IV SA/Wa 2343/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. G. i Z. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi ekspresowej -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2, art. 7 i art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad ustalił lokalizację drogi ekspresowej [...], od G.. do węzła M. na odcinku A od km [...] do km [...]. Ustalony odcinek drogi [...] przebiega przez miasto G. oraz gminy: D., S., B. Planowana inwestycja obejmuje budowę odcinka drogi o długości 17.782 m, budowę infrastruktury koniecznej do funkcjonowania drogi (tj. dróg dojazdowych, miejsc obsługi podróżnych, obiektów mostowych i urządzeń ochrony środowiska oraz urządzeń towarzyszących tj. sanitarnych, elektroenergetycznych i teletechnicznych ) a także przebudowę dróg poprzecznych i istniejących sieci technicznych. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapach stanowiących załącznik do decyzji. W decyzji zatwierdzono również projekt podziału nieruchomości przedstawiony w załączniku nr 3 do decyzji. O wszczęciu postępowania w sprawie organ wojewódzki zawiadomił w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005r. wpłynęły odwołania J. S., Z. G. i A. G. J. S. w swoim odwołaniu wniósł o wykupienie pozostałej części działki nr [...]zajętej w części pod planowaną inwestycję oraz całych działek nr [...] i [...] przylegających do projektowanej drogi. Odwołujący nie wyraził zgody na przedstawioną mu propozycją wykupienia tylko części działki [...] wskazując, że pozostała część nie będzie nadawała się do zagospodarowania. Z. G. w swoim odwołaniu podniósł, że inwestycja będzie miała negatywny wpływ na jego nieruchomość położoną w miejscowości D. z uwagi na hałas i zanieczyszczenie powietrza i dlatego wniósł o wykup swojej nieruchomości oznaczonej jako działki [...] i [...]. Podkreślił również, że od strony jego działek nie zaplanowano pasa zieleni izolacyjnej. Również A. G. odwołując się od decyzji o lokalizacji drogi ekspresowej wniósł o spowodowanie wykupu całej należącej do niego nieruchomości położonej w obrębie D. składającej się z działek nr [...] i [...] ponieważ nieruchomość ta znajdzie się w trójkącie pomiędzy drogami. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2005r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ naczelny wskazał, że ustalenie lokalizacji drogi ekspresowej [...], od G. do węzła M. na odcinku A od km [...] do km [...] nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.). Minister Infrastruktury stwierdził, że podnoszone w odwołaniach od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005r. zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wynika to z faktu, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nie rozstrzyga o sprawach związanych z wykupem gruntów pod planowaną inwestycję. Kwestie te są przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć, co wynika z treści art. 13 cyt. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nabywa w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub ich części na cele budowy dróg, w drodze umowy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 13 ust. 3 ustawy, jeżeli nabywana jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa tej części nieruchomości. W związku z takim brzmieniem przepisów ustawy Minister Infrastruktury stwierdził, że podnoszone w odwołaniach zarzuty związane z oczekiwaniami odwołujących się dotyczącymi wykupu całych ich nieruchomości nie mogą być uznane za zarzuty podważające prawidłowość decyzji organu wojewódzkiego o lokalizacji drogi krajowej. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez Z. G. organ naczelny wskazał, że jest on niezasadny, ponieważ jak wynika z raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w rejonie działki [...]zaplanowano ekran akustyczny po stronie tej działki i pas zieleni po stronie przeciwnej. Uszczegółowienie rozmieszczenia urządzeń ochrony środowiska nastąpi na etapie przygotowania projektu technicznego. Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury wnieśli do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie A. G. i Z. G. W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, że decyzja o lokalizacji drogi krajowej została podjęta bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i bez uwzględnienia słusznych interesów skarżących. Wskazano, że przedmiotowa droga ekspresowa będzie charakteryzować się dużym natężeniem ruchu, który w miarę upływu czasu będzie się zwiększał, co będzie miało bardzo niekorzystny wpływ na zabudowę zagrodową znaj dującą się w strefie oddziaływania drogi. Odnośnie ekranów akustycznych skarżący podkreślili, że ich budowa spowoduje powstanie "tunelu spalin", których odbiorcą będą sąsiednie nieruchomości. Wskazano, że ekrany będą wyłącznie bezużyteczną atrapą. W skardze podniesiono, że organy administracji nie odniosły się do wniosków skarżących dotyczących wykupu ich nieruchomości. Wskazali, że dalej położone nieruchomości zostały wywłaszczone natomiast ich nieruchomości mają być wykupione tylko w części. Skarżący wskazali również, że w toku postępowania administracyjnego nie były przestrzegane terminy wynikające z ustawy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.02.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art.. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w takim właśnie zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi ekspresowej [...], od G. do węzła M. na odcinku A od km [...] do km [...] nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.). Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu wojewódzkiego naruszały postanowienia tej ustawy, która jest ustawą szczególną mającą z woli ustawodawcy usprawnić proces inwestycyjny w zakresie realizacji dróg krajowych. W toku postępowania administracyjnego sporządzono raport oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskano stosowne opinie i uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieustosunkowania się przez organ naczelny do zarzutów podnoszonych w toku postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Główne zarzuty skarżących przedstawiane już na etapie postępowania przed organem I instancji i w odwołaniu od decyzji tego organu dotyczyły kwestii wykupu całych (a nie tylko części) należących do nich nieruchomości z uwagi na to, że inwestycja będzie miała negatywny wpływ na te nieruchomości. Sąd doszedł do przekonania, że należy zgodzić się w tej kwestii ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Ministra Infrastruktury. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nabywa w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub ich części na cele budowy dróg, w drodze umowy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 13 ust. 3 ustawy, jeżeli nabywana jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa tej części nieruchomości. W związku z takim brzmieniem przepisów ustawy stwierdzić należy, że podnoszone zarzuty związane z oczekiwaniami skarżących dotyczącymi wykupu całych ich nieruchomości nie mogą być uznane za zarzuty podważające prawidłowość decyzji Ministra Infrastruktury jak też decyzji organu wojewódzkiego o lokalizacji drogi krajowej. Sprawy dotyczące wykupu nieruchomości pod inwestycję nie są bowiem rozstrzygane w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Na tę okoliczność wskazano również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przekroczenia przez organy administracji wynikających z przepisów prawa terminów załatwienia sprawy należy stwierdzić, że uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy i dlatego nie mogły przesądzić o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270), orzekł jak w sentencji.