IV SA/Wa 2340/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku małoletniej M. T., w imieniu której działa przedstawiciel ustawowy – L. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi małoletniej M. T., w imieniu której działa przedstawiciel ustawowy – L. T., na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. L. T., działająca jako przedstawiciel ustawowy (matka) małoletniej skarżącej (M. T.), w piśmie z dnia 21 września 2017 r. zwróciła się o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W dniu 18 października 2017 r. L. T. uzupełniła brak wniosku o przyznanie prawa pomocy, składając go na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W rubryce nr 4 formularza PPF przeznaczonej na określenie zakresu żądania przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej podkreśliła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych (rubryka nr 4.1) oraz nie przekreśliła żadnej treści w rubryce nr 4.2. przeznaczonej na wskazanie, ustanowienia jakiego pełnomocnika żąda. W piśmie z dnia 15 listopada 2017 r. wskazano L. T., że w piśmie z dnia 21 września 2017 r. wniosła przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, natomiast we wniosku złożonym na formularzu PPF zaznaczyła w rubryce nr 4.1., że ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych, zaś w rubryce nr 4.2. nie przekreśliła żadnej treści. W związku z udzieloną informacją wezwano do uzupełnienia w terminie 7 dni rubryki nr 4.2. formularza wniosku. Zaznaczono również, że jeżeli nie wnosi (w imieniu małoletniej skarżącej) o ustanowienie pełnomocnika, to powinna skreślić niepotrzebną treść w rubryce nr 4.2. formularza wniosku. Ponadto, związku z tym, że oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach było niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej, wezwano L. T. do nadesłania w terminie 7 dni dokumentów źródłowych i dodatkowego oświadczenia potwierdzających sytuację finansową i stan rodziny, tj.: wyciągów z rachunków bankowych; dokumentu potwierdzającego wysokość wynagrodzenia otrzymywanego przez ojca skarżącej; dokumentów potwierdzających wysokość wydatków na niezbędne utrzymanie; kopii umowy najmu mieszkania; dokumentu potwierdzającego wysokość opłaty za przedszkole; oświadczenia dotyczącego świadczeń dla dzieci wskazanych w rubryce nr 10 formularza wniosku. Wezwanie z dnia 15 listopada 2017 r. doręczono w dniu 21 listopada 2017 r. na adres do doręczeń wskazany w rubryce nr 2.2. formularza wniosku (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 39 akt sprawy). Pozostaje ono bez odpowiedzi. Przystępując do rozpoznania przedmiotowego wniosku, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zakres orzeczenia w przedmiocie przyznania prawa pomocy determinuje przede wszystkim żądanie strony określone w rubryce nr 4 formularza wniosku (PPF). L. T. w rubryce nr 4.1. formularza wniosku z dnia 16 października 2017 r. jednoznacznie wskazała, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, natomiast w rubryce nr 4.2. nie przekreśliła żadnej treści. W tej sytuacji należało przyjąć, że reprezentująca małoletnią skarżącą matka - nie skreślając w pkt 4.2. formularza wniosku jakiejkolwiek treści, którą uznałaby za niepotrzebną - tak jak w piśmie z dnia 21 września 2017 r., wniosła o ustanowienie pełnomocnika, którym w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży może być radca prawny lub adwokat. W związku z powyższym referendarz sądowy przyjął, że małoletnia M. T., reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego (L. T.), wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Z kolei art. 255 ppsa stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. Reprezentująca małoletnią skarżącą matka (L. T.) nie złożyła bowiem do akt sprawy dokumentów źródłowych i wyjaśnień wskazanych w wezwaniu z dnia 15 listopada 2017 r. W sytuacji, gdy strona postępowania uchyla się od złożenia dokumentów niezbędnych do ustalenia jej sytuacji materialnej, czy rodzinnej, brak jest natomiast podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w tym zakresie. Odstępując od złożenia wymaganych dokumentów i oświadczenia L. T. nie usunęła zatem wątpliwości, jakie budzi oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym w imieniu małoletniej córki. Tym samym uniemożliwiła dokonanie oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu