IV SA/Wa 2345/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty sankcyjnej za wprowadzenie do obrotu materiału siewnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W piśmie z dnia 13 listopada 2014 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie określenia opłaty sankcyjnej za wprowadzenie do obrotu materiału siewnego. W piśmie z dnia 27 grudnia 2014 r. skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej Ppsa) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 Ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, ponieważ została ona wniesiona po upływie terminu do jej złożenia. Jak wynika z akt zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu 14 października 2014 r. Zgodnie z art. 53 § 1 Ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący o powyższym terminie został w sposób prawidłowy pouczony przez organ. Skoro zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 14 października 2014., to termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 13 listopada 2014 r. Natomiast skarga została nadana w dniu 14 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego), a zatem z uchybieniem powyższego terminu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie tego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.