analityczne dołączone do decyzji organu pierwszej instancji powinno określać wyniki analizy wobec sytuacji określonej w §7 ust. 1 rozporządzenia oraz wyjaśnienie okoliczności przemawiających za przyjęciem rozwiązania dopuszczonego §7 ust. 4 rozporządzenia, ale w granicach zachowania wymogu kontynuacji wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza dołączona do decyzji organu pierwszej instancji zawiera zatem jedynie sprawozdanie z istniejącego stanu faktycznego i określa parametr dopuszczalnej wysokości zabudowy, bez określenia i wyjaśnienia sposobu jego ustalenia, przez co nie wiadomo, czy parametr ten jest wynikiem jakiejkolwiek analizy. Jako opracowanie o charakterze analitycznym, analiza ta powinna przedstawiać także sposób ustalenia określonych w niej parametrów dla planowanej inwestycji, zwłaszcza gdy parametry te miałyby odbiegać od przeważających w obszarze analizowanym, jako istniejących na działkach sąsiednich, stosownie do §7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Właśnie w tym celu ustawodawca nakazał sporządzanie projektu decyzji o warunkach zabudowy (a więc i wymaganych prawem załączników do takiej decyzji) przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, aby ocena spełnienia ustawowych wymagań dla nowej zabudowy miała charakter zawodowy, tj. oparty na specjalistycznej wiedzy w tej dziedzinie i wnikliwej Sygn. akt IV SAM/a 2340/07 analizie stanu faktycznego, służącej zachowaniu ustawowo zdefiniowanego i postulowanego ładu przestrzennego na danym obszarze. Również wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy i szerokości elewacji frontowej, określone zostały w wielkościach maksymalnych lub nawet przekraczających maksymalne (planowana szerokość elewacji wzdłuż ulicy [...] i wzdłuż ulicy bez nazwy od zachodu), bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przyjęcia tych parametrów w takiej właśnie wielkości, co w żaden sposób nie odpowiada wymogom wynikającym z §5 ust. 2 i §6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalając natomiast wskaźnik intensywności zabudowy, nawet nie wskazano, w jakiej wielkości wskaźnik ten kształtuje się w obszarze analizowanym. Również, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, linia zabudowy jest obowiązkowym elementem analizy warunków zabudowy, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z §4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., nie może być zatem pominięta w decyzji o warunkach zabudowy, jako możliwa do ustalenia na podstawie innych przepisów i w innym, odrębnym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W analizie dołączonej do decyzji organu pierwszej instancji wskazano także, iż granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały w odległości większej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Z §3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wynika wprawdzie, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów, co oznacza, iż prawodawca określił jedynie minimalny rozmiar obszaru analizowanego, to jednak przy wyznaczaniu granic tego obszaru ponad minimalne rozmiary określone w powołanym rozporządzeniu, organ orzekający zobowiązany jest kierować się koniecznością dokonywania analizy dopuszczalności lokalizacji wnioskowanej inwestycji przez pryzmat zachowania ustawowej definicji ładu przestrzennego, rozumianej, jako harmonijna całość urbanistyczno-architektoniczna, u podstaw której leży zwartość obszaru urbanistycznego o danych walorach funkcjonalnych, kulturowych i kompozycyjno-estetycznych. Nie chodzi zatem o formalną zgodność rozmiaru obszaru analizowanego z przepisem §3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. pojmowaną jako dopuszczalność wyznaczenia granic obszaru analizowanego w każdej odległości od frontu działki wnioskowanej do ustalenia warunków zabudowy, byleby spełniającej minimum wynikające z powołanego §3 ust. 2 rozporządzenia, lecz o spełnienie zgodności materialnoprawnej, służącej zachowaniu ustawowo postulowanego ładu przestrzennego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego przekraczającego minimalne rozmiary z §3 ust. 2 rozporządzenia Sygn. akt IV SA/Wa 2340/07 Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., organ orzekający powinien zatem wykazać, iż wielkość obszaru obejmowanego analizą służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze, nie zaś na rozszerzaniu granic tego obszaru jedynie w celu poszukiwania takich funkcji, cech i parametrów zabudowy, aby w ten sposób uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy o funkcjach, cechach i parametrach wnioskowanych przez inwestora. Powyższe wskazuje, iż opracowanie analityczne zawarte w załączniku nr 1 i 2 do decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji skutkuje nieprawidłową oceną organów orzekających - w obu instancjach - spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennego do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej w sprawie inwestycji, dlatego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ orzekający dokona analizy dopuszczalności lokalizacji wnioskowanej inwestycji w sposób zgodny z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględniając ustawowy cel planowania przestrzennego, wynikający z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie zachowania ładu przestrzennego.